Madness - One Step Beyond... (1979)

Het klinkt soms wat simpeler dan het feitelijk is. Dit zijn hele clevere catchy songs met een sterke basis en heerlijke 'details', let vooral op de saxofoon. Ska van de bovenste plank. De bas als heerlijke basis, waarbij slim gebruik wordt gemaakt van de synthesizer en piano.

De teksten zijn niet zo depressief als de meeste teksten in die tijd en de muziek klinkt vaak vrolijk. Maar vergis je niet: dit was ook afreageer muziek in donkere Thatcher crisistijden. En wat te denken van Razor Blade Alley? Dat nummer zou trouwens zo op een album van the Libertines kunnen staan. En in het oh zo mooie My Girl gaat het toch echt over relatieproblemen. Why can't I explain? Why do I feel this pain?

Op de dansvloer was het poguen: springen, duwen, rammen, dansen, als Madness kwam. Alle zorgen van je af en aan de andere kant lekker confronterend allemaal. Je letterlijk en figuurlijk afzetten tegen het (conservatieve) gezag. Madness, madness, they call it madness.
Na het hard draaien van de voortreffelijk geremasterde 30th anniversary edition doe ik er nog een 0,5* bovenop: 4,5*

Vandaag op lp op de vrijmarkt op de kop getikt voor 1,50. Nouja. Zag dat ik nog niet gestemd had, maar weer eens gaan luisteren en tot de conclusie gekomen dat een 4* toch wel het minste is. Wat een geweldige eerste drie nummers, en Tarzan's Nuts en Madness zijn natuurlijk ook heerlijk. One Step Beyond en Night Boat to Cairo horen bij de beste skanummers die ik ooit gehoord heb, versterkt door het uitstekende optreden dat ik twee jaar geleden mocht meemaken.

Er zijn groepen die in Nederland de nodige hits scoorden, maar dan kom je erachter hoeveel succes ze in eigen land hadden. Zo'n groep is Madness.

1979 was het jaar dat ska het plotseling goed deed in de Necerlandse hitlijsten, wat zelfs zijn weerslag had in de stripverhalen van Sjors en Sjimmie van Robert van der Kroft, die onder andere deze groep als graffiti in de decors van zijn tekeningen liet opduiken. Voor iemand wiens krantenwijkgeld voor een groot deel opging aan een abonnement op weekblad Eppo een opvallend signaal.
De hits van dit album in Nederland vormden uiteraard mijn kennismaking met Madness. Qua Nationale Hitparade: titelnummer One Step Beyond... stond in de week van Kerstmis #29, Night Boat to Cairo haalde zes maanden later diezelfde positie. Die laatste single verscheen op 7" met twee nummers én een versie met vier nummers, met als ondertitel Work Rest & Play. En de maffe videoclip hielp bovendien.
In het Verenigd Koninkrijk echter piekte ode aan skazanger Prince Buster The Prince in september op #16, One Step Beyond... in december op #7, My Girl in januari-februari 1980 op #3 en Night Boat to Cairo in april op #6.

Genoeg cijfertjes. Buiten de hits is de rest ook zéér appetijtelijk. Het verveelt geen moment. De groep weet ska aan een feilloos gevoel voor pakkende popmelodietjes te koppelen, verpakt in arrangementen met hoofdrollen voor saxofoon en piano. Bovendien is Madness een hechte, strak spelende groep.
Maar liefst vijftien nummers werden in het vinyl geperst en daarom biedt album One Step Beyond... veel, véél afwisseling. Extra opvallend is het instrumentale Swan Lake (wat zou Tsaikovski hiervan hebben gevonden?) en in de 52 seconden van Chipmunks Are Go! is het alsof we een drillsergeant horen.

In contrast met de gekte is er de gevoelige tekst van My Girl: "My girl's mad at me - I didn't wanna see the film tonight - I found it hard to say - She thought I'd had enough of her - Why can't she see? She's lovely to me - But I like to stay in And watch TV on my own - Every now and then." Het klinkt als een voorbeeld uit de non-fictiereeks 'Mannen komen van Mars, vrouwen komen van Venus'.
Maar meestal is het feest. Pubrock- en punklabel Stiff had plotseling groot commercieel succes met dit vrolijke antwoord op de neerslachtigheid die het VK in die jaren in zijn greep hield. Geen boze punk, sombere postpunk of melancholieke new wave. Néééé, feest!

Ik kom hier op reis door de new wave van 1979. Op zich is dit een randgeval: is deze ska dan wave? Voor mij wel, ik draaide het moeiteloos met The Stranglers en Ian Dury en The Cure en noem ze maar op. Jonge mensen met een nieuw en alternatief geluid, vernieuwing van een ouder genre.
Mijn vorige station was de tweede soloplaat van Nick Lowe, de volgende het solodebuut van Tom Verlaine.