Meshuggah - Nothing (2002)

Aardig album, maar doordat Catch 33 mijn kennismaking met Meshuggah was, houd ik de neiging hun albums daarmee te vergelijken.
Wat me in Catch 33 aansprak was dat het een samenhangend geheel was, waarin alle vreemde ritmes en Jens Kidmans bulderende vocalen goed passen. Qua geluid, ritmes en zang is het meteen duidelijk dat we hier met dezelfde band te doen hebben. Dit album spreekt me echter veel minder aan. De complexiteit van de muziek vind ik niet altijd goed tot z’n recht komen in losse nummers. De grooves en polyritmiek klinkt hier en daar goed en weet me in de nummers te trekken, maar soms doet het wat geforceerd aan. Daarbij werkt de zang niet altijd even goed voor me. In een paar stukken is het wat mij betreft op het irritante af.

Dat wil niet zeggen dat dit een slecht album is. Alleen, in tegenstelling tot Catch 33 valt het tegen. In vergelijking met Destroy Erase Improve, het andere Meshuggah-album dat ik al ken, vind ik dit weinig toevoegen aan wat ik van de band ken.

Voorlopig geef ik 3.5*.

Mijn probleem met Meshuggah is al jaren hetzelfde. Elke keer geef ik het opnieuw een kans, denk ik "hey, dit is wel cool, waarom luister ik dit niet vaker" en na 5 nummers is het me weer duidelijk, want "Oh ja, die zanger die zonder ook maar de minste variatie blijft brullen en die ik na een handvol nummers kotsbeu ben."

Er zullen best bands zijn met even eentonige zangers die ik wel kan hebben, maar deze meneer vind ik bijzonder vervelend.

In mijn beleving dé beste metalplaat tot op heden,er is een tijd geweest waarin we werden doodgegooid met polyritmische extreme metal bandjes (Meshuggah -clones) maar tippen aan de masters,echt niet,samen met D.E.I. is Nothing the real deal.

Ook vind ik de geremasterde versie strakker dan het origineel,het verschil hoor je erg duidelijk met een goede kwalitieit in-ear headphones,de gitaren zijn wat voller en vooral de bassdrum en china's klinker voller en dieper,vooral als er dubbele bassdrum wordt gebruikt.

Over de muziek kan ik ik kort zijn,die is het beste in het genre,na de vette loodzware introsong Stengah,de heerlijk beukende groove van Rational Gaze in,en dit is niet eens een "moeilijke" song,maar echt een song die je de volgende dag een stijve nek bezorg heeft
Ach,alle nummers klinken fantastisch,persoonlijk vind ik de andere 2 uitschieters Glints Collide (vooral vanwege het middenstuk waarin de plaat lijkt te hangen,en waarin ineens de drummer een roffeltje inzet om door te gaan met een fantastische gitaar solo begeleid met hakwerk van de andere gitaar en een partij dubbele bassdrum)
En Spasm !!

Waar Chaosphere nog erg "thrashy" klonk (maar dan natuurlijk op de atypische Meshuggah-manier), zou deze Nothing weleens verantwoordelijk gehouden kunnen worden voor het ontstaan van de zogenaamde "djent-scene". Die moderne "djent", daar pas ik vriendelijk voor, maar Meshuggah mag toch altijd op mijn bord verschijnt. De combinatie van die laag gestemde maar onmogelijk technische riffs, de blaffende vocalen van Kidman, de buitenaardse industriële gitaar-soundscapes, de jazzy Holdsworth-solo's...het blijkt telkens weer een welgemikt schot in de roos te zijn.

Vanmorgen vond ik op een rommelmarkt dus de ‘originele’ versie (oranje cover).
Ik vind de mix hiervan echt een stuk beter dan die van (Re-)Nothing (blauwe cover).
Waar (Re-)Nothing volgesmeerd lijkt met de 8 snaren luister ik liever naar 7 snaren en meer ritme-sectie.
Het origineel klinkt een stuk dynamischer.