Sting - Brand New Day (1999)

Op deze plaat van Sting hink ik op twee gedachten. Enerzijds hoor ik het vertrouwde geluid van Sting, en anderzijds hoor ik een Sting die iets nieuws probeert. Over het algemeen kan ik dat best waarderen, maar het pakt mijn inziens op "Brand New Day" niet altijd even goed uit. De titelsong is typisch Sting, een lekkere bas met bijbehorende groove en een pakkend refrein. Op andere tracks probeert Sting een soort cross-over te maken tussen zijn eigen stijl en andere stijlen. Zo gebruikt hij bijvoorbeeld Oosterse invloeden, laat hij een Franstalige rapper opdraven voor de nodige hip-hop invloeden en nodigt hij James Taylor uit voor een americana-achtige song. Wat mij betreft met wisselend resultaat. Ondanks dat Sting gebruik maakt van bezwerende, variërende ritmes en durft hij af en toe een klein beetje buiten de lijntjes te kleuren, moet ik toch constateren dat ik niet vaak naar dit album luister.