menu

The Jazz Composer's Orchestra - The Jazz Composer's Orchestra (1968)

mijn stem
4,03 (45)
45 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: JCOA

  1. Communications#8 (14:09)
  2. Communications#9 (8:19)
  3. Communications#10 (13:47)
  4. Preview (3:36)
  5. Communications#11 Part 1 (15:37)
  6. Communications#11 Part 2 (18:14)
totale tijdsduur: 1:13:42
zoeken in:
avatar van Paalhaas
5,0
In 1964 verhuisde Michael Mantler van zijn vaderland Oostenrijk naar New York. Daar aangekomen richtte hij de Jazz Composer's Orchestra Association (JCOA) op om composities voor jazzorkest te promoten. Samen met Carla Bley vormde hij tevens het Jazz Composer's Orchestra, een all-star jazzorkest vol grote namen. In april 1965 kwam het debuut Communication uit (Op het Nederlandse Fontana-label). In juni 1968 volgde het tweede, titelloze album (al wordt het album op diverse internetpagina's Communications genoemd, waarschijnlijk omdat 5 van de 6 tracks deze naam dragen, maar in feite incorrect). Het album bevatte 5 'free form' composities voor orkest met solist. Drie jaar later zou dit orkest trouwens nog verantwoordelijk zijn voor een ander hoogtepunt van de avant-garde jazz: Carla Bley's Escalator over the hill.

De muziek op dit album is, in één woord, overdonderend. De solisten spelen allemaal op de top van hun kunnen, en de composities van de pas 25-jarige Mantler, die veel ruimte laten voor improvisatie maar de soms haast exploderende dynamiek van de nummers toch meesterlijk in toom houden, bieden een ideale fundering waarop de muzikanten hun inspiratie kunnen botvieren. De intensiteit van deze muziek is bij tijd en wijle echt zenuwslopend. De fenomenale opener Communications #8 en het korte Preview zijn hiervan geweldige voorbeelden, maar de spanning bereikt pas echt zijn hoogtepunt als Cecil Taylor in het laatste nummer, Communications #11, achter de piano plaatsneemt. Ik verval niet graag in superlatieven, maar hier kan ik het toch even niet laten: deze man zet in dit 34 minuten tellende nummer de meest formidabele muzikale prestatie neer die ik ooit hoorde. Pianospelen krijgt hier een nieuwe betekenis. Mijn mond valt iedere keer weer wijd open.

The jazz composer's orchestra bevat muziek met joekels van kloten, maar zeer zeker ook met hersens en, last but not least, een ziel. Veel meer heb ik er niet over te zeggen: dit moet worden beluisterd om te worden begrepen (of in ieder geval geloofd). Hieronder heb ik een overzichtje met wat info over de muzikanten van dienst in elkaar gedraaid, mocht het u interesseren.


SOLISTEN:

Don Cherry (cornet, #1)
Gato Barbieri (tenorsaxofoon, #1)
Larry Coryell (gitaar, #2)
Roswell Rudd (trombone, #3)
Pharoah Sanders (tenorsaxofoon, #4)
Cecil Taylor (piano, #5-6)

ORKEST:

7 saxofoons:

2 sopranen (Al Gibbons, Steve Lacy (#1), Steve Marcus (#2-6))
2 alten (Bob Donovan, Gene Hull (#1), Frank Wess (#2-4), Jimmy Lyons (#5-6))
2 tenoren (Lew Tabackin, George Barrow (#1-4), Gato Barbieri (#5-6))
1 bariton (Charles Davis)

7 overige blaasinstrumenten:

2 bugels (Lloyd Michels, Randy Brecker (#1), Stephen Furtado (#2-6))
2 hoorns (Bob Northern, Julius Watkins)
2 trombones (Jimmy Knepper, Jack Jeffers (bas))
1 tuba (Howard Johnson)

1 piano (Carla Bley)

5 contrabassen (Charlie Haden, Reggie Workman, Ron Carter (#1-4), Kent Carter (#1), Richard Davis (#1), Steve Swallow (#2-4), Eddie Gomez (#2-4), Bob Cunningham (#5-6), Reggie Johnson (#5-6), Alan Silva (#5-6))

1 drumstel (Andrew Cyrille (#1,5-6), Beaver Harris (#2-4))

Compositie, dirigentie, productie en coördinatie door Michael Mantler
Opgenomen op 24 januari (#1), 8 mei (#2-4) en 20-21 juni (#5-6) 1968, RCA Victor Studio B, New York

Alle partituren zijn online verkrijgbaar, mocht u met een paar vrinden eens een poging willen wagen.

fredpit
Paalhaas schreef:
maar de spanning bereikt pas echt zijn hoogtepunt als Cecil Taylor in het laatste nummer, Communications #11, achter de piano plaatsneemt. Ik verval niet graag in superlatieven, maar hier kan ik het toch even niet laten: deze man zet in dit 34 minuten tellende nummer de meest formidabele muzikale prestatie neer die ik ooit hoorde. Pianospelen krijgt hier een nieuwe betekenis. Mijn mond valt iedere keer weer wijd open.

The jazz composer's orchestra bevat muziek met joekels van kloten, maar zeer zeker ook met hersens en, last but not least, een ziel. Veel meer heb ik er niet over te zeggen: dit moet worden beluisterd om te worden begrepen

Cecil Taylor

En dan te bedenken dat zijn werk op dit album geen uitzondering is. De man is werkelijk buitengewoon..op alle fronten.

Probeer ook eens de albums uit zijn berlijn periode (rond 1988) waar hij met diverse toonaangevende muzikanten uit de toenmalige europese freejazz scene samenspeelt....waanzinnig, heftig, diep ...KO-LOS-SAAL!!

avatar van Paalhaas
5,0
fredpit schreef:
En dan te bedenken dat zijn werk op dit album geen uitzondering is.

Ga je mijn favoriete nummer ooit nu 'geen uitzondering' noemen? Ik ken aardig wat van Taylor, maar dit springt er voor mij toch echt bovenuit. Wellicht dat het gewoon aan de overdonderende, 21 man sterke begeleiding ligt dat het me zo raakt, maar ik heb hem nergens zó briljant en ontketend gehoord als op deze plaat.

fredpit schreef:
Probeer ook eens de albums uit zijn berlijn periode (rond 1988) waar hij met diverse toonaangevende muzikanten uit de toenmalige europese freejazz scene samenspeelt....waanzinnig, heftig, diep ...KO-LOS-SAAL!!

Daar ken ik nog niks van. Bedankt voor de tip.

eazyfan
De pianoprestatie van Cecil op Communications #11 (Part 2) is om over naar huis te schreeuwen . Ik sta er met mond vol tanden van eigenlijk , schitterende solo en naar het einde toe met begeleiding wordt dat nummer echt knettergek, virtuoos krijgt daar een volledig nieuwe betekenis vind ik,

5*.

Volledige mening volgt binnenkort, bedankt Paalhaas .

avatar van Brain Stew
4,5
Dit is Ziek.

eazyfan
Op Wikipedia, Amazon, Discogs,

(ik kan niet kijken op Allmusic want werkt niet bij mij),

Maar moeten we nu die titel aanpassen of niet? Volgens Paalhaas niet (eens verteld dacht ik) maar de meerdere sites zeggen van wel.

De Hoofdsite zegt wel wat anders...

avatar van Paalhaas
5,0
eazyfan schreef:
Maar moeten we nu die titel aanpassen of niet?

Natuurlijk niet. We gaan hier toch niet naar de pijpen van Wikipedia, Allmusic, Discogs en Amazon dansen? Bekijk de hoes nog eens goed. Nergens op de hele cd (cd, cover, achterzijde, zijkant, boekje) is Communications te vinden als titel voor het werk, alleen als titels voor de nummers.

eazyfan
Dat wist ik niet, op de cover idd niet nee. Vond ik ook al vreemd, maar ook vond ik het vreemd dat het op zoveel sites dan wel zó stond Mijn excuses.

avatar van Paalhaas
5,0
Excuses zijn niet nodig hoor, Dardan. 4,61 is een mooi gemiddelde trouwens, misschien een hint voor de jazzfans op de site? Let wel, dit is niet voor tere oortjes.

avatar van Cygnus
4,5
Waar de grote standaardwerken van de jazz (Coltrane, Mingus, Davis) me niet zo weten te raken, weet deze freejazzplaat mij wel volledig te boeien. Na 74 minuten complete chaos lijkt het alsof ik een EP'tje van 30 minuten heb geluisterd.

Dit is knettergek en gestoord. Dit vliegt alle kanten op. En bij mij vliegt hij naar 4,5*

eazyfan
Communications #8

Een werkelijk blaasfestijn dat nummer! Don Cherry en Gato Barbieri zijn werkelijk schitterend bezig en met die ondersteuning van het blazend orkest erbij word je werkelijk overdonderd! Fantastisch nummer.

Wel blijft natuurlijk Communications #11 (Part 2) duidelijk hét nummer op dit album, ofja voor mij althans. Niet dat ik veel pianoprestaties in Jazz ken (laat staan van Cecil Taylor) maar in dat nummer speelt de man te briljant voor woorden. Zijn solo (van zo'n 10min. zonder enige blaasbegeleiding) is om van je stoel te vallen. De grote vraag voor me blijft: zijn er andere gelijksoortige prestaties qua niveau ooit geleverd in Jazz wat piano betreft?. Misschien dat die vriendelijke Paalhaas me hiermee kan helpen (zoals altijd. Alvast Bedankt).

Wat ik nu wel bijzonder jammer vind aan dit album en daardoor staat het nog niet hoger in mijn huidige Top10 (kans dat hij er uit gaat is redelijk groot, zien hoe het album verder groeit) zijn #9 en #10. Op zich zijn die solo's ook erg goed maar die nummers doen me toch qua instrumentele gehalte erg weinig, elektrische gitaar en trombone vind ik persoonlijk erg schitterende instrumenten maar om ze echt solo te gaan gebruiken (als 1 Soloinstrument met ondersteuning) vind ik nog lang niet zo echt spectaculair. Ook vreemd dat zo'n schitterende speler als Pharoah Sanders hier een kort nummer doet en zelfs geen 'Communicationsnummer' krijgt, hij had wat mij betreft gerust een duet mogen gehad hebben met Roswell Rudd, zou misschien even geslaagd of een nóg beter project kunnen opgeleverd hebben dan #8.

Wel blijft dit album zowat de perfecte mix tussen orkest en solo, een ongelooflijk uniek project (toch?) en Jazz van de allerbovenste plank (dat wel lijkt me), eigenlijk verwacht ik dat dit nog wat in de Top10 gaat stijgen,

5*, blijft dik staan.

avatar van Paalhaas
5,0
eazyfan schreef:
Communications #8

Een waar blaasfestijn dat nummer! Don Cherry en Gato Barbieri zijn werkelijk schitterend bezig en met die ondersteuning van het blazend orkest erbij word je werkelijk overdonderd! Fantastisch nummer.

Ook mijn favoriet na #11.

eazyfan schreef:
Wel blijft natuurlijk Communications #11 (Part 2) duidelijk hét nummer op dit album, ofja voor mij althans. Niet dat ik veel pianoprestaties in Jazz ken (laat staan van Cecil Taylor) maar in dat nummer speelt de man te briljant voor woorden. Zijn solo (van zo'n 10min. zonder enige blaasbegeleiding) is om van je stoel te vallen.

Ik heb Part I en II eigenlijk altijd gewoon beschouwd als één nummer. Enig niveauverschil onderscheid ik er evenmin in.

eazyfan schreef:
De grote vraag voor me blijft: zijn er andere gelijksoortige prestaties qua niveau ooit geleverd in Jazz wat piano betreft?. Misschien dat die vriendelijke Paalhaas me hiermee kan helpen (zoals altijd. Alvast Bedankt).

Haha, ik meen enkele berichten hierboven al mijn mening daarover gegeven te hebben:
Paalhaas schreef:
Ik verval niet graag in superlatieven, maar hier kan ik het toch even niet laten: deze man zet in dit 34 minuten tellende nummer de meest formidabele muzikale prestatie neer die ik ooit hoorde.

Taylor is gewoon buitencategorie.

eazyfan schreef:
Wat ik nu wel bijzonder jammer vind aan dit album en daardoor staat het nog niet hoger in mijn huidige Top10 (kans dat hij er uit gaat is redelijk groot, zien hoe het album verder groeit) zijn #9 en #10. Op zich zijn die solo's ook erg goed maar die nummers doen me toch qua instrumentele gehalte erg weinig, elektrische gitaar en trombone vind ik persoonlijk erg schitterende instrumenten maar om ze echt solo te gaan gebruiken (als 1 Soloinstrument met ondersteuning) vind ik nog lang niet zo echt spectaculair.

#9 en #10 zijn inderdaad minder spectaculair. Ook mijn reden voor de lage top 10 notering. Maar toch zijn ook dat erg goede nummers, anders zou hij natuurlijk überhaupt niet in m'n top 10 staan. Vooral #10 kan ik steeds beter waarderen (Die contrabasstukken zijn echt goddelijk).

eazyfan schreef:
Ook vreemd dat zo'n schitterende speler als Pharoah Sanders hier een kort nummer doet en zelfs geen 'Communicationsnummer' krijgt, hij had wat mij betreft gerust een duet mogen gehad hebben met Roswell Rudd, zou misschien even geslaagd of een nóg beter project kunnen opgeleverd hebben dan #8.

Nou ja, misschien wel, misschien niet. We zullen het nooit weten.

eazyfan schreef:
Wel blijft dit album zowat de perfecte mix tussen orkest en solo, een ongelooflijk uniek project (toch?) en Jazz van de allerbovenste plank (dat wel lijkt me), eigenlijk verwacht ik dat dit nog wat in de Top10 gaat stijgen,

5*, blijft dik staan.

Zo is dat.

avatar van Edski
4,5
Gisteren in de auto dit album voor de eerste keer beluisterd, en ik mag wel stellen dat het een euh... overdonderende luisterervaring was!
Ik vermoed dat ik dit heel geweldig vind...

avatar van Paalhaas
5,0
Heb je 'm inmiddels al wat vaker gehoord, Edski?

avatar van Edski
4,5
Jazeker! Al is het niet echt een plaat om elke dag tot je te nemen...
Mijn eerste indrukken zijn bevestigd: dit is een waanzinnig album.
Uitleggen waarom gaat mij niet lukken. Dit moet iedereen zelf maar ervaren, dus... fasten your seatbelts en laat je meevoeren door deze muziek!

avatar van Paalhaas
5,0
Perfecte uitleg.

Heemskerktollie
Wow zeg, wat een gigantische power!! Een echte all-star groep al zeg ik het zelf. Barbieri blijft één van mijn grote helden. Dat zijn toon zo zuiver kan blijven bij een zo'n gigantische kracht. Zeer melodieus en daarom niet storend.

Cecil Taylor speelt hier inderdaad een geweldige solo. Krachtvol en gewoon die spanning. Jammer dat Lacy geen echte solo krijgt, maar tsjonge, de mensen die aan een solo toekomen maken er wel een fantastisch werk van.

Al die namen zijn gewoon duizelingwekkend. Dat allemaal op één cd! Mis alleen Grachan Moncur III en Shepp nog . Ik zie ook wat jongens voor wie hun medewerking toch wel wat onorthodox was: Frank Wess en Jimmy Knepper zijn toch mannekes van het rustigere soort jazz.

Wat ik ook wonderlijk vind, is hoe melodieus het orkest blijft. Het klinkt niet als één chaotische brei maar meer als een krachtige ondersteuning. Heel mooi!

De muziek klinkt ook als een soort definitief album in de free-jazz. Ik vind het moeilijk om uit te leggen maar het vertegenwoordigt echt de nieuwe stroming uit de sixties. Een stroming die jazz totaal veranderde.

Fantastische keuze Paalhaas. Ben benieuwd of iedereen dit kan waarderen, of dat mensen in de tbs-kliniek belanden

avatar van Paalhaas
5,0
Heemskerktollie schreef:
Mis alleen Grachan Moncur III en Shepp nog .

Grappig dat je dat zegt, Grachan Moncur III heeft ook een album met het JCO opgenomen, Echoes of prayer. Die staat alleen nog niet op de site (net als die van Roswell Rudd en Clifford Thornton).

Heemskerktollie
Lijkt me ook intressant. Beetje jammer dat de label-houders een beetje zitten te slapen en niet eens een nieuwe uitgave uitbrengen.

avatar van Paalhaas
5,0
Die labelhouders zijn Mantler en Bley. Het is een non-profit organisatie die ze alleen hebben opgericht om hun werk met het JCO op plaat uit te kunnen brengen. Blijkbaar vonden ze het in 1975 wel welletjes, iets wat ik goed kan begrijpen. Ze hadden immers deze en Escalator over the hill al uitgebracht. Dan valt er weinig meer te verbeteren.

Heemskerktollie
Dan zal ik eens even telefoneren met de klachtendienst

/edit: Deze versie kost overal 20 euro. Nog maar even wachten dan maar. Voor degenen die hem zoeken: hij staat onder Haden/Cherry/ Swallow geloof ik. Zoek eerst maar eens op cosmox.

avatar van Paalhaas
5,0
Heemskerktollie schreef:
Deze versie kost overal 20 euro. Nog maar even wachten dan maar.

Dan kun je lang wachten, met een beetje pech zelfs tot je een ons weegt.

Heemskerktollie
Denk inderdaad dat hij al niet meer leverbaar is.

avatar van Paalhaas
5,0
Nou dat denk ik niet hoor. Hij wordt door ECM uitgegeven, een label dat bekend staat om het in print houden van zowat de hele catalogus.

avatar van blabla
3,5
ECM website

Helaas....
Currently unavailable!

Maar ECM kennende, en wat Paalhaas ook al aanhaalde, komt deze wel weer uit.

avatar van Paalhaas
5,0
Nou ja, bij Nederlandse webwinkels is-ie volgens mij gewoon te bestellen. Cosmox vraagt €18,99, geen vreemde prijs voor een ECM-release.

avatar van blabla
3,5
Interessante plaat.
Voor mij echter niet de topper waar ik op gehoopt had, te veel (solistisch) gewriemel, te weinig als echt lekker samenwerkende band.
Dit album heeft behoorlijk wat gelijkenissen met Charlie Haden's Liberation Music Ochestra (wat niet zo vreemd is, gezien de overlappende bezettingen van beide bands), LMO gaat voor mij toch verder, ze nemen het risico een politiek standpunt in te nemen en komen veel meer als een samenwerkende band over.

Heemskerktollie
Heb em besteld

avatar van sq
sq
Nog niet alles helemaal goed gehoord maar ik ben hier toch minder positief over dan de voorgangers. Ik heb het gevoel dat de enorme berg aan solisten meer heeft geleid tot het ´elkaar overschreeuwen´ dan dat het elkaar verstrekt. Vooral het veelvuldig gebruik van langgerekte noten bij de blazers komt op mij daarbij over als geschreeuw.
Natuurlijk wordt hier een statement gemaakt voor wat betreft ´we doen het eens helemaal anders´, maar - en wellicht is het de componist die ik hiermee bekritiseer - men lijkt hier zozeer doordrongen geweest van het gegeven dat men artistiekig wilde wezen zonder enige compassie met de luisteraar, dat men toch een beetje de muziek is vergeten. Anders ligt dit bij de drums, die ook verder geen concurrentie lijkt te hebben. Ik zou wel eens willen luisteren naar deze plaat zonder blazers. Waarschijnlijk zou ik het te gek vinden .


(edit) het blazerloos gedeelte op communications #11, met die op hol geslagen piano, vind ik inderdaad .

Paalhaas schreef:
Pas 3 nieuwe stemmers tot nu toe helaas. Zo daalt dat gemiddelde natuurlijk nooit.

Geen mens die er iets over kwijt kan na amper een week (schijnbaar vruchteloos) proberen te "begrijpen". Ik ga deze regelmatiger draaien!

Gast
geplaatst: vandaag om 12:39 uur

geplaatst: vandaag om 12:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.