Sting - Ten Summoner's Tales (1993)

Na het zware Soul Cages album dit maal een luchtig mainstream album van Sting. Daar zit 'm meteen ook het nadeel. Muzikaal gaat het allemaal niet erg diep en de teksten ontberen ook diepgang.
Op enkele nummers na, die wel erg sfeervol zijn en betere teksten hebben: het betoverende Fields of Gold (later prachtig gecovered door Eva Cassidy), Shape of My Heart en het mystieke Something the Boy Said.
Ik kom uit op 3,5*.

Nou ik kom net op een half puntje hoger uit een 4.
Dit is misschien wel de beste cd die Sting ooit gemaakt heeft,....luistert lekker weg.
Toch voor mij persoonlijk heeft hij z'n vroegere band The Police nooit meer geëvenaard, maar dat is natuurlijk ook bijna onmogelijk.

Sting behoorde nooit echt tot mijn favorieten. Zijn solo-debuut kon ik nog waarderen, maar daarna hield het al snel op.
Totdat ik Fields of Gold hoorde: dit vind ik een erg mooi nummer. Een nummer dat er voor zorgde dat ik met terugwerkende kracht dit album en Nothing Like the Sun naast The Dream of the Blue Turtles in de kast ben gaan zetten.

Persoonlijk vind ik dit een van de betere Sting albums. Geweldige composities, denk aan een "Seven Days" en "Shape of my Heart". De liedjes zijn ook goed afgewerkt op de plaat gezet. Als je van Sting houd is dit zeker een aanrader. Ik geef een 4,5

Dit album vind ik redelijk. Er zijn heel wat zeer aparte nummers die ik eigenlijk iets te apart vind. It's probably me is een mooi nummer, maar de versie met Eric Clapton vind ik beter. Die clip heb ik ook, het is tevens de titelsong voor Leathal Weapon 3. Prachtig nummer....die gitaar van Eric....en Sting die de sax speelt? Wow! Wist ik nog niet.
3,5 sterren voor dit album.

Ik ben persoonlijk Sting een beetje kwijtgeraakt nadat hij ineens met Jan en alleman duetjes ging zingen. Toen mijn vader met een cd van Julio Iglesias aankwam en daar ook Sting op stond brak echt mijn klompie. Dit is toch wel een aardig album, maar de lekker funky shit van the Police is het niet. Aan de andere kant ik kan wel waarderen dat ie heel wat anders is gaan doen, en toch een bepaalde mate van eigen sound heeft weten te behouden.

Mooie sfeervolle CD.
Ook een herkenbare Sting sound. Althans als solo-artiest.
Zoals Fields of Gold, Shape Of My Heart, Seven Days en It's Problably Me.

4*

Voor mij is dit de absoluut beste solo-plaat van Sting. Dit komt muzikaal qua drive het dichtst bij de sound van The Police.

Een nummer als Seven Days had zo op een Policeplaat gekund !

Heavy Cloud, no Rain is voor mij het allerbeste nummer van de plaat, ik kan daar onmogelijk stil bij blijven zitten, dat swingt ongelooflijk !

4.5 sterren voor een geweldig mooi album **** 1/2

Toen ik deze plaat voor het eerst opzette en toen voor het eerst If I ever lose my faith hoorde ongelooflijk wat geweldig.
En dan te bedenken dat al die andere geweldige nummers nog moeten komen zoals Fields of gold, Heavy cloud en Shape of my heart.

Mooi album na het wisselvallige Soul cages.
De mooiste blijft toch Nothing like the sun!!!!

Maar deze is bijna perfect 4,5

Goed Sting Album. Creatief, bevlogen en goed afgewerkt.

Mijn ouders hebben véél Sting-cd's die ze váák draaien. Ik vind ze niet allemaal geweldig, maar een paar maanden geleden had ik zo'n zin in Sting dat ik een cd mee naar boven heb genomen. En voorlopig nog lang niet terugbreng.

Noem het nostalgie, maar van sommige nummers op deze cd word ik zó blij. Het openingsnummer is heerlijk krachtig, maar de uitschieters zijn toch echt Fields of Gold en Seven Days. Bij de laatste; het refrein... wow. Ook een paar andere nummers zijn echt geweldig.

Toch krijgt dit album 'maar' 3,5 sterren, omdat er ook nummers zijn waar ik eigenlijk helemaal niet zoveel aan vind. Als ik kijk naar de nummerlijst, staat er van bijvoorbeeld It's probably me helemaal niets bij. En andere nummers als Heavy Cloud en Something the boy said zijn 'wel leuk', maar ja...Erg jammer. Waren alle nummer van kwaliteit à la Fields of Gold geweest, was het er zeker anderhalve ster mee geworden.

Maar in het algemeen, lekkere cd.

Lange tijd was dit mijn favoriete Sting-album, maar inmiddels waardeer ik dit een stuk minder. Fields of Gold blijft een aardige song, maar daarmee heb je de topper van dit album wel gehad. De rest blijft weinig memorabel in mijn oren. Vandaar dat ik ook een punt zak voor deze. The Soul Cages vind ik wat dat betreft stukken beter

It's Probably Me vind ik een van zijn slechtste nummers en het refrein van If I Ever Lose... is te simpel voor woorden gewoon (En enorm zeurderig ook nog eens).

Heavy Cloud No Rain swingt de pan uit.

Dit album is toegankelijker en lichtvoetiger dan de vorige studio-albums van Sting, maar er staan toch heel wat mooie en sfeervolle songs op, allemaal in die typische Sting-sound. "Fields of Gold" en "It's Probably Me" werden hits, maar "Heavy Cloud (No Rain)" en "Shape Of My Heart" zijn eveneens van hoog niveau.

Mijn favoriete Stingalbum.Luchtig van toon en met veel muzikale afwisseling.Luchtig....maar vergis je niet in de moeilijkheidsgraad van de meeste songs.Sting laat heel goed horen dat ie een jazzachtergrond heeft en ritmisch zit het heel knap inelkaar.Erg lekker is het 2e stuk van de plaat,Love is stronger than justice wat stuwend begint en een ongewoon ritmisch karakter heeft,en dan overgaat in een soort van countrysong,Ook Seven days is erg fraai en het lyrische Saint Augistine in Hell,is een andere favoriet.Op andere albums van Sting raak ik nog wel eens verveeld,op deze echter niet.

Lekker album met uitschieters als fields of gold en shape of my heart. Ok van If I ever lose my faith in you blijf ik genieten.

Deze man heeft egt een geweldige stem, 1 van de beste die ik ken. Vooral hoe hij fields of gold zingt. Is egt kippevel

Dit album bevat veel bekende nummers zoals het mooie Fields of Gold, If I Ever Lose My Faith In You en Shape Of My Heart.
Ook de samenwerking uit 1991 met Eric Clapton is erg sterk (mooie opbouw heeft dat nummer!).

Alleen staat die samenwerking hier niet op.

Samen met 'Turtles' en 'Soul Cages' mijn favoriete (3) albums van Sting. Elke voor een andere sfeer. Deze draai ik als ik de vrolijke Sting wil horen. Wat een leuke teksten (allemaal, maar vooral Heavy Cloud (No Rain), She's Too Good for Me) en wat een geweldige melodieen (Love Is Stronger Than Justice, Seven Days).

En If I Ever Lose My Faith in You, Fields of Gold en Shape Of My Heart zijn natuurlijk juwelen.

Chapeau !

Je hebt gelijk!

Volgens mij ben je nieuw hier en moet ik je een compliment geven met je geweldige top 10.(vooral top 3)

Verreweg het beste album van Sting. 6 singles op deze plaat, nrs 1, 3, 6, 8 , 10 en 12. Deze plaat heeft hij nooit meer kunnen ervenaren, met als dieptepunt Sacred Love.

Nr. 8 is in de albumversie natuurlijk nooit een single geweest, die uitvoering was heel anders.

Klopt, dat was de versie met Eric Clapton voor de Soundtrack van Lethal Weapon III.

Thanx, die van jou mag er overigens ook zijn.
Ben ondertussen verslaafd aan deze site ja...

Ik kan dit enkel geheel bijtreden! Véél te lang niet naar geluisterd, en het weer ontdekken van dit album is een echte "wauw-ervaring".
Heavy Cloud No Rain is ook mijn favoriete feel-good song hier, op dit erg poppy èn volwassen album.
Voor geen gram verouderd, dit klinkt anno 2009 nog even fris!
Voor mij zou het nà dit album stilaan wel iets minder worden, maar die eerste 4 soloplaten zijn gewoon super!

Het enige Sting album dat bij mij echt integraal naar de i-pod verhuist. Steengoed gewoon, van begin tot eind.
Favorieten van me zijn Heavey Cloud (No Rain), Saint Augustine in Hell en Shape Of my Heart, maar alle songs zijn gewoon schitterend.
Sting, kom nog eens met zo'n knalplaat af, als je het nog in je hebt, please!

(ik vrees, na zo'n lange stilte.... dat het niets meer wordt. Sting is trouwens al lang wijnboer, volgens mij is hij daar nog enkel mee bezig).

Laatste heel erg sterke wapenfeit van Sting.. toch knap, zijn 1e 4 solo albums zijn stuk voor stuk pareltjes. Da's al een prestatie op zich.

Helaas zakt ie na dit album af naar een Sting onwaardig niveau met middelmatige albums...

Inderdaad de eerste solo platen zijn echt klasse. Ook deze, sterke composities en heerlijke 5/8 maat drum werk van Vinnie Cailuaota.

Vandaag weer eens gedraaid en me vooraf afgevraagd waarom dit geen 5* plaat voor me is, en na herbeluistering ben ik er uit: door Something theboy said en de slappe versie van It's probably me. De rest is echt briljant. Sting zou wat vaker een opgewekte plaat moeten maken (en dat zeg ik terwijl mijn favo album het zeer zware Soul Cages is...)

.......ik heb het echt geprobeerd, echt.....maar dit doet me niets.
Ook toen ik Sting van letterlijk alleen de singles kende vond ik doorgaans alleen zijn mooie/diepere werken mooi. En dan bedoel ik mooi met een reasachtige hoofdletter M. Kocht de verzamelaar en ook daarin moest ik hetzelfde bevinden. Gelukkig is het leeuwendeel ervan juist die mooie rustiek die ik van Sting zo waardeer. Maar ik wilde het tóch een poging wagen en kocht dan deze, nu enkele maanden terug. Heb het vandaag voor de weet-ik-veel-hoeveelste keer geprobeerd, maar het IS gewoon niet mijn ding.
Ik heb enorm respect voor hem als artiest, maar ik zal het moeten hebben van de mooiere songs met die grote M. Deze een 2,5