Sting - Ten Summoner's Tales (1993)

Superieure luisterplaat van Sting met het ene pakkende deuntje na het andere. Veelal aan de rustige kant maar doordat ze toch elk zo'n eigen karakter hebben gaat ie geen moment vervelen. Het lijkt zo simpel allemaal.

Ik ga verhogen . Gisteren weer even gedraaid (tijd niet meer gedaan .) werd er weer erg vrolijk van . Het lijkt inderdaad simpel , maar hoor het muzikale peil wat erg hoog ligt ( sneaky maatsoorten ) maar het blijft erg frivool en ongedwongen . Topper van Sting . Helaas kwam hij niet meer in de buurt van dit nivo nadien .

Het ongedwongen spelplezier en de vrolijkheid van de composities maken dit voor mij de beste plaat van Sting.Er zit een drive in ,die hij nooit meer zou evenaren en die het voor mij mogelijk maakt om deze plaat op te zetten op ieder moment van de dag.Niet echt toegankelijke maatschema's en verassende songopbouw en structuren maken deze plaat een vreemde eend in de bijt van Sting ,maar aan de andere kant klinkt de band zo hecht dat je als luisteraar er wordt in gezogen en mee gaat in die dollemansrit.Sting's finest hour ,dit album.5 sterren

Dit is inderdaad de laatste echte goede van Sting.
De vrolijke nummers staan mij juist wat tegen. Het is nooit echt irritant maar het hangt er wel tegenaan. Sting en vrolijk gaat er bij mij over het algemeen ook niet zo goed in om eerlijk te zijn. Klinkt bijna altijd een tikkeltje gemaakt bij hem op de een of andere manier. Love is Stronger bijv maar ook She's to good for Me doen mij weinig tot niks.
Ik luister nu eenmaal een stuk liever naar een serieuzere of zelfs een wat zwaarmoedige herr Sting.
En dan zit ik in ieder geval op de eerste rang bij Fields of Gold. Fields zweeft er zo heeeerlijk in. Wat mij betreft een van zijn beste nummers ooit. De klasse druipt er werkelijk vanaf. Maar ook nummers als It's Probably Me of Shape of My Heart enz zijn van grote klasse.

Wat heeft die man toch prachtige nummers geschreven.

Klopt Iggy. Prachtplaat van Sting. Voor mij overigens het begin van mijn kennismaking met meestergitarist Dominic Miller die meeschreef aan het nummer Shape of my Heart. Mooie combi tussen beide heren die deze plaat naar grote hoogte stuwen. It's Probably Me werd bekend in de soundtrack van Lethal Weapon. Prachtnummer.

Mijn favoriete Sting album na The Dream of the Blue Turtles en het live album Bring on the Night.
Het album van Love is stronger than justice en Sint Augustin in Hell.

Van mij had hij dit niveau nog wel even vol mogen houden maar helaas, zoals bekend. Het is trouwens inmiddels al weer 20 jaar oud.

Wat overigens een andere versie is dan de versie op dit album. De singleversie was samen met Eric Clapton en heeft mijn voorkeur.

Klopt helemaal. Origineel is met Eric Clapton en David Sanborn uit 92. Op Ten Summoner's Tales een nieuwe opname zonder deze hulp. Ook mijn voorkeur gaat uit naar de eerste. Mooi nummer.

Ook voor mij is dit Stings beste album.

Grootste troef is "Shape of my heart" dat mij telkens weet te ontroeren.
Deze song staat in mijn top 20 allertijden.

Daarnaast hou ik ook van de meeste andere songs; vooral "It's probably me" en "Fields of gold"

Slappe hap. "She's too good for me" klinkt eventjes nog als de Police, todat Sting het tempo drastisch naar beneden gooit. Alleen "Shape of my heart" is mooi. En dat is verdomd weinig.

Als je een Police sound verwacht moet je sowieso niet beginnen aan het solowerk van Sting.

Sterke plaat van Sting maar wel zijn laatste sterke plaat.

”Ten Summoner’s Tales” is een muzikaal feestje. Sting trekt alle registers open en over het algemeen is het een swingend album vol funk en jazz, met de nodige rustpuntjes. Het geheel klinkt wellicht toegankelijk, maar dat doet niets af aan de muzikaliteit. Kwalificaties als simpel kan ik persoonlijk niet echt volgen, want schijn bedriegt als je het mij vraagt. Het sterkste punt aan ”Ten Summoner’s Tales” vind ik de melodieën. Deze zijn zonder uitzondering aanstekelijk en gaan tussen mijn oren zitten om me niet meer los te laten. Tussen al die swingende en groovende liedjes raakt Sting je ook nog eens met luisterliedjes als ”Fields of Gold”, It’s Probably Me” en ”Shape of My Heart”. Met ”She’s Too Good for Me” komt Sting nog het dichtste bij zijn vroegere werk van The Police, maar anders dan dat trekt Sting zijn eigen plan op ”Ten Summoner’s Tales”. Ultieme popmuziek met de basis in de jazz. Persoonlijke favorieten zijn ”Love is Stronger Than Justice (The Munificent Seven)”, ”Heavy Cloud (No Rain)” en ”Saint Augustine in Hell”. Vooral de groove op die liedjes zijn verslavend. Van alle soloalbums van Sting die ik ken is ”Ten Summoner’s Tales” mijn absolute favoriet. Van begin tot eind top!

Inderdaad een topplaat ,en helaas zoals Running on Empty al aangaf, zijn laatste.
Shape of my heart springt er voor mij om één of andere reden toch bovenuit.

Het enige Sting album dat ik in huis heb, al sinds 1993. Ik draai het bijna nooit. Laatst weer eens opgezet en het is best een aardige plaat. Mijn favorieten zijn 'If I ever lose my faith in you' , 'It's probably me' en 'Shape of my heart' . De andere nummers vind ik iets minder maar zeker niet slecht. Misschien is dit wel zijn meest toegankelijke plaat. Het wordt nergens echt saai. Drie sterren voor 'Ten Summoners Tales' .

Het solowerk van Sting heb ik lange tijd links laten liggen. The Police vind ik een te gekke band en nadat ik her en der hoorde dat Sting solo 'vooral jazz-achtig is' en las dat veel medeliefhebbers van The Police niets van zijn solowerk moesten weten, heb ik niet eens meer de moeite genomen om het te proberen.

Een fout, zo bleek. Ondanks dat ik genoten heb van alle Police-albums (zonder uitzondering) moet ik eerlijk bekennen dat Ten Summoner's Tales (als geheel) wat meer met me doet. De sound is anders, vooral een stuk rustiger, maar wel ongelofelijk mooi. De opener If I Ever Lose My Faith in You - tevens het nummer dat ik al kende en dat ervoor zorgde dat ik het album uiteindelijk volledig ging beluisteren - vind ik geweldig en legt de lat meteen heel hoog voor de rest van de plaat. Toch liggen er dan nog veel hoogtepunten in het verschiet. Zo vind ik Fields of Gold, Seven Days, It's Probably Me en Shape of My Heart nummers van een uitzonderlijke klasse. Ze luisteren heerlijk weg en het is mooi om per luisterbeurt steeds meer details te ontdekken. Ook nummers als Love Is Stronger Than Justice, Saint Augustine in Hell, Everybody Laughed but You en afsluiter Nothing 'Bout Me zijn sterke groeiers en dragen bij aan een mooi geheel. Stings stem komt natuurlijk fantastisch tot zijn recht, maar ook in muzikaal opzicht is dit echt een feest om naar te luisteren. Mede door de pakkende melodieën en songteksten voelen de nummers al gauw vertrouwd.

Heavy Cloud No Rain, She's Too Good for Me en Something the Boy Said zou ik gevoelsmatig aanwijzen als de wat mindere nummers, maar ze passen prima in het geheel en zijn ook verre van vervelend. Ze doen me alleen net wat minder dan de nummers die ik al genoemd heb. Maar ja, wat zegt die opmerking eigenlijk? Zelfs op mijn favoriete plaat heb ik nog wel dat ik het ene nummer boven het andere zou verkiezen. Wat ik juist aan Ten Summoner's Tales zo sterk vind is het totaalplaatje. Het voelt echt als een boek dat je openslaat met daarin tien verhalen, inclusief epiloog en proloog. Een heerlijk album om echt even goed voor te gaan zitten en de tijd voor te nemen, ondanks dat het allemaal zeker niet te zwaarbeladen voelt.

De volle score deel ik niet vaak uit, maar voelt hier wel volledig op zijn plaats.

Paas pareltje, met bijpassende Fields of Gold. Ergens op zolder belandt, waarom weet ik echt niet, en nu in volle glorie terug op de draaitafel. Dat is nog eens met een glimlach in slaap vallen.

Er staat bij de trackinfo hierboven dat Eric Clapton meespeelt op It’s Probably Me, maar dat is onjuist. De originele versie, opgenomen voor de soundtrack van Lethal Weapon 3, is een samenwerkingsverband tussen beide heren en werd nog voor dit album als single uitgebracht. Echter de versie op dit album is een nieuw opgenomen versie zónder Clapton. Overigens verbleekt de albumversie bij die singleversie.

Dankzij een opmerking van luigifort over Sting elders op deze site net even Shape of My Heart aangeklikt, man man man... wat mooi

Ik vermoed dat veel artiesten na hun 40s nog weinig echt goede albums maken, bijna nooit eigenlijk...uitzonderingen daargelaten. Nu was Sting hier 42. Boner van U2 was 36 met Pop. Met whoohoo Elevation was ie 40, dan doet Sting het zo slecht nog niet

Tijdje niet meer gehoord deze, maar zeker mijn favoriet van Sting.
The Soul Cages is vrij beladen en zwaar maar vind ik ook een sterk album.
Hier lijkt Sting wat in een beter humeur en is het vooral ook muzikaal een plezier voor het oor. Zelfs wat humor van de doorgaans vrij serieuze Sting is hier op te vinden.
Uitstekend in balans ook. Een prima album om het voorjaar te vieren.

Opmerkelijk vind ik dit ook echt zijn laatste kunststukje.
De saaiheid lijkt hierna per album erger te worden.

Ik hoor de laatste tijd wel heel erg veel muzikale toevalligheden vigil. As we speak ben ik nu in de Dirk van den Broek en welk nummer wordt er gedraaid?
Rise and Fall van Craig David ft. Sting. Nu heb ik dat altijd een vreselijke song gevonden en een verschrikkelijke verkrachting van het origineel

Dat vind ik nou eens een prima gedachte. Dan verheug ik me nu al op een lange niet te warme zomer.

Kan geen toeval zijn

Overigens is het wel gewoon het beste liedje wat Craig David ooit heeft uitgebracht hoor

Dat wil wel wat zeggen, ja

Dat is dan ook zijn herfstalbum

Ga fff door met sokken breien - sinds wanneer heeft zo'n popperd als jij nou verstand van arrenbie?
Craig David heeft ooit tijdens een live performance het intro van One laten inzetten om het iets later om te breien naar Walking Away.

Gregory Porter heeft overigens ooit een fijne versie van It's Probably Me ten gehore gebracht.

Gregory Porter performs It's Probably Me at the Polar Music Prize Ceremony 2017

Dezelfde prijsuitreiking dus
Sting - The Dream of the Blue Turtles (1985)

Zijn herfstalbum is Mercury Falling.