Big Star - 3rd (1978)

Afgelopen vrijdag heb ik een geniale cover van Holocaust gehoord door Sivert Hoyem (voormalig lead singer van Madrugada). Gouden stem heeft die vent.

Dit is een tuubje van de cover (ander concert, dat wel):
YouTube - Sivert Høyem - Holocaust (Big Star cover) - Kulturkirken Jakob, Oslo - 13-10-2012

De meest consistente plaat van Big Star en ik vind het ook hun beste. Er staat ook eigenlijk geen ondermaats nummer op. De nummers zijn vaak wat eenvoudiger of minder uitbundig (de elektrische gitaar is niet zo prominent aanwezig als voorheen) waardoor het beter lukt om emotie over te dragen. Mooi gebruik van strijkers en blazers, daar kunnen andere artiesten nog wel wat van leren.

'Kanga Roo' vind ik erg sterk. De ietwat experimentele inslag op zo'n klein, intiem liedje zorgt voor een mooi contrast. 'Nighttime' doet me een beetje denken aan Wilco.

Consistent vind ik een woord dat bij een uitgebalanceerde, evenwichtige plaat hoort, maar dus niet zo van toepassing op deze eigenlijk. Hoewel zwartgalligheid, frustratie en cynisme vrij consequent zijn doorgevoerd in slordig spel van de begeleiders en tegen het valse aan zingen van Alex. Als je het zo bedoelt is het wel consistent ja.

Wat zitten er toch oneindig veel onvergetelijke momentjes in deze plaat. Dat pianostukje aan het einde van Big Black Car, de strijkers uit Stroke It Noel, het breekbare meesterwerkje Nightime. Een onwaarschijnlijk naargeestige doch briljante plaat.

Ik had er veel van voor gesteld deze plaat, lang naar gezocht ook. Toch is het ook een moeilijke plaat om je aan te hechten, hij is nogal ongenaakbaar, op momenten ook naargeestig (holocaust). Toch is ie ook volledig tijdsbesteding, verveelt ie nooit en is het een uniek referentiepunt in de popgeschiedenis. Aantrekken en afstoten (of vervreemden). For you is een van de mooiste liefdesliedjes uit de popgeschiedenis, zo niet het mooiste. Uiteindelijk ben ik toch blij dat ik hem ken.

Ook ik kwam bij Big Star trrecht via de prachtige covers van This Mortal Coil, way back. Prachtig werk dit! ??

Briljante plaat!

Dit album kwam voorbij op mijn 1001-album challenge.
Een album waar ik nooit eerder naar geluisterd heb. En toch ken ik al een redelijk aantal van deze nummers omdat ze zijn gecoverd door bands die ik leuk vind (This Mortal Coil, Placebo, Jeff Buckley) of zelf covers zijn zoals Femme Fatale.

Een zeer interessant rammelend album dat meer succes lijkt te hebben gehad onder muzikanten dan commercieel.

En nu ik het hele album voor de 4e keer beluister, dringt het tot me door waarom dat zo is. Mijn eerste luisterbeurt was een uitgesproken 'meh'-ervaring. Maar het groeit naar grote hoogten na meerdere luisterbeurten, vooral nummers als Holocaust en Kanga Roo. Het is donker, het is emotioneel, er wordt vreselijk slordig gespeeld.

Absoluut geweldig album. 4,5*

Ik ben met de podcast-serie bezig van 1001 albums. Daar ben ik nu wel redelijk aan verslaafd geraakt. Daardoor ben ik in aanraking gekomen met Big Star. Natuurlijk kende ik de naam en wist ik dat ze een wat ongelukkige carrière hebben gehad, maar echt geluisterd heb ik het nooit. Wat is dit een interessante plaat. Het is gedesillusioneerd, dronken, gefrustreerd tot op het bot. Ze kunnen allemaal de tering krijgen. En toch ook de onverbeterlijke liefde voor muziek om met goede, interessante songs te komen en hele mooie arrangementen.

Geschreven in De album Top 100 van...:

Een plaat waaraan ik op deze site nog nooit één letter heb gewijd, maar die ik al geweldig vind sinds ik hem in de dorpsbibliotheek leende in de tijd voordat bands als Teenage Fanclub en Posies de naam Big Star als een belangrijke invloed begonnen te noemen.
Het verhaal van Big Star is bekend: hun eerste twee platen staan bol van de kwaliteit maar de "next big thing" worden ze nooit voor het grote publiek. Critici en een selecte groep liefhebbers smullen ervan, maar daarvan gaat de schoorsteen niet roken. Deze Third (of heet hij nou Sister Lovers?) is een nooit echt afgemaakte laatste plaat waar de wanhoop en frustratie van de verder nog steeds heel mooie liedjes druipt. Zanger/gitarist Alex Chilton is er één uit de categorie "getroebleerd genie" en begon na deze plaat zowel een wisselvallige solo-carrière als serieus mentaal te ontsporen en overleed in 2010.

3rd is een beetje een kapotte plaat dus, die met wat liefde en aandacht tot haar recht komt. Verder weet ik niet zo goed wat erover te schrijven, maar met een track-by-trackreview komt er meestal wel wat uit. Ik hanteer de tracklist zoals hij op deze site staat, maar er zijn ook andere uitgaven van de plaat met andere volgorden.

Stroke It Noel heeft een intro met een paar seconden achteruit gespeelde muziek, waarna het eigenlijke nummer met een lichte countryrockfeel begint. Een ongebruikelijke maar heel catchy zangmelodie, ondersteund met weemoedige strijkers. Een heel mooi liedje!
Dat geldt ook voor For You, een licht Beatles-esque melodie met wederom een strijkarrangement en je hoort hier inderdaad een rechtstreekse lijn met Bandwagonesque van Teenage Fanclub.
Kizza Me en You Can't Have Me hebben wat meer het glamrockgevoel van de voorgaande twee platen. Degelijke nummertjes, niet spectaculair maar wel vakmanschap en het cement van deze plaat.
Nighttime en Blue Moon zijn ijzingwekkend mooie ballads. De tweede is mijn favoriet. Zo breekbaar, zo mooi gezongen, het raakt me direct in het hart. itchy is echt niet alleen maar een lawaaipersoon hoor!
Take Care wordt bijna helemaal gedragen door de violen. De tekst leest bijna als een afscheidsbrief:
This sounds a bit like goodbye
In a way it is I guess
As I leave your side
I've taken the air
Jesus Christ is uptempo, vrolijk en tekstueel wijkt het behoorlijk af van het cynisme in de andere teksten: Het gaat over Jezus, die vandaag is geboren. Of Chilton nu in de hemel is terechtgekomen kan je je afvragen...
Femme Fatale is een cover van het door Nico gezongen Velvet Underground-nummer. Big Star komt er uitstekend mee weg: dit is zo'n cover die bijna beter is dan het origineel.
O, Dana is weer een heel mooi gearrangeerd popnummer met zo'n heerlijk tegendraadse zanglijn als ook op de opener is te horen.
Big Black Car klinkt alsof ze valium ophebben en vervolgens in bed het nummer hebben ingespeeld: loom en bedwelmend.
Holocaust is een berucht nummer: de hoofdpersoon die door Chilton wordt beschreven (of is het Chilton zelf?) staat op het randje van het leven. De holocaust wordt hier gebruikt als metafoor voor de staat van iemands zijn.
You're a wasted face, you're a sad-eyed lie
You're a holocaust
De muziek heeft iets zieks, en klopt helemaal met de tekst.
Op Kanga Roo komt de plaat nog niet helemaal tot bezinning: de zwarte sfeer van Holocaust ettert hier nog door. Het vioolarrangement lijkt als van Paul Buckmaster. Veel Moonlight Mile-vibes (het Rolling Stones-nummer) hier.
Thank You Friends is muzikaal vrolijk maar tekstueel bitter. De "thank you" klinkt in de context van deze plaat meer als een cynische "nou bedankt he".

Bijzondere plaat en nu ik hem tijdens het typen weer eens heb geluisterd: die Chilton werd inderdaad schandelijk ondergewaardeerd. Groots artiest.

Aangekruist als favoriet:
1. Holocaust
2. Blue Moon
3. Thank You Friends