Nick Lowe - Labour of Lust (1979)

Cruel to be kind is en blijft een briljant nummer

Ik vind hier eigenlijk alleen Cracking Up en vooral Big Kick, Plain Scrap echt leuk. Voor de rest is het allemaal te flauw en gewoon niet goed genoeg.

Cruel To Be Kind is zo geniaal bijelkaar gesprokkeld dat ik het idee had dat hij het regelrecht "geleend" had van een onbekend gebleven 60s singletje ( van Jay & The Americans dacht ik toen te weten, maar elk bewijs ontbreekt ) en ik, nu dus bijna 35 jaar later, nog steeds het gevoel heb dat ik het al eerder gehoord had......... Met andere woorden, het is zo'n nummer wat ik graag zelf had willen schrijven ............

Switchboard Susan is ook zo'n parel, probeer het maar eens uit je hoofd te krijgen als je het weer een keer gehoord heb . De begeleidingstape komt van een opname sessie voor Mickey Jupp's Juppanese album maar Jupp vond het niks en liet de rest van het album door z'n ouwe maat Gary Brooker produceren. De sukkel ..........

Ik ben lyrisch over voorganger Jesus of Cool (1978). Ik sluit mij aan bij Reint, er staan een aantal top nummers op die toch exceptioneel goed zijn: Cracking up, Switchboard Suzan, Big Kick Plain Scrap, Without Love (dat hij schreef voor zijn schoonvader, ene Johnny Cash), maar de rest is naar mijn smaak een beetje flauw / pastische en minder als Jesus of Cool. Toch geef ik 3,5 ster.

Op reis door de new wave van 1979 is Nick Lowe een vermakelijk buitenbeentje. Vooral in het livecircuit vanaf 1970 succesvol met de groep Brinsley Schwarz, in 1975 lid van Rockpile én dan tevens solo actief.

In maart 1979 werd hij dertig jaar. Qua leeftijd én aanpak (puntige liedjes, fris en energiek) de ideale brug tussen een oude en nieuwe generatie muzikanten. Na het succes in 1978 met het afwisselende Jesus of Cool bevat Labour of Lust van een jaar later eenzelfde variatie van oudere stijlen in een eigentijds, licht alternatief jasje. Geheel in de traditie van pubrock komen invloeden uit rock 'n' roll, rhythm & blues, country en inmiddels ook new wave voorbij.
De eerste Britse hit was Cracking up, in het VK in juni #34. Een nummer met aangename, zeurderige zang in wavestijl. Op het album komen we dit als tweede nummer tegen, vooraf gegaan door de grote hit Cruel to be Kind dat hij schreef met Ian Gomm, zijn maatje uit de dagen met Brinsley Schwarz. In het VK #12 in oktober, in de VS diezelfde positie in september. In Nederland niet meer dan een radiohitje, gedraaid bij VARA en KRO, zo herinner ik me.

Andere hoogtepunten op Labour of Lust zijn op kant 1 het optimistische American Squirm, het Stonesachtige Born Fighter dat tegelijkertijd de rootsstijl van Nick Lowe heeft, het verstilde You Make Me klinkt als de inspiratiebron voor Elvis Costello's I Want You uit 1986 en in Skin Deep weer de nodige levenslust. Opvallend is dat Lowe zijn stem verschillend gebruikt: soms warm en diep, soms aangenaam zeurend en steeds weer tweestemmige refreintjes.
Mickey Jupp schreef de ijzersterke opener van kant 2 Switchboard Susan, nergens is de invloed van country sterker als in Without Love en in Love So Fine een aangename shuffle. Het zijn mijn favorieten, maar eigenlijk doen de andere nummers daar niet voor onder.

Opvallend is dat dezelfde muzikanten spelen als op Repeat When Necessary van Dave Edmunds, ongeveer gelijktijdig opgenomen en uitgebracht. Ze speelden samen in Rockpile. Labour of Lust haalde in juli het VK slechts #43, maar dankzij de Amerikaanse verkopen werd het zijn bestverkochte: in september en oktober '79 drie weken #31.

De reis door new wave vervolgt. Ik kwam vanaf het debuut van de punks van Angelic Upstarts en omdat ik eerder platen van The Police (Outlandos d'Amour), The Radiators ((Ghostown) én Gary Numan (The Pleasure Principle) besprak is de volgende halte uit dat jaar bij de debuutsingle van Madness, te vinden op One Step Beyond...