Ian Anderson - Rupi's Dance (2003)

Eigenlijk gewoon een voortzetting van Secret Language of Birds, en dus ook de lijn die met Roots to Branches werd ingezet, dus overwegend akoestische muziek met invloeden uit de wereldmuziek.

Een vrolijke, huppelende en bovenal melodieuze plaat, met veel percussie, allerhande snareninstrumenten en veel fluit.
Dit maal met minder bijdragen van Andrew Giddings maar wel een keur aan (onbekende) muzikanten.

Een erg kleurrijke en aangename plaat. Leuk voor in de lente en zomer....

Erg lekkere plaat van de man met de fluit. Deze plaat is een stuk beter dan menig JT album.

Een Ian Anderson dagje. Ik ben echt verzot op zijn solowerk.

Dit is inderdaad zoveel beter dan de moderne Jethro Tull.

Net als zijn voorgaande solo album een meesterwerk. De spaarzame instrumentaties laten echt de klasse en het grootse vakmanschap van Ian's compositorische kwaliteiten zien. Heb het idee dat dit album door Jethro Tull liefhebbers misschien iets teveel over het hoofd wordt gezien.

Ik had een keer wat gerookt en wist haast niet wat ik hoorde bij bepaalde retestrakke passages die hier te vinden zijn, waarin uiteraard de dwarsfluit gebruikelijk een hoofdrol speelt.

Dit moet toch wel één van de lekkerste zomer platen zijn, die ik ken.
Misschien zit er een verhoging in. Ik ben echt verzot op de type instrumenten die Ian speelt. Het klinkt zo mooi en melodieus. Een beetje middeleeuws hier en daar. Pure folk dus.

Via een opmerking van Deranged bij de laatste Marc Almond met daarop een bijdrage van Ian hier terecht gekomen. Ja, ik snap de link met Almond ergens wel.

Ik moet eigenlijk nog meer denken aan Angelo Branduardi en gek genoeg raakt die me net wat meer. Allebei toch wel een beetje met het hoofd richting de Middeleeuwen, maar ook weer niet te veel.

Tijdloos, en ik moet dit nog wat meer gaan beluisteren om er een heel goed oordeel over te vellen (normaal kan ik dat wel heel snel). Ik zet in op 3,75* en dan rond ik dat gewoon maar af naar boven

Ik snap bijna niets van het bericht van mijn voorganger, maar een ieder die deze plaat van Ian een 4* geeft moet een goede peer zijn.

Ter gelegenheid doe ik er een half bovenop, want deze plaat is samen met Secret Language of Birds toch wel echt heel erg goed en mooi.

Deze en The Secret Language of Birds inderdaad twee juwelen in het algehele oeuvre van de man. Jammer dat hij voor zijn laatste platen voor een andere, meer rockende benadering is gegaan. Die zijn dan ook een stuk minder interessant in mijn beleving.

Mans is een geweldenaar niet alleen op de dwarsfluit maar ook op de akoestische gitaar naar mijn idee, dat komt op deze twee albums meer dan voortreffelijk tot uiting.

Daar komt ook bij, dat hij de metalen fluit heeft omgewisseld voor een bamboe-versie, waardoor de klanken warmer klinken.

Ik had dat ergens gelezen en inderdaad hoor ik dat er ook af.

Mssr Renard Lees dat je een half punt verhoogt maar zie geen cijfer, stem alsnog want dat kan deze plaat wel gebruiken. Elf stemmen op een site met pure muziekliefhebbers is natuurlijk belachelijk laag.
Hoewel ik dan wel weer begrijp dat de die hard JT fan hier geen boodschap aan heeft.

De opmerking over de Middeleeuwen snap ik wel, was eens in Delft bij zo'n Middeleeuwse avond en daar bruist het en golft het en schittert het juist door dit soort klanken.

Met Divinties, Secret Language of Birds en Rupi's Dance levert Ian drie meesterlijke platen af in een rij. Niks op aan ts merken, behalve dat het wat mij betreft tijdloze platen zijn.

Alledrie de platen zou ik zonder blikken of blozen op vinyl aanschaffen, maar het is ook heerlijke 'onderweg'-muziek.

Wat mij betreft dekken deze platen volledig hoe ik invulling geef aan de term 'pastorale muziek'. Hier enkele in meer electrisch versterkte-bandsetting, maar dat is okay.

Toen ik bijna twaalf jaar geleden door de discografie van Jethro Tull reisde, aan de hand van de verhalen op MuMe om zo de beste nummers van YouTube te rippen en op cd te branden, was Rupi's Dance één van de aangename verrassingen van recentere datum. Alleen al dat Anderson net als vroeger op de voorzijde staat afgebeeld en dat bovendien in zijn kenmerkende pelikanenhouding. Leuk!
Anno 2026 luister ik via een regulier streamingplatform en kan zo makkelijker dan toen een geheel album beluisteren. Het prettige gevoel bij Rupi's Dance is gebleven: Ian Anderson maakte een kalm album op de driesprong van kwaliteitspop, folk en klassiek. Wel vind ik het nu met z'n dikke 55 minuten wat lang duren, op gegeven moment verslapt de aandacht. De remedie daartegen is een beproefde: halverwege beginnen.

Voor dit album werkte Anderson met een grote groep musici, te veel om hier op te noemen. Wat hij dus níet doet is wat Martin Barre in datzelfde 2003 deed op diens sterke Stage Left. Die werkte vooral met zijn collega's van Tull - behalve Anderson. Een instrumentaal album is Rupi's Dance evenmin geworden: ondanks Andersons stemproblemen klinkt op ieder nummer zijn zang.

De folk van Calliandra Shade (The Cappuccino Song) blijft een juweeltje en belandde in 2014 meteen op mijn verzamel-cd. Andere briljantjes: Lost in Crowds, ook al vind ik de scheurende gitaar niet goed op dit album passen; het nummer had kleiner mogen blijven, het klassieke middendeel is echter práchtig. Derde topnummer is Eurology, mede dankzij de accordeon van John O'Hara en het dwarsfluitduet.

De overige nummers zijn "gewoon goed", zoals het folkachtige Rupi's Dance, A Week of Moments met licht-oosterse invloeden, de op de hoes afgebeelde Old Black Cat is in de sfeer van Kerst en het licht weemoedige en anderzijds opgewekte Two Short Planks.
Bonustrack en tevens tweede in kerstsfeer is Birthday Card at Christmas, om de luisteraar te verleiden het volgende album te gaan kopen. Andersons voorliefde voor Kerstmis / Yule is een rode draad vanaf het begin van zijn carrière.

Een warm album, lekker om bij te werken of als laatavondplaat. In datzelfde 2003 verscheen inderdaad een derde interessant album voor de liefhebbers van Jethro Tull: The Jethro Tull Christmas Album.