Sting - Ten Summoner's Tales (1993)

Na het zware Soul Cages album dit maal een luchtig mainstream album van Sting. Daar zit 'm meteen ook het nadeel. Muzikaal gaat het allemaal niet erg diep en de teksten ontberen ook diepgang.
Op enkele nummers na, die wel erg sfeervol zijn en betere teksten hebben: het betoverende Fields of Gold (later prachtig gecovered door Eva Cassidy), Shape of My Heart en het mystieke Something the Boy Said.
Ik kom uit op 3,5*.

Lange tijd was dit mijn favoriete Sting-album, maar inmiddels waardeer ik dit een stuk minder. Fields of Gold blijft een aardige song, maar daarmee heb je de topper van dit album wel gehad. De rest blijft weinig memorabel in mijn oren. Vandaar dat ik ook een punt zak voor deze. The Soul Cages vind ik wat dat betreft stukken beter

It's Probably Me vind ik een van zijn slechtste nummers en het refrein van If I Ever Lose... is te simpel voor woorden gewoon (En enorm zeurderig ook nog eens).

”Ten Summoner’s Tales” is een muzikaal feestje. Sting trekt alle registers open en over het algemeen is het een swingend album vol funk en jazz, met de nodige rustpuntjes. Het geheel klinkt wellicht toegankelijk, maar dat doet niets af aan de muzikaliteit. Kwalificaties als simpel kan ik persoonlijk niet echt volgen, want schijn bedriegt als je het mij vraagt. Het sterkste punt aan ”Ten Summoner’s Tales” vind ik de melodieën. Deze zijn zonder uitzondering aanstekelijk en gaan tussen mijn oren zitten om me niet meer los te laten. Tussen al die swingende en groovende liedjes raakt Sting je ook nog eens met luisterliedjes als ”Fields of Gold”, It’s Probably Me” en ”Shape of My Heart”. Met ”She’s Too Good for Me” komt Sting nog het dichtste bij zijn vroegere werk van The Police, maar anders dan dat trekt Sting zijn eigen plan op ”Ten Summoner’s Tales”. Ultieme popmuziek met de basis in de jazz. Persoonlijke favorieten zijn ”Love is Stronger Than Justice (The Munificent Seven)”, ”Heavy Cloud (No Rain)” en ”Saint Augustine in Hell”. Vooral de groove op die liedjes zijn verslavend. Van alle soloalbums van Sting die ik ken is ”Ten Summoner’s Tales” mijn absolute favoriet. Van begin tot eind top!

Het solowerk van Sting heb ik lange tijd links laten liggen. The Police vind ik een te gekke band en nadat ik her en der hoorde dat Sting solo 'vooral jazz-achtig is' en las dat veel medeliefhebbers van The Police niets van zijn solowerk moesten weten, heb ik niet eens meer de moeite genomen om het te proberen.

Een fout, zo bleek. Ondanks dat ik genoten heb van alle Police-albums (zonder uitzondering) moet ik eerlijk bekennen dat Ten Summoner's Tales (als geheel) wat meer met me doet. De sound is anders, vooral een stuk rustiger, maar wel ongelofelijk mooi. De opener If I Ever Lose My Faith in You - tevens het nummer dat ik al kende en dat ervoor zorgde dat ik het album uiteindelijk volledig ging beluisteren - vind ik geweldig en legt de lat meteen heel hoog voor de rest van de plaat. Toch liggen er dan nog veel hoogtepunten in het verschiet. Zo vind ik Fields of Gold, Seven Days, It's Probably Me en Shape of My Heart nummers van een uitzonderlijke klasse. Ze luisteren heerlijk weg en het is mooi om per luisterbeurt steeds meer details te ontdekken. Ook nummers als Love Is Stronger Than Justice, Saint Augustine in Hell, Everybody Laughed but You en afsluiter Nothing 'Bout Me zijn sterke groeiers en dragen bij aan een mooi geheel. Stings stem komt natuurlijk fantastisch tot zijn recht, maar ook in muzikaal opzicht is dit echt een feest om naar te luisteren. Mede door de pakkende melodieën en songteksten voelen de nummers al gauw vertrouwd.

Heavy Cloud No Rain, She's Too Good for Me en Something the Boy Said zou ik gevoelsmatig aanwijzen als de wat mindere nummers, maar ze passen prima in het geheel en zijn ook verre van vervelend. Ze doen me alleen net wat minder dan de nummers die ik al genoemd heb. Maar ja, wat zegt die opmerking eigenlijk? Zelfs op mijn favoriete plaat heb ik nog wel dat ik het ene nummer boven het andere zou verkiezen. Wat ik juist aan Ten Summoner's Tales zo sterk vind is het totaalplaatje. Het voelt echt als een boek dat je openslaat met daarin tien verhalen, inclusief epiloog en proloog. Een heerlijk album om echt even goed voor te gaan zitten en de tijd voor te nemen, ondanks dat het allemaal zeker niet te zwaarbeladen voelt.

De volle score deel ik niet vaak uit, maar voelt hier wel volledig op zijn plaats.