Nujabes - Metaphorical Music (2003)

Ik zal heel eerlijk zijn, toen ik dit album in het 'Ga dat album eens reviewen'-topic aangewezen kreeg had ik op iets afschuwelijks gerekend. Een Japanse mengelmoes van hiphop en jazz, ik kreeg nare visioenen van naar en penetrant klinkende bigband herrie met een stel faalhazen als de Teriyaki Boys die er een beetje stoer doorheen lopen te rappen. Na het horen van de eerste paar seconden van Blessing It kwam ik gelukkig al tot de conclusie dat mijn verdachting nergens op sloeg.

Hoe heet die rapper die je hoort in Beat Laments the World? Is dat MC Nujabes? Ik betwijfel dat een Japanner zo goed Engelstalig kan rappen, maar als het wel zo is bewonder ik hem alleen maar nog meer, geweldige rap! Ik heb het zelden zo goed gehoord. De Jazzgeluiden hebben me ook positief verrast, geen oorverkrachtend getoeter maar een rustig pianoloopje met hier en daar een paar sublieme saxofoonklanken, niets mis mee.

Metaphorical Music doet me een beetje denken aan Endtroducing van DJ Shadow, maar in dit album zit veel minder overbodige onzin. Geen muzikale youtube poop maar een mooi muzikaal assemblage-kunstwerk.

Maar dit kunstwerk is helaas niet zonder gebreken, bloedmooie achtergrondmuziek is namelijk nog steeds achtergrondmuziek. Dit album vermaakt me als de beste, maar het raakt me niet, ik mis een beetje het gevoel en de boodschap in de muziek. Daar staat natuurlijk tegenover dat dit een brok samples is en ik zo een gevoel ook niet in een verzameling beats moet zoeken, dit is een topalbum!

De reïntegratie van Ward deel 5:

Al luister ik de laatste jaren vrij veel hiphop en begin ik mijn weg goed te vinden in het genre, blijf ik het recenseren van hiphopalbums toch lastig te vinden. In zekere zin voel ik me dan toch nog een beetje een beginner in het genre. Zeker wanneer je op deze site soms interessante zeer gedetailleerde gesprekken over beats maken, rijmschema’s en flows leest. Aan de andere kant is dat natuurlijk geen onoverkomelijk probleem, en kan ik niet meer doen dan neerpennen hoe ik een plaat ervaar. Dus dat zal ik dan ook trachten te doen over dit door Ernie getipte album.

Ik heb de laatste jaren een flinke interesse in Japan ontwikkeld. Dit komt met name door mijn liefde voor Japanse cinema, maar heeft zich ook wel verder uitgespreid en ik ben zelfs bezig om Japans als taal te leren. Met Japanse popmuziek ben ik echter veel minder bekend (kan niet zoveel met J-Pop). Daarom was mijn interesse snel gewekt bij het zien van de tip. Bovendien had ik al wel eens wat losse nummers van Nujabes beluisterd die zeker naar meer smaakten. Dit plaatje is in die zin eigenlijk ook precies wat ik verwachtte. Uiterst ontspannen, smaakvolle hiphop met een flink scheut jazz.

Nujabes zijn grootste kracht is dat hij zijn muziek heerlijk luchtig weet laten te klinken. Hij stopt zijn producties niet te vol, waardoor de liedjes lekker kunnen ademen. Hierdoor krijgen de jazzy pianosamples goed de ruimte om de luisteraar weg te laten dromen. De baslijntjes wandelen hier op subtiele wijze doorheen en geeft de nummers een zekere gerichtheid mee, zonder overigens te sterk op de voorgrond te treden. Deze ontspannen sound maakt dit een perfecte zondagochtend plaat. Je hoofd is nog niet helemaal scherp door de slaap (en eventueel de drank van de avond ervoor) en je hebt nog niet echt zin om met anderen mensen te communiceren. In deze staat van verdoving is het gewoon heerlijk wegdromen op de muziek van Nujabes. Een beetje uit het raam staren naar de mensen die door de straat lopen, een beetje op bed liggen en naar het plafond kijken, een beetje doelloos door een boek bladeren. Gewoon fijn lanterfanten en de alledaagse werkelijkheid laten binnensijpelen op de jazzy tonen van Metaphorical Music.

Ik kan nog wel iets schrijven over de rappers, maar die spelen voor mij toch een beetje tweede viool op dit album. Begrijp me niet verkeerd, ze halen zeker wel een prima niveau en voegen met hun laidback flows zeker wel iets toe. Ik bedoel meer dat ze gewoon opgaan in de totaalsound, in plaats van sterk op de voorgrond te treden. Ze voelen goed aan dat dit geen muziek is die in-your-face wil zijn. Die houding maakt dit album ook zo sterk als het is. Toch is dit tevens ook de valkuil van Metaphorical Music. Het album vormt een heel fijn dromerig geheel, maar ik mis toch een beetje producties waarbij je van je stoel valt van bewondering. Het niveau ligt echter constant hoog en als geheel werkt het gewoon.

4*