Simple Minds - Real to Real Cacophony (1979)

Toen ik dit de eerste keer hoorde dacht ik van.. hm.. nou ja..

En sinds ik de REMASTER versie van 2002 in huis heb is het van mijn absolute MINDS FAVORIETEN geworden!!!

Elke luisterbeurt ontdekt je weer iets nieuws op dat album.. fantastisch...;

Favorieten:
CHANGELING/ FACTORY/ PREMONITION/ SCAR/ CARNIVAL

Tot afgelopen weekend had ik alle Simple Minds albums t/m Néapolis behalve deze. Die discontinuïteit is nu opgeheven.

Ik verwachtte een album wat tussen Life in a Day en Empires and Dance in zat. Ten dele bleek dat te kloppen, maar ten dele lijkt deze ook wat experimenteler / avant-gardistischer. Ik lees hierboven al berichten dat dat te maken heeft met het snel de studio in duiken zonder vooraf songmateriaal af te hebben... nou, daar zijn wel eens slechtere resutlaten uit te komen lijkt me. Dat het nummer Premonition een gebruiker hier tot zijn naam inspireerde, kon ik me eigenlijk direct voorstellen.

Kortom: goede plaat!

De misleiding is groot.
Opener Real To Real is uitzichtloze duisternis.
Jim Kerr als Priester van de Doemkerk.
Traag als een pijnlijke gekwelde ziel.
Als een zwijgende monnik buig ik mijn hoofd.
Knielend voor de Messias die later het Positivisme verkondigt.
Voorbereiding op mijn verwachtingspatroon.

De manische zang in Naked Eye voldoet hier niet aan.
Tenzij het bezetene heeft plaats gemaakt voor complete waanzin.
Muzikaal ondersteund door een soort van doordravend draaiorgel.

Experimenteel of juist richting zoekend?
Veelzijdigheid pakt niet altijd positief uit.
Zoals de Ska in Carnival.
Rommelige mengelmoes.
Japan in een dronken bui met Madness op stap.

Ondanks de vele lege oesters moet je dieper duiken.
Want de parels zijn wel aanwezig.
Al blijft de opener het indrukwekkends.
Factory zijn de overvolle fabrieken van de film Metropolis uit 1927.
Stereotype gedragingen.
Dag in, dag uit.
Premonition zijn de eerste babystapjes richting dansvloer.
Onzeker en begeleidend.
Bang om te vallen.

Het typerende Simple Minds sound is op het eind hoorbaar.
The Changeling met het kenmerkende kille orgeltje.
Zo ook de pompende bas.
Scar is New Gold Dream in een notedop.
De vrucht is aanwezig, maar dient nog gekraakt te worden.
Duidelijk dat dit nummer het concept vormde.
Het latere keerpunt in hun ontwikkeling.
Sleutelsong voor hun Opus Magnus.

Welkom allemaal bij het meest ontoegankelijke Simple Minds album, zo mooi als deric raven kan ik het niet verwoorden maar dit zijn mijn bevindingen.

Van het openingsnummer kan ik nog wel de humor van inzien, inderdaad van een uitzichtloze duisternis en dat doet mij goed.
Wat een gepruts op "Naked Eye", "Citizen" zet een wanhopige donkere beat neer en "Carnival" klinkt als een medley van 3 verschillende goede songs.

"Factory" is muzikaal interessant maar iets te lang, bij "Cacophony" voel en ervaar ik niets en gepruts nummer 2 heet "Veldt".
Zowaar een echte song, "Premonition" schud je wakker in positieve zin met bezielende zang en stuwende baslijnen.
Ook echt is "Changeling" maar op het intro en wat tussenstukjes na niet boeiend.

Bij "Film Theme" mag ieder zijn eigen film bedenken, ikzelf zie een Nederlandse jaren 70 film voor me maar welke weet ik nog niet.
Afstandelijke kille keyboards op "Calling Your Name", ze overheersen zo dat je het nummer meer als een sfeer ervaart als een echte song wat het in potentie wel is.
"Scar" had instrumentaal moeten blijven, de zang haalt de magie weg die het instrumentale begin wel had.

Soms moeten bands zulke albums maken voordat ze kunnen pieken, af en toe hoor ik stukjes "Sons and Fascination" wat voor mij 1 van de beste platen ooit gemaakt is dus het was het waard.

De Arthur-Recensies deel 10: Arthur op bezoek bij een beginnende Simple Minds

Ik heb het altijd nogal triest gevonden dat de naam ‘Simple Minds’ zo vaak opduikt in zinnen waar ook ‘Culture Club’, ‘Duran Duran’ en ‘Human League’ in voorkomen. Door het grote publiek wordt deze Schotse groep voornamelijk als één van de jaren ’80 hitmachines gezien, met dank aan hits als Don’t You Forget About Me en Alive And Kicking. En ik vind dat, zonder de Duran Durans van deze wereld te willen beledigen, eigenlijk niet kunnen. Nee, met de hits is niet veel mis, en met hits scoren al helemal niet, maar Simple Minds is gewoon meer dan een retro-singlesband en ik vind het jammer dat heel wat mensen dat vergeten zijn.

Voor ze megasterren werden in 1985, had de band namelijk al een vrij groot repertoire uitgebouwd. Niet zo moeilijk als je bedenkt dat de groep tijdens de eerste jaren van haar bestaan zo’n twee albums per jaar uitbracht. Daarvan is deze Real to Real Cacophony de tweede, net zoals de eerste uit 1979.

En kijk eens aan, Simple Minds klinkt op deze plaat nog lang niet als Simple Minds. De vette drums en la-la-la’s zijn nog in geen velden of wegen te bespeuren en Jim Kerr klinkt zelfs nog niet echt als Jim Kerr. Bovendien ligt het hitpotentieel van de meeste nummers onder nul en is er van samenhang nog niet echt sprake. Met andere woorden: hier horen we een jonge, zoekende Simple Minds die net de opnamestudio heeft ontdekt en nu op zoveel mogelijk knopjes aan het drukken is. Jonge, nieuwsgierige honden die al heel zelfverzekerd zijn maar nog niet goed weten waar ze heengaan.

Het resulteert in een nogal hyperactief album vol korte nummers, waar elke seconde wel iets anders gebeurt. Die gejaagdheid kan goed werken, zoals in Naked Eye of Carnival bijvoorbeeld, maar kan net zo goed op de zenuwen werken. Bijvoorbeeld in Cacophony. Ook de langere nummers komen nog niet zo goed uit de verf door het springerige karakter van de plaat.

Al bij al is dit dus een plaat die zeker zijn geslaagde momenten heeft, maar af en toe gewoon een beetje teveel van het goede kan worden. Het is interessant om een beginnende Simple Minds aan het werk te horen, maar ze hadden duidelijk nog het één en ander te leren op het moment van opnemen. En zo is dit een album geworden waar elk positief punt van een ‘maar’ vergezeld wordt. De ideale 3.5* plaat dus. Bij deze.

Verschenen in november 1979, was Real to Real Cacaphony er zes maanden na het debuut. Anders dan toen werd het meeste werk in de studio geschreven.
Opnieuw klinken overeenkomsten met de prille synthpop, zoals opener Real to Real iets wegheeft van Gary Numan. Tweede nummer Naked Eye zou je als postpunk kunnen kwalificeren met lekkere drumeffecten in het spel van Brian McGhee, dankzij de productie van John Leckie. Die hoor je ook in het melodieuzere Citizen (Dance of Youth).
Carnival (Shelter in a Suitcase) springt bijna als ska - maar dan bruisende wave met gitaar (Charles Burchill) en toetsen (Michael MacNeil) om voorrang strijdend, terwijl Factory aangename monotonie bevat met aangenaam klagerige zang van Jim Kerr. Die wijzigt sowieso zijn stijl per nummer mee met de muziekstijl.
Die diversiteit aan stijlen bereikt een hoogtepunt aan het einde van kant 1 met twee instrumentale nummers: eerst het korte Cacaphony en dan 3'33" vervreemdende klanken in Veldt.

Kant 2 opent dan verrassend toegankelijk en dansbaar via repetitieve baslijn (Derek Forbes) in Premonition, op Changeling domineert weer synthpop, derde instrumentaal Film Theme doet z'n naam eer aan in de geest van Bowies Berlijntrilogie. Meer synthwave met stevige gitaar in Calling Your Name en slotlied Scar.

Een album vol creativiteit. Niet alles is even spannend, maar door alle afwisseling en de soms donkere sferen, passend bij het Schotland van die dagen. Ook daar regeerde Margaret Thatcher, druk doende de verouderde economie te vernieuwen door keiharde saneringen, leidend tot hoge werkloosheid. Voeg daar de atoomdreiging bij en je hebt de sfeer rond Real to Real Cacaphony.
Dat lijkt negatief, maar juist daarin bruiste het talent van dit vijftal. Anders dan bij de voorganger haalden de Schotten er echter niet de Britse album- of hitsinglelijst mee...

Dit is echter spannender dan mijn vorige halte in de reis door new wave van (momenteel november) '79, Let It Roll van Dr. Feelgood. Dan ben ik toe aan twee punkpioniers. Eerst The Boys, die aan het einde van die maand hun vaak vrolijke derde album uitbrachten.