The Who - Endless Wire (2006)

Nee, toch niet van de platenmaatschappij.

Ik dacht toch wel aan jij te hebben laten weten over bijna al het werk van de jaren 60, 70 en 80 van The Who te beschikken. Ik geloof daarom wel enig benul te hebben van wat The Who heeft gemaakt.

Juist daarom is het zo teleurstellend te moeten ervaren, dat The Who met zo'n tenenkrommende cd is gekomen.

Traag, saai, slappe songs, Pete Townshend die niet kan zingen op de voorgrond. Het is bijna rock-loos.

Ik ben een groot voorstander van reünies. Het moet wel zinvol zijn en een aanvulling op het bestaande werk. Begin er anders niet aan, vooral niet als je een catalogus hebt dat zo groot is als van The Who.

Mag ik als luistertip de geremasterde versie van A quick one aanbevelen? Het is in ieder geval een betere besteding van je geld.

Daar geloof ik nu eens niets van zie!

U vindt de geremasterde versie van A Quick One niet rock-loos, omdat Happy Jack, Batman en Barbara Ann erbij zijn gezet? U vindt zeker de geremasterde versie van Sell Out zeker ook niet rock-loos omdat I Can See For Miles erop staat? Dit zijn precies twee goede voorbeelden omdat ca. 80% van beide platen geen echte rockmuziek bevatten en beide goed vergelijkbaar zijn met Endless Wire. Door de Wire & Glass "rockopera" op Endless Wire te zetten lijkt deze opzet veel op A Quick One, maar deze plaat geeft meer rockmuziek dan A Quick One. Jammer dat U Fragments, It's Not Enough, Mike Post Theme, We Got A Hit, Sound round, Pick Up The Peace, Mirror Door en Black Widow's Eyes geen rockmuziek vindt.

De door Townshend gezongen nummers zijn inderdaad minder dan de door Daltrey gezongen nummers, dan zijn we het daar over eens.

Endless Wire is geen weggegooid geld als je hem in de uitverkoop koopt.

Ik wist niet dat The Who nog altijd actief was! Het zou toch eens leuk zijn moesten ze weer naar België komen...

De stem van Roger Daltrey is oud en Entwhistle en Moon zijn dood. Het album is braver dan al het andere van The Who maar ik kan me wél vermaken aan dit album.

Ik moest het een paar keer luisteren maar Fragments is een leuk openingsnummer en samen met Mike Post Theme, Black Widow's Eyes, Two Thousands Years, It's not enough en Mirror Door heb je een prettig album. Er zit een ''mini-opera'' in, maar de meeste van die nummers (10 t/m 19) vind ik niet zo boeiend, alleen Mirror Door en misschien Pick up the Peace. De meeste liedjes van de opera zijn ergens wel leuk, maar missen IETS (misschien jeugd). Ook word dit gevoel versterkt door zachte vioolachtige geluiden op de achtergrond, of zachte piano begeleiding, wat mij doet denken aan de eerste kleurenfilms uit de 60s. Op zich niet raar, want dit was hun tijd, zeg maar.

Het merendeel van de nummers is goed/prettig, dus 4.0 voor het album en nog een halve ster omdat het een album van The Who is.

4.5!

Met welke cd's die eerder zijn uitgebracht door The Who (zeg maar veel eerder) heb je Endless wire vergeleken?

Of moet je nog beginnen aan het hele oeuvre van de band? In dat geval, raad ik dringend aan op korte termijn te beginnen met het viertal Tommy, Live at Leeds, Who's next en Quadrophenia. Later dan Who are you, het mindere The Who by numbers en de twee albums uit de jaren 80.

Dan ligt er nog een heel leuk oeuvre uit de jaren 60.

We spreken elkaar nader.

Zelf heb ik My Generation, Quadrophenia, A Quick one, sell out, Who's next, Tommy, By Numbers, Are You, Face Dances en It's Hard een paar keer van begin tot eind beluisterd. Vrijwel het hele ouvre dus, maar veel van de eerdere hitjes die niet op de album's staan heb ik niet gehoort; we hebben geen Compilatie album van hen thuis.

Ik luister de Who pas sinds begin dit jaar, dus misschien is mijn mening niet goed te vergelijken met die van mensen uit 1960-70. (of Who-bekenden in het algemeen) maar ik bedoelde eigenlijk alles voor ''Who are you'', geloof ik, maar om eerlijk te zijn vind ik de hele ''sfeer'' van dit album anders dan al het andere werk van The Who.

Ik heb niet hoeven wachten op dit album, dus misschien is een soort van teleurstelling/hype een factor geweest op het lage punt dat naar de fans loert vanaf de bovenkant van uw berichten? Of u verwachte het al; Ik mis de virtuozen John en Keith, en de verse stembanden van Daltrey en het brein van Townshend toen dit echte Rockopera's kon schrijven in ieder geval wel.

Een 4.0 dan, vooruit.

Graag geen ge-u maar voor de rest had ik het niet beter kunnen omschrijven.

Juist als Endless wire een jaar na It's hard (de voorlaatste Who cd uit 1982) zou zijn verschenen, zou dit bij de, toen nog grote schare, fans waarschijnlijk hebben geleid tot openbare kielhaling.

Maar ik vind het een prima initiatief te gaan luisteren naar die oude Who cd's. Ware kunst verloochent zich niet!

Ik hoor deze cd liever dan It's Hard en Face Dances. Deze plaat benadert de oude Who beter dan de genoemde twee jaren 80 platen. Helaas zijn Entwisle en Moon dood, maar je moet je realiseren dat er 24 jaar zit tussen It's Hard en deze plaat.

Teleurstellende Who comeback plaat, zat ook blijkbaar niemand op te wachten gezien de zeer matige verkoopcijfers. Bovendien is The helft van The Who dood en de andere helft bejaard, dus is het niet realistisch een plaat te verwachten van het kaliber who's next. De plaat is een geforceerde poging de oude magie weer op te wekken.

Ik heb van The Who geen enkel album, wel eentje waarop andere artiesten nummers van hen coveren. Goed album!

Een tijd geleden bekeek ik eens een DVD van een nog redelijk recent concert. Hoewel ik ook van gitaargeweld hou in de muziek vond ik het vreselijk om te zien hoe Pete Townshend zijn instrument hanteert (verkracht zou ik gevoelsmatig bijna zeggen). En toen dacht ik ook weer aan hoe ie ze vroeger stuk sloeg.

Om het even met John Hiatt te zeggen:

it breaks my heart to see those stars
smashing a perfectly good guitar
i dont know who they think they are
smashing a perfectly good guitar

Groot gelijk, ik heb deze eerst uitvoerig in de plaatselijke shop beluisterd en hem met zichtbaar genoegen teruggestoken in de rekken van de winkel;
Màn, dit is slecht, en dat voor een band die me zo vaak verblijdde in het verleden!
Who-onwaardige paardenstront, dat is het!

mmm heb ik dan een andere versie ofzo?? Ik heb dit album beluisterd met in het achterhoofd dat de heren er al een rock 'n roll leven op hebben zitten en dat veel mannen van die leeftijd impotent achter de geraniums zitten te staren. Mij viel het daarom ook 100% mee en sommige nummers vind ik zelfs uitstekend. Natuurlijk vergeleken met de klappers uit de '60's en '70's is dit geen hoogvlieger. Maar ik vind endless wire een prima rockalbum en de kwetsbare stem van Daltrey heeft ook wel wat.

Zijn in 2007 nog in Antwerpen geweest.

Ik vind "Endless Wire" een redelijke Who-plaat. "Fragments" leunt te zeer op "Baba O'Riley", maar herpakt zich daarna weer. "Mike Post Theme", "Two Thousand Years", "Black Widow's Eyes" vind ik sterke tracks. Die akoestische dingetjes van Pete lijken wel onafgemaakte demo's en hadden wat mij betreft weggelaten kunnen worden.

De mini-opera "Wire & Glass" vind ik erg de moeite waard. Jammer dat Pete die quasi kitch van "Trilby's Piano" er tussen heeft gezet. "Sound Round" knalt uit je stereo en had zo op een jaren '70-album van de band kunnen staan. "We've Got A Hit": lekker vrolijk. "Tea and Theatre": prachtige afsluiter, zeker in de live show.

ja , abonimabel slecht maar er is beterschap in zicht , pete zou bezig zijn aan het schrijven van een derde rock opera na tommy en quadrophenia , het thema zou zijn , ouder worden , het ganse proces en dat lijkt me een kolfje naar zijn hand , daar verwacht ik wel veel van , maar dit hier is gewoon een heel slechte plaat !

Een prima plaat van de heren. Ik snap die zure opmerkingen niet. Er staan een hoop prima nummers op. Daltrey zingt met veel gevoel en hoewel zijn stem aan kracht en klank verloren heeft, vind ik hem erg aangenaam klinken. ze klinken niet futloos. Ik ben blij dat de oude garde er nog wat van maakt. Om het paardenstront te noemen is gewoon onzin, zeker van iemand die hem in 5 minuutjes of zo in een platenzaak heeft staan luisteren.

Ik draai deze plaat nog steeds met regelmaat en vind em bij de beter helft van hun ouvre horen. Ben benieuwd naar een eventuele volgende!

Ieder z'n smaak, maar ik kan mij gewoon niet voorstellen, dat de "diehard" liefhebbers van Quadrophenia, Tommy, Live at Leeds of Who's next ook maar enig goed woord kunnen over hebben voor dit wangedrocht.

In vergelijking met deze cd's of ook Who are you en zelfs Face dances, is Endless wire werkelijk een belediging voor de fans. Hoe kun je dit in Hemelsnaam goed vinden?

Ik volg al heel lang aardig wat oudjes in de rockmuziek en de meesten blijven heel redelijk op de been, solo of nog steeds in groepsverband.

The Who heeft de allerslechtste comeback gemaakt van álle oudjes die ik in mijn bestanden heb staan. Een waar schandaal gewoonweg. Ook solo zonder Pete Townshend wist Roger Daltrey beduidend meer te boeien.

toch geen slechte cd van de who mannen teminste wat er van over is gebleven niet waar. Maar er zijn op deze cd toch ook weer behoorlijke missers.nr 10 tm 17 vind ik volledig overbodig. Wat heeft die pete toch met zijn eeuwige opera's. Hij heeft dit genre nu toch wel geheel uitgemolken pffff Het 1e nummer gaat nog net trouwens wel een erg bekend intro. Het 2e een prima who song. het 3e heeft wel wat 4e nee niet echt. Nr6 tm 9 daar kan ik me prima in vinden hoor niks mis mee. Nr 18 aardig maar mijn absoluut hoogtepunt is het laatste. tea &theatre Mooie tekst dito muziek En prachtig gezongen door roger. Een who klassieker dit album NAAAAA. Maar die maken de heren al lang niet meer. 3 pingels

Je moet het album vaker luisteren. De eerste paar keer vond ik er niks aan, maar naar mate ik het vaker luisterde wende ik eraan en nu vind ik t een geweldige plaat!

Je moet deze plaat ook niet willen vergelijken met wat ze in de jaren '60/70 presteerden. Dat mag je niet van hen verlangen, ze zijn ook al diep in de 60. Maar toch vind ik dat er best aardige nummers op staan. "Sound Round" dateert overigens uit 1971.



Geef me dan liever maar de solocarrière van Pete. Roger kwam niet verder dan het zingen van andermans materiaal..

Maar doet dat in ieder geval met verve!

Natuurlijk moet je elke band de kans geven op ontwikkeling, nieuwe omstandigheden en rekening houden met het ouder worden.

Een nieuwe Quadrophenia was waarschijnlijk ook wel erg bizar geweest. Maar The Who is hier echt volledig de weg kwijt. Er zijn meer voorbeelden van 'oudjes' die echt wanpresteren, zoals bijvoorbeeld Rod Stewart.

Maar er zijn ook nog heel wat oudere artiesten die mee kunnen met de ontwikkelingen en zich niet laten remmen door leeftijd. Zonder daar een enorme lijst van op te dreunen, zou ik voor The Who als voorbeeld toch rockcollega en generatiegenoot Robert Plant willen noemen.

Maar wie weet. Volgens mij zijn ze al weer enige tijd bezig met een nieuw album. Het kan haast niet anders dan dat daar in ieder geval enige progressie in zal zitten.

Ik vind het zeker geen plaat waar ze de weg kwijt zijn . Tuurlijk mist het de flair en de originaliteit van vroegere dagen , maar er zijn momenten op Endless Wire die best aardig zijn . Het is hier en daar zelfs wel weer bevlogen . In vergelijking met hun laatste LP It's Hard ( waar de feel en de inspiratie ver te zoeken was ) kan ik hier meer respect voor opbrengen .

Deze plaat staat net aan de goede kant van de streep . Niks wereldschokkends , geen topper , maar een artistieke flop , zeker niet .

Ik kan je stukken altijd wel waarderen maar deze keer sla je de plank toch echt volledig mis. Hij heeft misschien niet de mooiste stem maar het is wel echt. Af toe te hoog en iets beknepen maar vol emotie en oh zo mooi!

Enkele van zijn soloalbums horen wat mij betreft dan ook tot de absolute top! Geef het eens kans Musician en je zult versteld staan.

Vind de anders zo respectabele mijnheer musician hier ook wat vreemd uit de hoek komen.

'Wangedrocht'?

Heb zelf al jaren Quadrophenia op de eerste plek staan en voor mij is dit gewoon een knaller van een comeback plaat. Een nummer als Mike Post Theme behoort tot het beste dat Pete ooit schreef.

Verder is er nog het zeer aanstekelijke Two Thousand Years, en het hoogtepunt is hier misschien nog wel het volledig door Pete gezongen In the Ether. Misschien een wat vreemde en niet heel hoogstaande vocale delivery maar wel bijzonder treffend.

Beide heren zijn hier vocaal wel enigszins op hun retour. Maar kunnen de uitstekende composities nog prima dragen.

En zoals altijd natuurlijk ook gewoon weer zeer stijlvol strakke teksten.

Ik lust hier nog wel meer van. Jammer dat we sindsdien niets meer hebben gezien. Een nieuwe Pete solo zou ik ook erg in geïnteresseerd zijn.

Dat heb ik recent nog gedaan. Ik moet zeggen dat ik de vocalen van Roger Daltrey op dit album ook nog alleszins kan waarderen, ik heb het cijfer voor het geheel, als rockalbum, ook enigszins bijgesteld, zoals uit het log blijkt.

Dat neemt alles bij elkaar niet weg dat The Who geen best album heeft afgeleverd, eigenlijk het slechtste studioalbum dat ze ooit hebben uitgebracht naar mijn smaak.
Het ontbeert een heilig vuur dat ik bij alle voorgaande albums, in een vorig leven van The Who zeg maar, wel altijd nog weet te ontdekken.

Het is daardoor vrij mat, plichtmatig en voor een band die 25 jaar niets had uitgebracht bepaald niet verrassend.
Elk vergelijk met het inderdaad geweldige Quadrophenia lijkt mij niet van toepassing.

Desalniettemin wil ik, gezien de leeftijd van de heren, de kreet "wangedrocht" wel terugtrekken.
Maar de teleurstelling na aanschaf van dit album blijft toch behoorlijk groot.

Je hoopt op een topalbum, natuurlijk, maar laten we niet vergeten dat The Who gehalveert is.
Moon en Enthwistle waren als musici enorm waardevol voor de groep. Een enorm brok power.
Townsend is een andere schrijver geworden, gaat allang niet meer uit van een rockalbum ansich.
Daltrey was Townsend's hoofdredacteur (zijn eigen woorden) en keurde beslist dingen af.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat het verwachtingspatroon erg hoog was.
Ik was eerlijk gezegd al sceptisch, en dan valt het mij allerzins mee.
Endless Wire duurt te lang. In dit geval gaat '' Kill Your Darlings'' erg op hier.
Townsend wilde weer duidelijk gaan voor een concept.
Dat pakte met Tommy en Quadrophinia perfect uit, hier houdt het de aandacht niet overal vast.
Een korter bondiger geheel met de betere songs had een ander beeld gegeven.
Maar een gedrocht is dit zeker niet, ook geen hele sterke plaat, maar eentje die wat mij betreft net een voldoende haalt.

Dit is toch duidelijk wel een stuk sterker naar mijn idee dan het zouteloze It's Hard. Een album dat mij sterk de indruk geeft dat het allemaal niet zo lekker liep op dat moment, wat ook niet zo gek is gezien het feit dat het de voorlopige laatste was.

Dat idee heb ik hier totaal niet.

Je kunt discusseren over het feit waarom The Who na Moon's dood nog doorging.
Ik vind eigenlijk dat de ziel er wel uit was nadien.
Niets ten nadele van Kenny Jones overigens, een uitstekende slagwerker, maar die in wezen voor een onmogelijke taak stond.
Moon was geen doorsnee drummer, ook geen virtuoos, maar wel met een uniek gevoel voor de invulling.
Hij drumde vaak de zangmelodie mee en dat gaf een heel aparte wending in de sound van The Who.
Jones deed zijn ding, heel strak, maar wel volgens het boekje en dat volgens het boekje was nou net wat The Who niet moest zijn.
Daarbij leert de geschiedenis dat Townsend het al snel zat was. Daltrey en Enthwistle wilden graag door, maar in ''83'' was het wel zo'n beetje gebeurd.
Je merkt ook dat Townsend zijn soloplaten heel anders van snit zijn dan die van The Who.

Die bekende belang van Keith Moon discussie ben ik hier al eens eerder op in gegaan. Hij was inderdaad een onvervangbare drummer in principe. Maar dat zegt uiteindelijk niets over een all round genie als Pete Townshend, laat staan dat deze zonder hem minder tot niets zou voorstellen.

Keith had Pete nodig, niet andersom.

Als je in het belang van The Who spreekt, was Moon een onmisbare pion als muzikant.
Townsend solo is een ander verhaal, omdat zijn songs erg afweken van wat hij voor The Who schreef.
De overgebleven drie van Led Zeppelin (die in een zelfde doort situatie kwamen twee jaar later)
begrepen onmiddelijk dat zonder John Bonham het nooit meer het zelfde zou zijn.
Ik vind overigens door de jaren heen dat live The Who zijn mannetje staat. Met Zak Starkey hebben de heren een drummer in huis die qua inventiviteit goed past in het geheel.