Eurythmics - Touch (1983)

Toch wel een lekker album om zo af en toe eens te draaien. Topper is voor mij Here Comes the Rain Again, met prachtige strijkers en al. 3,5*

Zeker een goed album, vooral het nummer Right by Your Side blijf ik mooi vinden. Misschien raar, maar waar. 3*

En naast bovengenoemde nummers is ook Who's That Girl een prima nummer !

ik vind dit een toppertje met als hoogtepunt here comes the rain again

Right By Your Side is ook een waar feestnummer met een hoop toeters en bellen, heerlijk!

Lelijke hoes, mooie muziek.

Gedateerd? Misschien wel, maar de stem van Annie blijft wel overeind, hoe eighties dit ook klinkt.
Here Comes The Rain Again, Right By Your Side en Who's That Girl blijven toch frisse singles hoor en de afsluiter Paint a Rumour is ook erg mooi.

***1/2

Toch wel een zeer goed album: heel lang op tape gehad (samen met Sweet Dreams op de andere kant...) en dus deze tape destijds veel en graag gedraaid. Maar als ik het terugluister vind ik het toch zeker niet gedateerd klinken: sterker, met terugwerkende kracht, alleen maar nog meer waardering gekregen voor m.n. deze en Sweet Dreams in het bijzonder!
Toch maar eens kijken op www.mailmydisk.com of ie beschikbaar is....

Dit is voor mij een lastig album om er iets bij te schrijven. Bij luisterbeurten als ik wat aan het doen ben is er geen vuiltje aan de lucht, maar zodra ik op de bank ga zitten en mijn oren kritisch aan het werk zet heb ik zoiets: wat is dit.?

Het is geen pure electro-pop, want daarvoor doen er te veel conventionele instrumenten op mee. Is het dan jazz of zoiets? Nee, dat ook niet. En zo komt de ene vraag naar de andere in mij op. Een antwoord helaas niet. Door die onzekerheid blijft dit voor mij een album die qua waardering ergens in het midden zit.

Mijn stem van 3 sterren dankt dit album voor mij alleen door de hits die er op staan. Deze zij ruim voldoende te noemen. De grootste "boosdoener" in deze is dat dit album geen ziel heeft voor mij. Annie Lennox heeft dan wel een dijk van een stem, maar de instrumentatie doet mij niet zo veel.

TOUCH

Was een snelle en degelijke opvolger van het succesalbum Sweet Dreams. Het bijhorende dance-mix album was echter een misplaatste modegril van de platenfirma (de band stond er zelf ook niet achter). Schitterende hoes.


Here Comes the Rain Again zit in diezelfde sfeer als Sweet Dreams. Een singel die je niet loslaat. Een nummer dat telkens weer naar het hart gaat.

Right by Your Side past wel op deze plaat. Stond op de vorige LP de bij vlagen mistige synthpop centraal, dan probeer Eurythmics op Touch ook zuiders te kruiden.

Who's That Girl is weer zo'n prachtig gearrangeerde hitsingel. De albumversie gaat iets verder door het toevoegen van electrische gitaar aan het eind.

The First Cut vind ik een behoorlijk swingend funknummer. Synthesizerfunk nog, al zijn de traditionele instrumenten in hun repertoire niet veraf meer.

Aqua is weer zo'n regenwoud song. Monotone bassynthesizer en hypnotiserende vocalen. Een trip door het woud van geluiden.

No Fear No Hate No Pain toont ons Annie als volleerde soulzangeres. Een voorliefde die tot bloei zal komen op het volgende album Be Yourself Tonight.

Paint a Rumour is één brok verslaving. Een minimalistisch spelen met beats met een paar vocale mantra's als kers op de chocoladetaart. Smullen maar.


Regrets en Cool Blue vind ik iets minder beklijvend, maar ze zijn netjes tussen de singels op de A-kant geplaatst om makkelijker te verteren. Touch bied net iets te weinig vernieuwing om een klassieker te zijn. Touch biedt vooral meer van hetzelfde lekkers. En wie kan daar iets op tegen hebben? Niemand toch.

VOver de eerste zes nummers kan je nog iets zeggen, maar vanaf nummer 7 wordt het moeilijk om de sound te verwoorden. Hoeft ook niet. Gewoon mooi staaltje sfeerschepping. 'Here comes the rain again' waas hun eerste nummer dat ik kenden en ik was meteen verkocht. "Cool Blue' is een pareltje.

Ik vind dit toch wel het beste Eurytmics album, vooral kant 2 van de LP versie vind ik prachtig, d.w.z The First Cut t/m Paint A Rumour lekker geheimzinnig en experimenteel allemaal.
Ook de singles Here Comes The Rain Again & Who" s That Girl zijn geweldig, maar Aqua en zeker No Fear No Hate springen er wat mij betreft tussenuit.
Uiteraard al lange tijd op CD in huis en vanochtend weer eens op mijn gemak beluisterd, dat was een lange tijd geleden.
Fraai album.

no fear no hate no pain is indringend. who's that girl 1 van de beste singles. Lekker album maar ik heb vooral wat met de latere albums

Mooi of lelijk... Sterke hoes die bijblijft!

musicfriekNou voor mij trok dit nummer mijn beoordeling wel wat omlaag (naar inderdaad dezelfde waardering als jou). Het conflicteert mij teveel met de onderkoelde rest van het album. Daar blaast de soulvolle Annie Lennox precies genoeg leven in de synthipopliedjes.

Dit weekend weer eens uitgebreid beluisterd, blijft ook 10 jaar na mijn vorige post het favoriete Eurythmics album. Halfje omhoog om dit ook in de score tot uitdrukking te brengen.

Album staat vol met synths en elektronica, het ontbeert op een tweetal singles na memorabele melodielijnen en ik moet eerlijk opbiechten het een hele zit te vinden het drie kwartier met het duo uit te houden.

Anders dan het (veel) latere album Peace van de Eurythmics, meer ingetogen en betere songs, beschouw ik Touch vooral als een beetje een modegril uit een periode waar veel mensen graag iets "anders" wilden maar waarbij, als de muzikale erfenis na 35 jaar nog eens wordt bekeken, weinig van is blijven hangen. Het beklijft voor geen meter, om eens een oud Nederlands woord te gebruiken.

Er is een mooi verzamelalbum met 10, 12 tracks van de Eurythmics te maken voor de jaren '80. Voor mij kan de rest zo snel mogelijk naar zolder.

Nou Hans, dan moet je maar helemaal niet aan deze beginnen...

Ik heb ze allebei, hoewel ik die dance-cd wel wat 'over the top' vind. Het is er eentje met veelal instrumentale extended versies, die op zichzelf beluisterd niet zoveel indruk maakt, maar wel een mooi doorkijkje biedt naar de opbouw van de nummers. Want ik vind dit dus een prima plaat. Met de single Here comes the rain again als absolute uitschieter, dat dan weer wel.

Die openingstrack herinnert nog het meest aan het Eurythmics-geluid zoals we dat toen kenden van de voorganger Sweet dreams. Die onderkoelde synths - en daar kun je dus best mooie muziek mee maken - steken nog de kop op in enkele andere nummers, maar het duo neemt hier toch enigszins afstand van die onderkoelde sound. Met name Right by your side, met al zijn toeters en bellen, klinkt heel anders en vormt aldus een voorbode van wat er komen ging.

Er staan ook enkele nummers op die minder beklijven, maar met name Aqua en Paint a rumour zijn voor mij de andere hoogtepunten. Beide zijn misschien geen liedjes in de traditionele zin van het woord (en Paint a rumour gaat iets te lang door), maar het monotone, minimalistische synthesizergeluid werkt hypnotiserend en verslavend. Prachtige geluiden om je in onder te dompelen.

Als liefhebber van new wave ben ik de afgelopen tijd in de synthesizertak van dit genre gedoken. Wat dat betreft zijn de Eurythmics een grensgeval. Net als Ultravox begonnen als gitaarband en vervolgens de synthesizers en sequencers als basis gebruikend, zich daarmee op het terrein van The Human League en Depeche Mode begevend. Tegelijkertijd zijn invloeden van mildere popmuziek groeiende, zoals Gary Numan zijn synthwave ging combineren met funk.

De muziek op Touch is gebaseerd op de synthesizer, wat tot een gevarieerd palet aan ingenieuze geluiden leidt. Deze worden gecombineerd met instrumenten als gitaar, bas, blaasinstrumenten én de strijkers van het British Philharmonic Orchestra, gedirigeerd door Michael Kamen.
Tegelijkertijd wordt ietwat melancholieke new wave afgewisseld met vrolijker pop. Natuurlijk is het onmogelijk een strikte grens tussen de twee genres aan te geven, maar als ik mijn favorieten van Touch noteer, weet u meteen welke vier ik onder new wave schaar; wat ik niet noem, categoriseer ik onder pop.

Here Comes the Rain Again (#33 in februari 1984 in de Nationale Hitparade), Who’s that Girl? (in augustus 1983 drie weken op #30 piekend), No Fear, no Hate, no Pain (No Broken Hearts) en Paint a Rumour. Hier is de sfeer donkerder dan op de andere vijf nummers en zijn mijn associaties met Depeche Mode talrijk.
Van die andere helft werd Right by your Side #31 in november ’83. Bij de bonussen, op de cd-editie van 2005 zitten leuke tracks als het experimentele You Take Some Lentils & You Take Some Rice, ABC (Freeform). Ook komen we daar een cover van Fame van David Bowie tegen, wat meteen aangeeft welke muzikale kameleon als voorbeeld gold voor het duo Annie Lennox en Dave Stewart. Bowie blijkt alweer invloedrijk binnen de synthwave.
Met andere synthwave/-popgroepen maakte Eurythmics deel uit van de 'Second British invasion', die te beginnen met Gary Numan in 1979 een snel groeiende aanhang kreeg in de Verenigde Staten, aldus Wikipedia. In het geval van Eurythmics gebeurde dat vanaf 1983, alweer een hoogtijjaar voor het genre.
In 1984 verscheen de danceversie van dit album, waar gaucho hierboven al op hintte. Die sla ik maar over, niet mijn kopje thee...

Ik houd het op 3 sterren voor het gehele album, wie niet vies is van "lievere" popmuziek kan er daar minimaal één bovenop gooien.

Vreemd dat de albums van Eurythmics niet zo hoog scoren op MuMe. Nochtans één van de betere hitparade-artiesten in de jaren '80, niet op de laatste plaats door de soulvolle zang van Annie Lennox. Hun hits hebben ook goed de tand des tijds doorstaan (wat je lang niet van alle jaren '80-pop kunt zeggen), Here Comes the Rain Again en Who's That Girl? zijn nog steeds prima hitsingles, de rest doet er nauwelijks voor onder.

Prachtig eurythmics album, misschien wel hun beste. De sound is geperfectioneerd, de singles zijn ijzersterk en de album tracks bovengemiddeld. 4 sterren

Vandaag deze weer eens een ronde laten maken ik heb dit album 40 jaar terug op lp gekocht en heb hem nu ook op cd blijft toch wel een heerlijk album heeft niets aan kracht ingeboet voor mij.

Hun eerste album In the Garden deed nog niet veel, mede door het ontbreken van een hitsingle. Die kwam met de titelsong van hun tweede album Sweet Dreams (Are Made of This), wat ondermeer in de Verenigde Staten een nummer 1-hit werd. Aan creativiteit geen gebrek in 1983, want datzelfde jaar verscheen hun album Touch.

Sinds jaar en dag mijn favoriete album van hen. Ook op dit album geen gebrek aan hitsingles, Here Comes the Rain Again, Right by Your Side en Who’s That Girl?. Ondanks dat ik over het algemeen weinig van synthesizers moet hebben, wist de muziek van het duo Annie Lennox en David A. Stewart me vooral op de eerste albums toch te beklijven. Bovendien is Lennox voor mij een zangeres van de buitencategorie.

Met name de tweede kant van Touch heeft voor mij de tand des tijd moeiteloos doorstaan. Duidelijk songs die minder hitgevoelig waren. Zoals de zeven en een half minuut durende trance disco van Paint a Rumour. En natuurlijk het meeslepende The First Cut en het ijzige, betoverende en spaarzame No Fear No Hate No Pain (No Broken Hearts). Laatstgenoemde song vormt voor mij het absolute hoogtepunt van Touch.

Ook opvolger Be Yourself Tonight was nog ijzersterk. Een meer rock en soul georiënteerd album, met nog meer hitsingles dan de twee voorgaande albums. Hieronder Sisters Are Doin' It for Themselves, waarop Aretha Franklin meezong en Adrian waaraan Elvis Costello zijn medewerking verleende. Helaas werden de albums hierna een stuk minder en werd er in 2005 definitief de stekker uit het duo getrokken.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Who's that girl geeft mij shivers. Zo goed gedaan