Simple Minds - Real to Real Cacophony (1979)

Dit is de versie voordat Madrid de hoofd sponser was.

Correctie is door gestuurd.

Ik zie inderdaad dat de remaster ook als album titel "Reel" spelt. Naslagwerken spreken elkaar tegen Oor's Popencyclopedie spreekt over "Real" en AMG over "Reel".

Ik heb een cd druk uit 1985 waar het wel Real to Real Cacophony is.
Echter niet in bezit in een lp versie uit 1979, dus weet niet hoe het daar op staat.

Inmiddels ook nog wat andere zaken nagekeken, maar beide komen door elkaar voor. Ook op afbeeldingen van de hoes bestaan beide versies. Wellicht is er een verschil tussen oorspronkelijke Europese/Britse releases en Amerikaanse. Ik hou me ook aanbevolen voor iemand die een oorspronkelijke vinyl versie heeft. "Reel to Real Cacophony" wordt wel enorm wennen denk ik...

Hier is hij ondertussen aangepast in Real To Real, maar thuis spreek ik hem gewoon uit als Riel toe Riel.

met een rollende 'r'?

Zowel bij de albumtitel als de tracktitel worden beide versies door elkaar heen gebruikt. Lijkt me in elk geval logisch beide hetzelfde te doen. Ben benieuwd welke titel er op bronnen uit 1979 staat.

Ik verwacht van C-moon of Dazzler wel binnenkort een antwoord.

Het begin van Scar had zo op New Gold Dream gepast.

Zie hier voor meer info; de laatste bullet.

De juiste album-titel is: Real to Real Cacophony.

Er zijn echter uitgaven in omloop met de titel 'Reel to Real Cacophony'. Fout dus.

Mijn scherm / resolutie / ogen / MuMe-plaatjesgrootte laten mij enigzins in de steek, maar dan staat hier volgens mij een verkeerde afbeelding bij...

Ik kan ook niet lezen of er 'Reel' of 'Real' staat.

Dit is idd de hoes van de tweede editie; die heb ik ook, glimmend, maaar de mijne op Virgin - een Duitse (Ariola)persing? - vanwege rechten en zo in Duits - vermeldt wel correct "Real to Real" gründlich und pünktlich.

De hoes van de eerste (helaas heb ik die niet meer) was dof en een donkerdere tint (daar zat iets lavendel/paarsigs in)

Mijn originele LP hoes (Real tot Real Cacophony)uit 1979 is inderdaad dof blaauw (ook binnenzijde) met reliëf streepjes.

De misleiding is groot.
Opener Real To Real is uitzichtloze duisternis.
Jim Kerr als Priester van de Doemkerk.
Traag als een pijnlijke gekwelde ziel.
Als een zwijgende monnik buig ik mijn hoofd.
Knielend voor de Messias die later het Positivisme verkondigt.
Voorbereiding op mijn verwachtingspatroon.

De manische zang in Naked Eye voldoet hier niet aan.
Tenzij het bezetene heeft plaats gemaakt voor complete waanzin.
Muzikaal ondersteund door een soort van doordravend draaiorgel.

Experimenteel of juist richting zoekend?
Veelzijdigheid pakt niet altijd positief uit.
Zoals de Ska in Carnival.
Rommelige mengelmoes.
Japan in een dronken bui met Madness op stap.

Ondanks de vele lege oesters moet je dieper duiken.
Want de parels zijn wel aanwezig.
Al blijft de opener het indrukwekkends.
Factory zijn de overvolle fabrieken van de film Metropolis uit 1927.
Stereotype gedragingen.
Dag in, dag uit.
Premonition zijn de eerste babystapjes richting dansvloer.
Onzeker en begeleidend.
Bang om te vallen.

Het typerende Simple Minds sound is op het eind hoorbaar.
The Changeling met het kenmerkende kille orgeltje.
Zo ook de pompende bas.
Scar is New Gold Dream in een notedop.
De vrucht is aanwezig, maar dient nog gekraakt te worden.
Duidelijk dat dit nummer het concept vormde.
Het latere keerpunt in hun ontwikkeling.
Sleutelsong voor hun Opus Magnus.

Welkom allemaal bij het meest ontoegankelijke Simple Minds album, zo mooi als deric raven kan ik het niet verwoorden maar dit zijn mijn bevindingen.

Van het openingsnummer kan ik nog wel de humor van inzien, inderdaad van een uitzichtloze duisternis en dat doet mij goed.
Wat een gepruts op "Naked Eye", "Citizen" zet een wanhopige donkere beat neer en "Carnival" klinkt als een medley van 3 verschillende goede songs.

"Factory" is muzikaal interessant maar iets te lang, bij "Cacophony" voel en ervaar ik niets en gepruts nummer 2 heet "Veldt".
Zowaar een echte song, "Premonition" schud je wakker in positieve zin met bezielende zang en stuwende baslijnen.
Ook echt is "Changeling" maar op het intro en wat tussenstukjes na niet boeiend.

Bij "Film Theme" mag ieder zijn eigen film bedenken, ikzelf zie een Nederlandse jaren 70 film voor me maar welke weet ik nog niet.
Afstandelijke kille keyboards op "Calling Your Name", ze overheersen zo dat je het nummer meer als een sfeer ervaart als een echte song wat het in potentie wel is.
"Scar" had instrumentaal moeten blijven, de zang haalt de magie weg die het instrumentale begin wel had.

Soms moeten bands zulke albums maken voordat ze kunnen pieken, af en toe hoor ik stukjes "Sons and Fascination" wat voor mij 1 van de beste platen ooit gemaakt is dus het was het waard.

Sounds omschreef dit album als "waarschijnlijk de minst commerciele LP ooit door Arista uitgebracht".
De platenmaatschappij had (terecht) het idee dat het onverkoopbaar was en de enigste potentiele single die erop stond was "Changeling".
LP en single werden pas in december 1979 uitgebracht, de tournee om dit album te promoten was al afgelopen.
Het was inderdaad commerciele zelfmoord alhoewel de pers uitermate mild was.
Zo schreef de New Musical Express "Veel commercieler dan andere mensen je proberen wijs te maken".
Zowel de LP als de single haalden niet de hitlijsten, mij verbaast dat niet.

En gelukkig maar. Dit album was het begin van een zeer artistieke periode waarin SM albums maakte die tot de beste van de new wave gerekend mogen worden. En ook dit is nog steeds een prachtige plaat. Vol experiment. Het duurt alleen een paar luisterbeurten voordat dat besef doordringt - althans zo was het bij mij. Heb als tiener eerst nog overwogen om er de fik in te steken (en ook in E&D). Ik vond het een vreselijke plaat, maar had dan ook alleen NGD als referentiepunt.

Veel experiment inderdaad en dat komt met name omdat er geen songs waren voordat de studio werd ingedoken. Alles is in de studio ontstaan. Er was het vaste geloof binnen SM dat er geen hitalbum zou komen, ondanks grote druk van Arista.
Kerr wilde een album die een eigen modern geluid liet horen en niet teveel leunde op de voorbeelden uit de jaren zeventig (Sparks, Roxy Music). RtR is dan ook veel meer een postpunk album dan het debuut. De grimmige sfeer van Unknown Pleasures is voelbaar.
Het is nog wat te onsamenhangend en soms wordt de plank helemaal gemist (Carnival en Veldt), maar de blauwdruk voor de drie creatief succesvolle jaren die zouden volgen is gemaakt.
Premonition, Factory en Changeling zijn ijzersterke songs en waren jarenlang liveklassiekers.

Ik vind het predikaat "wat onsamenhangend" niet echt op zijn plaats. In ieder geval niet in de zin dat je op momenten het gevoel zou hebben naar een losse verzameling, achter elkaar geplakte nummers te luisteren. Ze hebben, denk ik, gepoogd verschillende sferen samen te brengen: dreiging , hectiek/paranoia (van de grote stad), vervreemding e.d. Toch heel behoorlijk gelukt. 'Film Theme' vind ik hier een beetje de losse flodder.

CD, met onsamenhangend bedoel ik niet zo zeer de sfeer van het album, maar meer het experiment smeden tot pakkende songs. Iets wat op Empires uitstekend lukte en op dit album niet over de volle breedte

Een uitermate vreemd album waarbij de Simple Minds er behoorlijk op los experimenteerden, soms wel heel erg overdreven zoals op het nummer 'Veldt'. Ondanks dat is dit absoluut geen slecht album. Het begint wel erg matig, maar vanaf 'Factory' wordt het toch duidelijk beter. De laatste vijf nummers zijn zelfs allemaal van een hoog nivo. De mooiste nummers zijn voor mij 'Premonition', 'Calling Your Name' en het al eerder genoemde 'Factory'.
Toch wel een interessante band deze "Simple Minds". De verschillen tussen hun albums zijn enorm. Ga deze maar eens vergelijken met het 10 jaar later gemaakte "Street Fighting Years". Een wereld van verschil en zelfs ook een album zoals NGD uit 1982 klinkt totaal anders.
Ik ben overigens van mening dat de "S.M." in de periode 1979-1982 hun beste albums maakten. Daarna zijn ze voor mij eigenlijk niet echt interessant meer.

3,5*

Citizen!

Naked Eye!

Die hectiek...heerlijk.

Ik begrijp steeds minder van de wereld; kom ik hier even, word ik met serieuze ontologische, evaluatieve issues opgezadeld: hoe is het mogelijk dat mensen dit verdienstelijke fröbelwerk van J. Kerr Esq. c.s op een zelfde hoogte plaatsen als 154 van Wire???

Knieznapnie

Ik begrijp helemaal niets van jouw reaktie. Wij hebben het helemaal niet over 'Wire' gehad.

Nee, maar jij waardeert beide wel met 3,5* en dat brengt mij in een ontologisch 'wetland'- wat, hoe etc, qua maatstaf dan. Bij CD zit er trouwens ook maar een hallevie tussen; en ik ik vind dit echt niet van hetzelfde niveau als 154 - het ene album is top(klasse) onbetwist, het andere een goede, maar niet altijd geslaagde proeve van vakbekwaamheid; imo te wisselvallig over de hele linie.

Niet zo zwaar tillen aan die beoordelingen Mju. Ik vind dit gewoon een puike plaat, die ik nog steeds met veel plezier (en best regelmatig) draai, ook al moest SM zijn "eigen geluid" nog ontdekken.

En 154 heeft van mij idd 5* gekregen, maar had ik er 7 kunnen toekennen, dan was dat de score geweest. Dus het is wel wat meer dan een halfie.

Ik heb beiden ook op 4*. Vind ze beiden niet over de hele breedte overtuigend. Met de beste nummers van beiden is een 5* album te maken. De plaat van Wire heeft een hogere relevantie, met vroege SM heb ik gewoon veel meer, vandaar

Dit schreef ik o.a. bij "Wire";

Ik geef dit album voorlopig daarom ook 3½ ster.

Met de nadruk op 'voorlopig'. De kans is dus redelijk aanwezig dat ik na herbeluistering mijn waardering voor dat album verhoog. Die 3½ ster is dus helemaal niet definitief.
Je kunt mijn 3½ ster waardering voor 'Wire' dus absoluut niet vergelijken met mijn 3½ voor dit album van de Simple Minds.

Een 3,3 en een 3,7 komt beide uit op een 3,5.