The Jazz Composer's Orchestra - The Jazz Composer's Orchestra (1968)

Ik kende dit album al een aardige tijd (vanuit paalhaas zijn top 10), heb er zelf over na gedacht om hem als jazz album van de week te gebruiken, maar goed.... laat ik eens het geen vertellen wat ik soms niet zo vind.... want blijkbaar zit men op negatieve reacties te wachten, kijkend naar het weekelijkse jazz topic.

Dit is een album met zeer dubbele gevoelens voor mij. De ene dag is hij prachtig, De solo stukken in elk nummer zijn ongekend mooi. De variatie en het gevoel van vrijheid is prachtig (en zie elk ander lof betuigend bericht voor meer informatie waarom dit zo mooi is). Maar soms heb ik het gevoel dat er iets mist. Ik weet niet goed hoe ik dit moet zeggen, maar ik noem het maar het orkestrale. De samen werking van de bandleden, het gevoel dat er een band speelt, waarin verschillende solisten hun eigen ik in zijn, ontbreekt soms naar mijn gevoel. Dit album roept riep vanaf het begin een gevoel op, om een brug ter slaan tussen klassieke symfonieën en de freejazz. Maar soms is die brug wat wankel.

Een prachtig jazz album, wat zeker 4.5* krijgt en op zijn goede dagen ver over de 5 heen komt.

4.5* (sorry paalhaas, maar lager kan ik helaas niet gaan )

free-jazz = vrije impro. wat valt er nog te begrijpen? daarom mijn goedbedoelde advies om eens te gaan voelen...Mogelijkheid is dat jij gevoel altijd moet kunnen verklaren. Zoals ik al zij, daar is niets mis mee. Maar ga na of "gevoelsmuziek" dan jouw muziek is. Dat is wat ik zeg.


haha..nee hier niet maar wel bij zowat alle andere jazzalbums waar ik een bericht van je lees.


structuur van dat specifieke album. Het zal mij benieuwen of je het spel van Pharoah Sanders op dit album ook weet te waarderen...


precies....en jij wil duidelijke "" schone"ritmes en structuren. jij wil de energie begrijpen dmv structuur die jij snapt. Mischien moet je eens beseffen dat je ook kunt "begrijpen" door middel van emotie of klankkleur of energie of beelden.....beleef, voel ervaar!!

Als voorbeeld: Bedenk jij tijdens het neuken ook welke processen er gaande zijn?, probeer je het te "begrijpen"?
Op een ander niveau: Begrijp jij b.v. iedere Picasso? weet jij wat er in de gedachten van een abstract kunstenaar is omgegaan door van een afstand naar het kunstwerk te kijken en de techniek te annalyseren?
Jazzimprovisatie mag en kun je vergelijken met abstract expresionisme...


dat zei ik... Jij wil een voor jouw duidelijke structuur horen. (Je zegt het zelf hoor (weer)) Lees nog eens wat de basiskenmerken van jazz zijn. swing, syncope, polyritmes, contrapunten etcetc....niet echt zaken die een schone/duidelijke structuur geven wel?


Ik heb het niet over blabla...ik begrijp dat je hem er bij wil betrekken, en dat is je nog gelukt ook. (ik doe er echter niets mee)

haha dat doe ik ook...mischien dat jij dat ook maar eens moet doen (dat probeer ik je nu heel de tijd al duidelijke te maken)


dat doe ik niet, dat is jouw idee... Jij staat dubbel ingeschreven en jij gebruikt jazz als pispaal om je frustraties te botvieren....(dat is mijn idee)


behalve voor jeff neve en farao sanders en een enkel fusionalbum heb ik je nog nooit echt enthousiast over jazz gezien...


Ok....prima. Meer "in op gaan" ipv "begrijpen"


Dit is een discussiesite, Jij geeft reactie's bij jazzalbums, daar reageer ik op.


Je kruipt hier in een slachtofferrol, daarmee hoop je sfeer te scheppen etctect....dat lijkt me niet nodig. Gezien je opstelling en je mondigheid kun je het best alleen af...


...Ik ben jazzliefhebber....jij toch ook??


Welke "situatie"? (je bedoelt je dubbele inschrijving )

Dit is een discussiesite, ik mag reageeren en dat heb ik hierbij gedaan.

Ik ga deze zodirect kopen op LP. Ik zag van de week de blinkende verpakking van de dubbelLP liggen voor 20 euro. Het wordt overigens een blinde gok, maar ik verwacht geen tegenvaller!

en gekocht. maar ik zie net een cd versie staan op amazon voor 210$. Dit is toch geen zeldzame release?

Ik ga beginnen met 4* maar ik verwacht het binnen enkele weken op 4,5* te hebben staan. Heel erg toffe muziek

ik ben een orakel

Mooi, dan hebben we nu een nieuwe aanvoerder van de jazz-toplijst. Het omlaag stemmen kan beginnen.

Het is één grote orgie van klanken en energie. Maar dat zal inderdaad nog wel tegen zich werken, als gebruikers met een hele andere jazz-achtergrond 'het eens proberen'

Hier zie je wat er gebeurt als een onbekende plaat met een gigantisch gemiddelde de grens van 20 stemmen doorbreekt...

Bereid je er maar vast op voor, Teun...

nr. 1 in de toplijst van Verenigde Staten
nr. 1 in de jazz toplijst
nr. 1 in de toplijst van de jaren '60
nr. 1 in de toplijst van 1968

Natuurlijk niet

Dat gezeik met die toplijsten ook altijd..

Zo!! (0.5*)

Daarmee voorkom ik het omlaag stemmen... In latere instantie zal ik mijn stem wel weer eens verhogen

0,5*
Ik voel me verplicht om misbruik (van de toplijst) te gaan melden

* gniffel *

Over de titel, ik zie vaak dat deze LP wordt aangehaald zijnde Communications, ipv s/t. Kan dat?

Zie pagina 1 voor antwoord op die vraag, Nakur.

[edit]Ah, Flum, heeft al antwoord gegeven.[/edit]

Trouwens pretfrit, die score mag wel weer omhoog nu hè? Dat er straks lage stemmen gaan vallen is namelijk helemaal niet erg. Belangrijk is juist dat er meer mensen naar gaan luisteren en dat gaat beter met een hoog gemiddelde.

Oeps, nou ja, met dank aan jouw mooie recensie, Paalhaas!

Binnenkort ook maar eens beginnen met stemmen. Zal ik deze weer eens wat ophogen.

tnx for the info

Ik zal jullie plezier niet vergallen met mijn stem, die zou namelijk het mooie gemiddelde danig doen zakken. Misschien ben ik nog niet toe aan dit soort jazz. Ascension van Coltrane had hetzelfde effect op mij. Brrrr.
Dan bevalt Haden met Liberation Music Orchestra mij beter, maar ook daar schiet het orkest soms muzikaal [lees vals] volledig uit de bocht, mijn vraag is dan...waarom ?? zonde van sommige mooie nummers. Ik hou van jullie.

Naar mijn idee is het "vals" spelen juist een van de charmes van dat album....juist "fouten" maken menselijk

Dat menselijke roept dan weer emoties op....en die zijn zeker niet altijd positief..

Als je hier 5* neerzet... houd ik ook van jou

Ik heb 'The Jazz Composer's Orchestra' eens een kans gegund op de stereo-installatie. Het opdringerige dat ik had via de koptelefoon valt op die manier volledig weg, de "architecturale" luisterervaring maakt de muziek op een bepaalde manier meer gestructureerd, meer ordentelijk. (Voor zover dat hier al mogelijk is. )

In die context vind ik '#8' en '#10' beste te pruimen: het orkest draagt de vrije improvisatie als het ware naar een hoger niveau, de emotie die de musici kwijt willen wordt daadwerkelijk voelbaar.
'#9' is mij dan weer te experimenteel en 'Preview' lijdt onder zijn korte speelduur. Sanders probeert er nog iets in te leggen maar het zwelgt te snel naar het oorverdovende hoogtepunt. Daar heb ik op zich nogal weinig aan.
Met het hemelsbreed geprezen '#11' heb ik niet het gevoel dat de orkestratie echt uitgebalanceerd is. De klemtoon ligt volledig bij Taylor en de overigen mogen hard blazen om het allemaal nog grootser te laten klinken. Een echte dialoog hoor ik hier (nog) niet in. Dat is ook wat ik versta onder blabla's "solistisch gewriemel": niet streven naar een uniek geluid, maar één tegen allen musiceren. Een niet na te streven doel, lijkt me. Maar misschien is dat slechts een indruk van het moment.

'The Jazz Composer's Orchestra' is alles bij elkaar een ontzettend interessant project. Jazz die de grenzen aftast van wat nu eigenlijk mogelijk is. Jazz die de jazz zelf in vraag stelt: zijn er grenzen aan de vrijheid waarbij jazz gedefinieerd is?
Maar wat ik er nu eigenlijk van vind? Daar kan ik nog steeds geen antwoord op formuleren. Het 'architecturale' vraagt immers om nog wat gewenning.

Pfff wat een zooi! Is dit het muzikale equivalent van een Rorsach-test? 'kijk maar wat je er in je hoofd voor melodie bij doet'? Hebben jullie niet het gevoel keihard in de zeik te worden genomen door deze artiest die gewoon een hoop blaaspartijen tegelijk heeft opgenomen en dan door elkaar laat afspelen?

Ehm nee, meer dan geniale plaat dit, ultieme vrijheid. Ik zou zeggen: wacht een paar jaar en probeer ondertussen je muzikale horizon te verbreden. Begin eens met wat meer "standaard" jazz albums en probeer deze dan over een jaar of 5 nog eens.

Hoort dit album niet Communications te heten?

Duidelijk.
Had inderdaad even de berichtenhistorie moeten doornemen.

Leuke tip van Korenbloem. Intense free-jazz met een uitstekend piano-spel van Cecil Taylor. Vooral communications 11 pt.2 is een meesterwerkje. Ik mis wel een beetje de emotionele lading die ascension heeft, maar na een luisterbeurt is niet uit te sluiten dat ik die nog tegen zal komen.

Totaal zenuwslopende muziek juist. Da's ook emotie hè!