Poco - Crazy Eyes (1973)

Poco speelt goud eerlijke country-rock, soms aanstekelijk enthousiast, dan weer traag en meeslepend zoals in de bloedmooie titel-track en in het JJ Cale nummer: Magnolia.
Als je uitgeluisterd bent bij de Eagles, laat je dan verbazen door Poco.

onbegrijpelijk dat er zo weinig respons is op deze band

prahtige muziek wat mij betrefd

leerde het kennen bij 2 meter sesies, nog mooier dan origineel

liefhebbers van crosby still snash en meerstemmige zang, dit doet zeker niet onder voor hen

Voor mijn smaak de minste plaat van de Furay/Cotton line-up. De songs klinken voor hun soort muziek echt tè geproduceerd, tegen het overgeproduceerde aan hier en daar. Bovendien waren er blijkbaar niet genoeg nieuwe goeje eigen komposities. Zowel Cotton's A Right Along als Furay's Let's Dance Tonight halen het normale nivo niet echt en het titelnummer is dan in principe wel OK maar wel èrg pretentieus.

Er wordt bovendien gegrepen naar covers: Brass Buttons, waarvan Parsons' eigen uitvoering op Grievous Angel pas later uit kwam, is werkelijk prachtig gedaan maar, het sensationeel met alleen pedal-steel beginnende en uitstekend door Cotton gezongen, Magnolia verzuipt naar het einde toe in "sfeervolle" violen waardoor de intimiteit van het nummer totaal verloren gaat.

De grote fave op CE is Timmy Schmit's Here We Go Again, de leerling overtreft hier duidelijk de meester .......

Tot en met het titelnummer zeer sterk, met als uitblinker de schitterende versie van 'Brass Buttons'.

Het titelnummer zelf is op zich wel ambitieus, maar erg geslaagd vind ik het toch niet. Het past ook totaal niet bij Poco, en het nummer hangt een beetje als los zand aan elkaar.

'Magnolia' is ook aardig, maar doe mij het origineel dan maar. 'Let's Dance Tonight' vind ik samen met het titelnummer inderdaad té geproduceerd. Door de laatste drie nummers gaat er een halve punt af, maar het blijft verder wel een goede Poco plaat.

Overgeproduceerd, zeker, maar dan vooral Crazy eyes (gearrangeerd door Bob Ezrin, toen vooral bekend van Alice Cooper en Lou Reeds Berlin, later ook nog Pink Floyds The wall -- misschien niet de beste man om erbij te betrekken) en Magnolia (inderdaad toch heel behoorlijk, tot de violen). Maar Let's dance tonight is toch weer erg leuk dankzij Furey's aanstekelijke zang, en de plaat opent sowieso met drie onverwoestbaar sterke nummers.

Wie in deze plaat geïnteresseerd is moet eens zoeken naar de uitgave op BGO Records: samen met de live-plaat Deliverin' op één CD, met uitstekend geluid en een informatief boekje.

Richie's uitvoering van Brass Buttons mag er ook zijn, dus maak dat maar vier ..... Blue Water & Fool's Gold vind ik dan wel weer beter tot hun recht komen in de Poco Live uitvoering ....

Ken ik niet... maakt wel nieuwsgierig... zo te zien (ik bedoel natuurlijk horen) kan ik met deze band nog wel even vooruit.

Hun 5de album die ik heb beluisterd en ook deze valt goed mee. Het is wellicht hun meest gevarieerde album met naast vrolijke countryrock ook meer sombere stukken zoals de mooie titeltrack. Merkwaardig dat Brass Buttons een compositie van Gram Parsons is die later op zijn album Grievous Angel verscheen (beide versies vind ik prima).

Waar de een het titelnummer niet geslaagd en los zand vind, vind ik het juist een prachtig eerbetoon aan Gram Parsons(hoewel hij toen nog leefde), Brass buttons vind ik van Gram prachtig maar van Poco ook, kortom crazy eyes vind ik nog steeds een pareltje, en kwam uit 4 dagen voor de zelfmoord van Gram Parsons.

Je hebt een heleboel platen uit deze periode in je top-10 staan, inclusief een plaat van Parsons zelf, dus je weet ongetwijfeld waar je het over hebt, maar voor míj is dit toch nog wel een stevige bewering...
 

Het is op zich wel een zelfmoord, maar geen bewuste en dan spreek je eigenlijk niet van zelfmoord.

Hoezo stevig, is toch algemeen bekend dat Gram door een combinatie van alcohol en dugs een eind aan zijn leven maakte, het verhaal is nog steviger als je het volgende leest Gram Parsons - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Tja, de Engelse Wiki-pagina (Engelse versie) heeft het er juist over dat hij "vermoedelijk zijn tolerantie tegenover verdovende middelen had overschat". Wel ontzèttend overschat, want de hoeveelheid morfine in zijn bloed zou al voor drie "regular users" dodelijk zijn geweest, maar de bronnen die ik op internet (en op mijn boekenplank) raadpleeg hebben het alleen maar over een overdosis, niet over een zelfmoord. Op straightdope.com staat heel mooi "Parsons wasn't a suicide, but he killed himself all right.", maar ik weet toch niet of dat hetzelfde is.
 

Nou ja, is ook niet zo belangrijk, feit is dat een van de meest getalenteerde mensen uit de country(rock) hoek veel te vroeg aan zijn eind kwam.

Weet niet of deze discussie hier op zijn plaats is, we bespraken tenslotte een Poco album.

Ik ga mijn Gp platen ff van zolder halen, Poco heb ik de hele middag al gedraaid( nieuwe draaitafel he, dan krijg je dat).

Parsons had al een flinke tolerantie opgebouwd. Verslaafden hebben een veel hogere tolerantie dan gewone mensen. Volgens mij had hij een tijdje niet gebruikt en dacht hij dat hij z'n oude doseringen nog steeds aankon.

Als MuMe hier nou een tegelijk verdrietig kijkende èn ja-knikkende smiley ter beschikking had gesteld... Maar inderdaad, terug naar Poco.
 

Mooi Poco album maar er is pas aktiviteit als er over Gram geneuzeld kan worden...... Terug naar waar het over gaat dan maar ......... ?

Here We Go Again is IMO het mooiste / beste nummer wat Timothy B. voor Poco schreef.

Op dit 5de album van Poco lijkt de balans een beetje zoek en is de sound wat onevenwichtig. De productie is helder en vooral de gitaar komt mooi naar voren, maar mist daarvoor wat aan degelijke composities. Cotton die op A Good Feelin' to Know zorgde voor de lijm die het album bij elkaar hield, is hier wat meer in de marge bezig. Blue Water heeft nog wel een vlotte start, maar A Right Along spreekt al wat minder tot de verbeelding. Rusty Young's bijdrage met Fool's Gold is er eentje die m.i. niet het album gehaald zou moeten hebben. Leuk voor wat lol tijdens de opname, maar niet voor een plaats op dit album. Het heeft een hoog Benny Hill gehalte, maar dan op country niveau. Maar gezien de al korte tijdsduur en de aanwezigheid van 2 covers, zou er dan ws. niet veel meer zijn over gebleven. Brass Buttons vind ik waardig gedaan, al zou ik die van Gram Parsons weer eens ernaast moeten leggen om een goede vergelijking te maken. De sfeer van het nummer ademt niet direct Poco uit daarentegen. Mijn favoriete bandlid begint met dit Crazy Eyes toch Timothy B. Schmitt te worden. Vanaf zijn toetreden tot Poco draagt hij bij elk album wel een nummer bij en die vind ik toch wel heel mooi vormgegeven. Transparant gitaarspel, loepzuiver gezongen en prachtige harmonieen met een warme sound. Kant B opent met de hoogdravende Crazy Eyes die m.i. de plank toch behoorlijk misslaat. Richie Furay is naar mijn gevoel niet echt op dreef met dat nummer dat een ratjetoe aan sferen heeft. Spanningsboog met wat bombast i.c.m. de luchtigheid van een banjo en de gladheid van strijkers, wisselen elkaar zowat abrupt af. Het klinkt mij wat rommelig in de oren en rechtvaardigt niet de tijdsduur van het nummer, op een gegeven moment mag het voor mij wel klaar zijn. Ik mis er een epische opbouw in en hij lijkt zijn muzikale kaart wat te overspelen. Let's Dance Tonight als afsluiter kan daar ook niet veel verandering in aanbrengen. De cover van J.J. Cale daarentegen vind ik zeer mooi, meeslepend en prachtig gezongen. Muzikaal gezien hoeft Poco voor mij niet continu hetzelfde te blijven klinken, maar ik mis hier wat richtingsgevoel. Blijft verder staan dat de samenzang en spel dik in orde is.

Brass Buttons... Baby Blue,..... kuch kuch

Magnolia! Wat mooi en wat loom. Trager dan het origineel en ik durf het bijna niet te typen ... mooier!
Met Crazy Eyes de mooiste nummers van deze cd.

Wat me als eerste opvalt is de kristalheldere productie. Zou gisteren uitgebracht kunnen zijn! Op mijn prima installatie klinkt het absoluut niet als een plaat uit 1973. Dan het eerste nummer, Blue Water dacht ik. Wat een waanzinnige muzikanten! Brass Buttons, Magnolia en Crazy Eyes zijn mijn favorieten. Brass Buttons een prachtig eerbetoon aan Gram Parsons. Crazy Eyes gaat ook over Graham maar is een kritische noot. Gewoon een superplaat, ik draai hem nog regelmatig.

Madjack71Volgens OOR’s popencyclopedie was Crazy eyes het laatste album van een supertrio. Daarna zou het minder worden met de artistieke prestaties van deze legendarische seventies-band (al ken ik nog best wel een trits goede Poco-songs van na dit album). Het was sowieso het laatste album met toch de initiator en drijvende kracht Ritchie Furay, die door David Geffen reeds voor de – ‘All star’ - Souther-Hillman-Furay Band was gerekruteerd. Furay was destijds al behoorlijk gefrustreerd door het uitblijven van succes voor zijn kindje Poco. Dit was nog voordat zijn bekering - die ook zou uitmonden in een fulltime predikantschap – hem peace of mind zou verschaffen. De titel ‘Crazy eyes’ was gebaseerd op Gram Parsons van wie Brass Buttons werd opgenomen en door wie Furay blijkbaar mateloos gefascineerd was. Ongeveer even getalenteerd en belangwekkend voor het ontstaan van de countryrock, maar veel zelfdestructiever dan Furay die zich dus niet veel later als reborn Christian als een politieke conservatief zou ontwikkelen. Crazy eyes beschouw ik als een goed maar wel het minste album van het ‘supertrio’; ‘From the inside’ (mijn favoriet) is frisser en soulfuller en (het bijna even goede) ‘A good feeling to know’ is samenhangender dan deze. Het is wel een staalkaart van wat Poco vermocht; in de eerste twee nummers kan vooral Rusty Young (net als op de eerste 2 platen van Poco) op snelheid laten horen wat hij in huis had. Vervolgens doet Timothy B. Schmit op ‘Here We Go Again’ wat hij altijd goed kan; fraaie, lyrische Westcoastrock laten horen. Je vindt het bijna jammer dat hij niet net als op de voorganger 2 nummers aandraagt. De afsluiter van kant 1 ‘A Right Along’ is een niet verkeerde Paul Cotton-song.

Kant 2 opent een beetje als een vertwijfelde poging om bij de tijdsgeest aansluiting te vinden. Het door Bob Ezrin orkestraal gearrangeerde titelnummer is een epische (als basis door Furay aangeleverde) track, zoals dat destijds in zwang begon te raken. Daar hou je van of niet: over het door Ezrin geproduceerde ‘Berlin’ van Lou Reed lopen de meningen uiteen. Ik vind het nog steeds wel mooi, maar bijvoorbeeld Lou Reed zelf was er achteraf niet zo over te spreken. In het geval van Poco kan ik zeggen; niet onaangenaam, maar ook wat over the top voor de zo aantrekkelijk-weinig-pretentieuze-band-Poco (al nam Furay met the Buffalo Springfield ook al reeds het orkestraal gearrangeerde “In the hour of not quite rain” op. Het ook iets langer en langzamer uitgewerkte ‘Magnolia’ van J.J. Cale is beter geslaagd. De vintage Furay song “Let’s Dance Tonight" is een goede, maar niet spectaculaire afsluiter. De verdere afloop is bekend. Ook ‘Crazy eyes’ bracht Poco niet de verdiende hitsingle en/of roem zoals deze Furay en Poco ook in hun verdere carrières niet meer ten deel zou vallen, al kunnen we ook niet stellen dat ze het zonder enige erkenning van de liefhebbers van de betere countryrock moeten stellen. ‘Crazy eyes’ Gram Parsons zou nog voor de release van het album aan een overdosis komen te overlijden. En (pastor) Ritchie Furay leefde nog lang en…..

Stom en ook wel ironisch; terwijl ik betoog dat Richie Furay even belangrijk is voor de countryrock als Gram Parsons spel ik zijn naam fout. Sorry Richie.

Ik vind het titelnummer eerlijk gezegd niet zo geslaagd. Het klinkt mij wat iemand anders al aanhaalde een beetje te pretentieus in de oren. En eigenlijk klinkt de hele plaat een beetje overdone.

Ja, Magnolia is een wonderschone song, en ook Poco maakt er iets moois van, maar ik vind het hier té sentimenteel klinken. Het ligt er zo wel heel dik boven op.

Eigenlijk is Let's Dance nog de meest genietbare song hierop.