The Jazz Composer's Orchestra - The Jazz Composer's Orchestra (1968)

In 1964 verhuisde Michael Mantler van zijn vaderland Oostenrijk naar New York. Daar aangekomen richtte hij de Jazz Composer's Orchestra Association (JCOA) op om composities voor jazzorkest te promoten. Samen met Carla Bley vormde hij tevens het Jazz Composer's Orchestra, een all-star jazzorkest vol grote namen. In april 1965 kwam het debuut Communication uit (Op het Nederlandse Fontana-label). In juni 1968 volgde het tweede, titelloze album (al wordt het album op diverse internetpagina's Communications genoemd, waarschijnlijk omdat 5 van de 6 tracks deze naam dragen, maar in feite incorrect). Het album bevatte 5 'free form' composities voor orkest met solist. Drie jaar later zou dit orkest trouwens nog verantwoordelijk zijn voor een ander hoogtepunt van de avant-garde jazz: Carla Bley's Escalator over the hill.

De muziek op dit album is, in één woord, overdonderend. De solisten spelen allemaal op de top van hun kunnen, en de composities van de pas 25-jarige Mantler, die veel ruimte laten voor improvisatie maar de soms haast exploderende dynamiek van de nummers toch meesterlijk in toom houden, bieden een ideale fundering waarop de muzikanten hun inspiratie kunnen botvieren. De intensiteit van deze muziek is bij tijd en wijle echt zenuwslopend. De fenomenale opener Communications #8 en het korte Preview zijn hiervan geweldige voorbeelden, maar de spanning bereikt pas echt zijn hoogtepunt als Cecil Taylor in het laatste nummer, Communications #11, achter de piano plaatsneemt. Ik verval niet graag in superlatieven, maar hier kan ik het toch even niet laten: deze man zet in dit 34 minuten tellende nummer de meest formidabele muzikale prestatie neer die ik ooit hoorde. Pianospelen krijgt hier een nieuwe betekenis. Mijn mond valt iedere keer weer wijd open.

The jazz composer's orchestra bevat muziek met joekels van kloten, maar zeer zeker ook met hersens en, last but not least, een ziel. Veel meer heb ik er niet over te zeggen: dit moet worden beluisterd om te worden begrepen (of in ieder geval geloofd). Hieronder heb ik een overzichtje met wat info over de muzikanten van dienst in elkaar gedraaid, mocht het u interesseren.


SOLISTEN:

Don Cherry (cornet, #1)
Gato Barbieri (tenorsaxofoon, #1)
Larry Coryell (gitaar, #2)
Roswell Rudd (trombone, #3)
Pharoah Sanders (tenorsaxofoon, #4)
Cecil Taylor (piano, #5-6)

ORKEST:

7 saxofoons:

2 sopranen (Al Gibbons, Steve Lacy (#1), Steve Marcus (#2-6))
2 alten (Bob Donovan, Gene Hull (#1), Frank Wess (#2-4), Jimmy Lyons (#5-6))
2 tenoren (Lew Tabackin, George Barrow (#1-4), Gato Barbieri (#5-6))
1 bariton (Charles Davis)

7 overige blaasinstrumenten:

2 bugels (Lloyd Michels, Randy Brecker (#1), Stephen Furtado (#2-6))
2 hoorns (Bob Northern, Julius Watkins)
2 trombones (Jimmy Knepper, Jack Jeffers (bas))
1 tuba (Howard Johnson)

1 piano (Carla Bley)

5 contrabassen (Charlie Haden, Reggie Workman, Ron Carter (#1-4), Kent Carter (#1), Richard Davis (#1), Steve Swallow (#2-4), Eddie Gomez (#2-4), Bob Cunningham (#5-6), Reggie Johnson (#5-6), Alan Silva (#5-6))

1 drumstel (Andrew Cyrille (#1,5-6), Beaver Harris (#2-4))

Compositie, dirigentie, productie en coördinatie door Michael Mantler
Opgenomen op 24 januari (#1), 8 mei (#2-4) en 20-21 juni (#5-6) 1968, RCA Victor Studio B, New York

Alle partituren zijn online verkrijgbaar, mocht u met een paar vrinden eens een poging willen wagen.

Cecil Taylor

En dan te bedenken dat zijn werk op dit album geen uitzondering is. De man is werkelijk buitengewoon..op alle fronten.

Probeer ook eens de albums uit zijn berlijn periode (rond 1988) waar hij met diverse toonaangevende muzikanten uit de toenmalige europese freejazz scene samenspeelt....waanzinnig, heftig, diep ...KO-LOS-SAAL!!

Ga je mijn favoriete nummer ooit nu 'geen uitzondering' noemen? Ik ken aardig wat van Taylor, maar dit springt er voor mij toch echt bovenuit. Wellicht dat het gewoon aan de overdonderende, 21 man sterke begeleiding ligt dat het me zo raakt, maar ik heb hem nergens zó briljant en ontketend gehoord als op deze plaat.


Daar ken ik nog niks van. Bedankt voor de tip.

De pianoprestatie van Cecil op Communications #11 (Part 2) is om over naar huis te schreeuwen . Ik sta er met mond vol tanden van eigenlijk , schitterende solo en naar het einde toe met begeleiding wordt dat nummer echt knettergek, virtuoos krijgt daar een volledig nieuwe betekenis vind ik,

5*.

Volledige mening volgt binnenkort, bedankt Paalhaas .

Dit is Ziek.

Op Wikipedia, Amazon, Discogs,

(ik kan niet kijken op Allmusic want werkt niet bij mij),

Maar moeten we nu die titel aanpassen of niet? Volgens Paalhaas niet (eens verteld dacht ik) maar de meerdere sites zeggen van wel.

De Hoofdsite zegt wel wat anders...

Natuurlijk niet. We gaan hier toch niet naar de pijpen van Wikipedia, Allmusic, Discogs en Amazon dansen? Bekijk de hoes nog eens goed. Nergens op de hele cd (cd, cover, achterzijde, zijkant, boekje) is Communications te vinden als titel voor het werk, alleen als titels voor de nummers.

Dat wist ik niet, op de cover idd niet nee. Vond ik ook al vreemd, maar ook vond ik het vreemd dat het op zoveel sites dan wel zó stond Mijn excuses.

Excuses zijn niet nodig hoor, Dardan. 4,61 is een mooi gemiddelde trouwens, misschien een hint voor de jazzfans op de site? Let wel, dit is niet voor tere oortjes.

Waar de grote standaardwerken van de jazz (Coltrane, Mingus, Davis) me niet zo weten te raken, weet deze freejazzplaat mij wel volledig te boeien. Na 74 minuten complete chaos lijkt het alsof ik een EP'tje van 30 minuten heb geluisterd.

Dit is knettergek en gestoord. Dit vliegt alle kanten op. En bij mij vliegt hij naar 4,5*

Communications #8

Een werkelijk blaasfestijn dat nummer! Don Cherry en Gato Barbieri zijn werkelijk schitterend bezig en met die ondersteuning van het blazend orkest erbij word je werkelijk overdonderd! Fantastisch nummer.

Wel blijft natuurlijk Communications #11 (Part 2) duidelijk hét nummer op dit album, ofja voor mij althans. Niet dat ik veel pianoprestaties in Jazz ken (laat staan van Cecil Taylor) maar in dat nummer speelt de man te briljant voor woorden. Zijn solo (van zo'n 10min. zonder enige blaasbegeleiding) is om van je stoel te vallen. De grote vraag voor me blijft: zijn er andere gelijksoortige prestaties qua niveau ooit geleverd in Jazz wat piano betreft?. Misschien dat die vriendelijke Paalhaas me hiermee kan helpen (zoals altijd. Alvast Bedankt).

Wat ik nu wel bijzonder jammer vind aan dit album en daardoor staat het nog niet hoger in mijn huidige Top10 (kans dat hij er uit gaat is redelijk groot, zien hoe het album verder groeit) zijn #9 en #10. Op zich zijn die solo's ook erg goed maar die nummers doen me toch qua instrumentele gehalte erg weinig, elektrische gitaar en trombone vind ik persoonlijk erg schitterende instrumenten maar om ze echt solo te gaan gebruiken (als 1 Soloinstrument met ondersteuning) vind ik nog lang niet zo echt spectaculair. Ook vreemd dat zo'n schitterende speler als Pharoah Sanders hier een kort nummer doet en zelfs geen 'Communicationsnummer' krijgt, hij had wat mij betreft gerust een duet mogen gehad hebben met Roswell Rudd, zou misschien even geslaagd of een nóg beter project kunnen opgeleverd hebben dan #8.

Wel blijft dit album zowat de perfecte mix tussen orkest en solo, een ongelooflijk uniek project (toch?) en Jazz van de allerbovenste plank (dat wel lijkt me), eigenlijk verwacht ik dat dit nog wat in de Top10 gaat stijgen,

5*, blijft dik staan.

Ook mijn favoriet na #11.


Ik heb Part I en II eigenlijk altijd gewoon beschouwd als één nummer. Enig niveauverschil onderscheid ik er evenmin in.


Haha, ik meen enkele berichten hierboven al mijn mening daarover gegeven te hebben:

Taylor is gewoon buitencategorie.


#9 en #10 zijn inderdaad minder spectaculair. Ook mijn reden voor de lage top 10 notering. Maar toch zijn ook dat erg goede nummers, anders zou hij natuurlijk überhaupt niet in m'n top 10 staan. Vooral #10 kan ik steeds beter waarderen (Die contrabasstukken zijn echt goddelijk).


Nou ja, misschien wel, misschien niet. We zullen het nooit weten.


Zo is dat.

Gisteren in de auto dit album voor de eerste keer beluisterd, en ik mag wel stellen dat het een euh... overdonderende luisterervaring was!
Ik vermoed dat ik dit heel geweldig vind...

Heb je 'm inmiddels al wat vaker gehoord, Edski?

Jazeker! Al is het niet echt een plaat om elke dag tot je te nemen...
Mijn eerste indrukken zijn bevestigd: dit is een waanzinnig album.
Uitleggen waarom gaat mij niet lukken. Dit moet iedereen zelf maar ervaren, dus... fasten your seatbelts en laat je meevoeren door deze muziek!

Perfecte uitleg.

Die labelhouders zijn Mantler en Bley. Het is een non-profit organisatie die ze alleen hebben opgericht om hun werk met het JCO op plaat uit te kunnen brengen. Blijkbaar vonden ze het in 1975 wel welletjes, iets wat ik goed kan begrijpen. Ze hadden immers deze en Escalator over the hill al uitgebracht. Dan valt er weinig meer te verbeteren.

Dan zal ik eens even telefoneren met de klachtendienst

/edit: Deze versie kost overal 20 euro. Nog maar even wachten dan maar. Voor degenen die hem zoeken: hij staat onder Haden/Cherry/ Swallow geloof ik. Zoek eerst maar eens op cosmox.

Dan kun je lang wachten, met een beetje pech zelfs tot je een ons weegt.

Denk inderdaad dat hij al niet meer leverbaar is.

Nou dat denk ik niet hoor. Hij wordt door ECM uitgegeven, een label dat bekend staat om het in print houden van zowat de hele catalogus.

ECM website

Helaas....
Currently unavailable!

Maar ECM kennende, en wat Paalhaas ook al aanhaalde, komt deze wel weer uit.

Nou ja, bij Nederlandse webwinkels is-ie volgens mij gewoon te bestellen. Cosmox vraagt €18,99, geen vreemde prijs voor een ECM-release.

Interessante plaat.
Voor mij echter niet de topper waar ik op gehoopt had, te veel (solistisch) gewriemel, te weinig als echt lekker samenwerkende band.
Dit album heeft behoorlijk wat gelijkenissen met Charlie Haden's Liberation Music Ochestra (wat niet zo vreemd is, gezien de overlappende bezettingen van beide bands), LMO gaat voor mij toch verder, ze nemen het risico een politiek standpunt in te nemen en komen veel meer als een samenwerkende band over.

Nog niet alles helemaal goed gehoord maar ik ben hier toch minder positief over dan de voorgangers. Ik heb het gevoel dat de enorme berg aan solisten meer heeft geleid tot het ´elkaar overschreeuwen´ dan dat het elkaar verstrekt. Vooral het veelvuldig gebruik van langgerekte noten bij de blazers komt op mij daarbij over als geschreeuw.
Natuurlijk wordt hier een statement gemaakt voor wat betreft ´we doen het eens helemaal anders´, maar - en wellicht is het de componist die ik hiermee bekritiseer - men lijkt hier zozeer doordrongen geweest van het gegeven dat men artistiekig wilde wezen zonder enige compassie met de luisteraar, dat men toch een beetje de muziek is vergeten. Anders ligt dit bij de drums, die ook verder geen concurrentie lijkt te hebben. Ik zou wel eens willen luisteren naar deze plaat zonder blazers. Waarschijnlijk zou ik het te gek vinden .


(edit) het blazerloos gedeelte op communications #11, met die op hol geslagen piano, vind ik inderdaad .

Geen mens die er iets over kwijt kan na amper een week (schijnbaar vruchteloos) proberen te "begrijpen". Ik ga deze regelmatiger draaien!

Stop "begrijpen". Start luisteren....ervaar, voel, verbaas....GENIET!!! De overige users die dit album hoog weten te waarderen lukt dat ook. te zien aan de waarderingen zijn ze enthousiast.

Je bent nu al zo'n 3 jaar met jazz aan het klooien JJ_D/unaej....en nog "begrijp"je het niet.....

Uit je stemlijsten maak ik op dat je muziek met een duidelijke structuur beter weet te waarderen. Sommige mensen houden nu eenmaal niet van "onoverzichtelijke" improvisaties en tegendraadse ritmes...zover ik het kan inschatten, vooral na al jouw uitgebreide (persoonlijke) reviews bij het jazz album van de week kan ik je melden dat jij tot die "sommige mensen" behoort....en dat geeft op zich helemaal niets. (lees vooral je review bij "Conference of the Birds" nog eens goed)

Maar waarom dan toch die behoefte om machinaal jazzalbums te luisteren/ beoordelen en af te kraken ?

1. Begrijpen stond tussen aanhalingstekens (- ik probeerde nog angstvallig dit soort reactie(s) te vermijden)."Waarom doen zij dit? Wat voelen zij terwijl ze dit doen?" Men kan zoiets proberen te begrijpen = men kan het proberen te ervaren. Als de ervaring niet vanzelf komt, moet men misschien begrijpen om tot ervaren te kunnen komen? Ervaren komt ook niet zomaar, dat begrijp je wel. Zeker niet voor een relatieve leek in de free-jazz.

2. Zie je mij hier iets afkraken? En hoe verklaar je dat bijvoorbeeld Pharoah Sanders me wel ligt? Ik hou wel van energie in jazz, en ik heb al geleerd dat structuren niet altijd nodig zijn om die energie te kanaliseren. De manier waarop is - voor mij - wel belangrijk: hoe vertrekt het en waarheen evolueert het? Een proces dat bij Pharoah Sanders heel duidelijk plaatsgrijpt. In die context zal het solistische van 'The Jazz Composer's Orchestra' me op den duur misschien minder goed bevallen, het was immers blabla (iemand die jij wel serieus neemt) die zei dat ze "weinig samenwerken". Maar laat ons vooral geen voorbarige conclusies trekken...
Een kleine bedenking van mijn kant: misschien moet jij maar eens leren aanvaarden dat er ook mensen zijn dit niet zomaar vallen voor alle free-jazz?

Het is niet de eerste keer dat je mij hier als pispaal gebruikt om al je frustraties bot te vieren. De vorige keer verweet je me een bepaalde pretentie, dit keer impliceer je dat ik nooit echt "jazz" zal 'ademen'. Maar weet dit: met elke nefaste ervaring in de jazz voel ik me er weer één rijker, ik doe dit verdorie graag en ik heb het gevoel er volledig in op te kunnen gaan. Jij zorgt er bijna voor dat ik met een bepaalde angst op dit forum moet verschijnen. Zoiets hoort toch niet? Dat je mij niet interessant vindt, tot daar aan toe, maar mocht je mijn berichten dan eens laten voor wat ze zijn, dan kan ik hier, net als alle anderen, het gevoel hebben in een gezellige community te verkeren. Ik probeer mijn weg te vinden in jazz, en Musicmeter (het jazz-album van de week incluis) zijn daarin een echte helpende hand. Het zou spijtig zijn als dat niet meer door zou kunnen gaan.
Ik pleit voor een wederzijds respect en een bepaalde vriendelijkheid die we allebei kunnen handhaven, ongeacht onze verschillende smaken. De situatie, zoals ze nu is, ben ik grondig beu.
Bedankt, en nog een fijne dag verder.

Gewoon door blijven gaan met je stukjes schrijven JJ_D, ik ben het meestal niet met je eens maar vind het altijd leuk om je reviews te lezen, je denkt na over wat je schrijft en dat is altijd beter als alleen maar azijn-pissen en anderen aanvallen.

Typisch zo'n plaat waarvan ik denk: "Waarom heb ik deze niet eerder leren kennen?" Waarom ben ik überhaupt zo lui als het om het ontdekken van jazz-meesterwerken gaat?

Eigenlijk komen alle facetten die ik zoek in een jazz-compositie hier wel naar boven. Het is speels, inventief, gelaagd en in z'n geheel gewoon ronduit overdonderend en geniaal. Ik kan er op basis van 3 luisterbeurten eigenlijk al niets anders meer dan 5 sterren van maken.

Het is me overigens meteen ook duidelijk dat ik dringend achter meer van Cecil Taylor aan moet.