Sting - The Soul Cages (1991)

Deze plaat is mooi mistroostig met licht aan de horizon. Jaren niet meer gedraaid maar na zijn sympathieke en intelligente optreden in college tour maar weer eens een Sting CD gepakt. Het viel niet tegen, maar The soul cages vind ik wel zijn laatste echte grote plaat. Rustig maar vol onderhuidse spanning en veel emotie. Mooie plaat van een man met een visie.

Een van m'n favoriete instrumentale nrs staat hierop... Saint Agnes and The Burning Train

Aangename en rustige plaat met veel invloeden uit de wereldmuziek.

Staat echt veraf van wat Sting ooit met The Police deed.

Soms even wat té intellectueel, en ben bang al te snobistisch te zijn, dus 1 Stingplaat in de zoveel tijd is voldoende.
(Heb hetzelfde met Phil Collins, Peter Gabriel, Paul Simon etc.)

Inderdaad wonderschoon!

Net zoals de rest van de plaat, 5* dus

Fijne plaat van Sting,die iets kleiner en persoonlijker is gaan schrijven en dat maakt het wat intiemer.De instrumentatie is perfect verzorgd en ook de composities liegen er weer niet om.Sting's voordracht is op sommige momenten mooi fluisterachtig en de nummers worden keurig muzikaal ingekleurd.Nergens een noot teveel.Dat maakt het geheel ook ietwat klinisch en misschien hadden iets meer frivoliteiten hier ,er een nog mooier album van gemaakt ,maar storen doet het niet .Ook deze krijgt 4 sterren van me.

Wat een prachtplaat is dit toch! Ik verbaas me dan ook over de lage score, deze wordt minder gewaardeerd dan opvolger Ten Summoner's Tales, terwijl die toch echt een pak minder is. Te weinig frivool zeker?

All This Time vind ik denk ik toch wel zijn beste nummer. Wat een sfeer en feel zit daar in.

Langere tijd moeite gehad met het solo werk van Sting.
The Police klonken op het laatst namelijk wat duisterder, en natuurlijk kwam dat mede door de onderlinge relaties die op een zeer laag pitje stonden.
Toen Sting solo ging klonk hij bevrijd; If You Love Somebody Set Them Free, hoe toepasselijk kan een titel zijn.
Beetje te vrolijk allemaal met Russians als maatschappelijk standpunt.
Stomme Sting!
En dan dat geneuzel bij Dire Straits, samen met hoofdneuzelaar Knopfler.
Fragile en Englishman in New York klonken voor mij als iemand die de artistieke, onbegrepen kunstenaar wilde uithangen.
Jaren later kocht ik The Dream of the Blue Turtles, en na het ontdekken van de schoonheid van Moon over Bourbon Street durfde ik mij ook aan Mercury Falling te wagen.
Daarbij viel gelijk I Hung My Head op, die ik van Johnny Cash kende.
En dan nu The Soul Cages.
Geschreven om het verlies van zijn vader te verwerken.
Ik verwacht een treurig geheel, maar het heeft iets opbeurends en hoopvols.
Wel een geschikt herfstalbum.
Geen maniertjes, alleen puurheid.
Vaak moet ik denken aan een So van Peter Gabriel qua sfeer, en dat is positief.
Dat album bleef ik na loop van tijd steeds meer in waardering groeien.
...Nothing Like the Sun laat ik nog maar eventjes links liggen, dat zal wel nooit helemaal mijn ding worden.

Ingetogen plaat, waarop Sting de dood van zijn vader verwerkt. Zo enthousiast als ik hier een paar jaar geleden over was, ben ik niet meer, maar ik vind The Soul Cages nog steeds een mooi album.
The Soul Cages begint met het sterkste nummer. Island of Souls lijkt me vooral een beschrijving van de jeugd van z’n vader, van opgroeien vlakbij de scheepswerf waar hij later zal gaan werken, van dromen om daar weg te komen, en van de dood van zijn vader na een ongeluk op de werk, waarna hij toch op de werf aan het werk gaat.
Ook All this Time en Mad About You zijn prima nummers. Daarna wordt het langzaam wat minder, totdat er op The Wild Wild Sea wel erg weinig gebeurt. Gelukkig komen er daarna nog het prima titelnummer, dat zich tekstueel bijna als een vervolg op Island of Souls laat beluisteren, en nog een tweede hoogtepunt in de vorm van When Angels Fall.

Gezien het thema van The Soul Cages ligt het voor de hand dat dit een heel zwaar album zou worden, maar dat is niet het geval. Ik vind het best toegankelijk, eerder ingetogen dan echt somber, en Sting’s stem, waar ik niet altijd even goed naar kan luisteren, vind ik hier goed bij de muziek en de sfeer passen.

Niet een album dat ik vaak luister, maar dat zou ik misschien vaker moeten doen.

4.0*

Ik vind de procuctie van Hugh Padgham echt fenomenaal. De plaat klinkt vol en toch helder. Het drumgeluid, het gitaargeluid, het basgeluid, de piano/keyboards en de sax klinken allemaal zo heerlijk. Nergens klinkt het lawaaiig, terwijl er toch flink wordt gemusiceerd.

Album aangetroffen in de 2e hands vinyl bak voor een nette prijs. Album heeft altijd mijn belangstelling gehad vanwege de Q sound mix. Prachtige produktie op cd maar Iets minder uitgesproken als op andere Q sound albums uit die periode (meest bekende is Amused to Death van Roger Waters) Ook de vinyl uitvoering blijkt echter een audiofiel feestje te zijn. Na een verplicht vinyl badje vanavond voor, achter, links en rechts genoten van een Sting album wat nog steeds de moeite waard is. Q sound is en blijft een verwaarloosd fenomeen. Jammer.

Klinkt inderdaad als een klok en eigenlijk is dit een wat onderschat Stingalbum.
Iedereen loopt weg met zijn twee 1e albums.
Misschien door de beladen sfeer ( Sting verloor zijn ouders snel achter elkaar) heb ik een voorkeur voor dit album.
Het is krachtig , soms wat somber en muzikaal en tekstueel voorbeeldig.
Echt een heel.persoonlijke plaat.

Eens bikkel2 Uiterst fragiel (excusez moi) album van Sting. All This Time grijpt me nog steeds aan. Heb voor de man z'n woning in Toscane staan posten. Heb echter de laatste boot (Last Ship) gemist. Zo jammer van al dat talent. Tantra heeft Sting meer kwaad gedaan dan drank ooit goed kan maken

Dat kun je wel stellen Broem. Gelukkig is ie tussentijds nog met The Police in de weer geweest.
Wat een saai gedoe allemaal.

Hij is nu aan het touren met Paul Simon.
Tja, Sting kan nu doen wat ie wil.

Prachtig album dat ik onlangs pas voor het eerst beluisterde, en het kwam onmiddellijk bij me binnen.
De songs doen er toe en raken me dan ook stevig. Het klinkt in mijn oren zeer oprecht en doorleefd. Ik denk niet dat ik Sting ooit mooier heb horen zingen. Bovendien zijn de musici excellent en is het in muzikaal opzicht erg mooi vormgegeven. Het geluid had ik alleen wat droger gewenst - op het zeer verdienstelijke drumspel van Manu Katché zit naar mijn smaak bijvoorbeeld teveel galm. Maar verder een schitterend album dat ik nog vaak zal beluisteren.

Ik heb Sting te lang altijd tegen The Police aangehouden en vond zijn solo-albums daarom altijd maar een beetje tamme bedoeningen.
Ze hebben echter wat meer draaibeurten nodig en dan blijkt het toch wel mooie rustige muziek te zijn.
Ook deze verdient na vandaag weer wat meer draaibeurten.
All This Time werd een hit (nr. 13) en Mad About You haalde de tipparade.
Voorlopig ook favoriet hier zijn het titelnummer en The Wild Wild Sea.

Zijn solo albums zijn inderdaad een stuk rustiger van aard en voor mij ook veel beter te verteren dan dat bandje van hem met die nerveuze ritmes en het kopstemmetje dat Sting altijd opzette. Ik weet dat ik daar redelijk alleen in sta maar The Police is totaal niet aan mij besteed. Het solomateriaal van Sting echter wel, juist vanwege het wat meer introspectieve karakter van de muziek en de arrangementen. Zo vormt The Soul Cages ook een redelijke plaat. All This Time, het melancholische Mad About You en het weergaloos mooie en Mediterraans aandoende Saint Agnes. Het is jammer dat Sting af en toe doorschiet in de rustige songs, het geheel te lang uitrekt en de spanning daardoor langzaamaan uit de plaat vloeit. Desalniettemin vormt The Soul Cages een degelijke plaat waarbij het thema van het album aansluit op het verlies van Sting's vader. Niet zijn beste maar zeker geen plaat die misstaat in het oeuvre van Sumner.

Nou voor mij misschien toch wel gewoon zijn beste. Was ook een enorm fijn concert destijds. Welke plaat van hem zou beter zijn. Nothing Like The Sun ???

Precies dat! De eerste worpen van Sting schrijf ik hoger aan. Gevarieerder, bij vlagen Jazzy achtig en meer afwisseling. En laten we eerlijk zijn, (buiten het instrumentale Saint Agnes om) staan er toch geen fabuleuze tracks op The Soul Cages zoals Fragile, Moon over Bourbon Street of English Man in New York? De eerste twee platen van Sting krijgen wat mij betreft ook allebei een hogere score dan The Soul Cages hoewel dit natuurlijk zeker geen slechte plaat is.

Dan noem je dus de nodige hitjes als fabuleuze tracks. Ik vind echt dat The Soul Cages vol staat met fabuleuze tracks. Ik vind zijn eerste twee soloplaten ook echt geweldig, maar aan The Soul Cages klopt voor mij werkelijk alles.

Prima, wat mij betreft mag je dat ook vinden, The Soul Cages vind ik ook een prima worp maar het is mij allemaal wat te rustig en het introverte karakter van de plaat maakt dat ik op den duur altijd teruggrijp naar man's eerste twee worpen. En laten we eerlijk zijn Fragile is toch een van de mooiste songs ooit geschreven door Sting.

Persoonlijk vind ik dat nummer echt te klef. Kan daar weinig aan doen. Ik heb dat vaak met dat soort nummers.

Helemaal met je eens. Dit album zie ik ook als 1 geheel. De totale sfeer op dit album geeft die extra meerwaarde.

Als ik me goed herinner had Sting ten tijde van het schrijven van dit album last van een writer's block plus dat hij met zichzelf in de knoop zat vanwege het verlies van zijn ouders. Wat betreft die writer's block is hij er goed van bekomen want het is best een mooie en ingetogen album. TSC vond ik aanvankelijk saai maar nu een meer dan prima album.

Ik meen dat Jan Akkerman destijds benaderd is maar dat de job naar Dominic Miller ging. En met Vinnie Colaiuta heeft Sting een fantastische drummer in huis gehaald.