Bob Dylan - Desire (1976)

Hoe zou ik het wagen om over Dylan, meester aller woorden, ook maar één negatief woord te schrijven? Neen, voor Dylan slechts lof en eer en onsterfelijkheid!
To the point: prachtig album, 4,5 * of nee, 5

ik heb deze cd eens gekocht omdat hier het geweldige Hurricane opstaat .
ik dacht dat de rest ook van dat niveau was , maar het tegendeel was waar , na een paar luisterbeurten heb ik hem verkocht .
2,5 ster , ( voor Hurricane ).
ik hoor liever Infidels , en Slow Train Coming .

Inderdaad wat bizar!

je hoort liever mark knopfler bedoel je

Mooi album, niet zijn beste, maar toch zeer de moeite waard. Na blood on the tracks, dat veel ingetogener is spettert Desire op dezelfde manier die de titel suggereert. De scheiding is achter de rug en nu gaat ie er van genieten! Met de viool van Scarlett Rivera die zorgt voor dat zigeunerachtige sfeertje. Was dat niet met The rolling Thunderrevue? De eerste echt geëngageerde song in jaren: Hurricane is sterk. Nummer twee: Isis, is een prachtig verhaal en de afluiting Sara is de topper voor mij. Over zijn dan ex-vrouw, die hij haast wel weer terug zou willen, maar voorbij is voorbij, dat beseft ook Bob wel. Hij heeft het verknald en nu zal hij haar schoonheid van op een afstand moeten bewonderen.
Alleen jammer van het zwakke Mozambique en het te lang uitgesponnen Joey, met een niet zo sterk refrein. Dat maakt Desire toch niet zijn beste, voor mij dan

Wat een mooi album! Zo heb ik Dylan nog nooit gehoord en dat als opvolger van het beste Bob Dylan-album (namelijk Blood On The Tracks). Romance In Durango is kippenvelwaardig en ook One More Cup Of Coffee is erg mooi. Hurricane is echt een heel machtig Bob Dylan nummer en wat een coole foto op de hoes! Oh, en Sara is het beste nummer van de CD. Zeker als je het verhaal er achter kent.

4,0*, in Bob Dylan (alhoewel ik het gros van de nummers van Desire al kende) verdiepen is haast nog leuker dan verdiepen in The Beatles.

Desire is inderdaad een voor Dylan's begrippen heel opgewekt album, mede door de begeleiding van onder andere violiste Scarlett Rivera. Dus het kan kloppen dat je hem zo nog nooit gehoord had. Het is zeker een van zijn mooiste

Ik ken dan ook veel van zijn werk nog niet. Maar inderdaad, nummers als Romance In Durango klinken voor mij echt 'onDylans'. Niet dat dat iets uitmaakt, want het blijft inderdaad erg mooi. Hurricane.

en ik moet behalve het frivole vioolspel van Scarlett Rivera ook nog Emmylou Harris noemen, die de tweede stem zingt bij een aantal nummers. Zij bepaalt ook sterk mede de sfeer. Vooral bij One more cup of coffee for the road en Oh sister doet zij dat prachtig.
Op de hoes staat: songs of redemption - liederen van verlossing. Dylan was in die tijd "verlost" van de perikelen rond de scheiding van Sarah, waarover het in de voorganger van Desire, Blood on the tracks, voornamelijk gaat. Hij was er los van en kijkt in het slotnummer van Desire "Sarah' nog een keer met weemoed, maar ook berusting terug op hun voorbije huwelijk.
Hij ging in de tijd van Desire eindelijk weer optreden en organiseerde een soort muzikale circusvoorstelling, de Rolling Thunder Revue, waaraan allerlei andere beroemdheden meededen zoals Joan baez, Mick Ronson en incidenteel Joni Mitchell Dat leverde ook een fraai live-album op en een dvd.

Ik moet desire hoognodig eens gaan opwaarderen: naar 5 sterren meteen maar en hij hoort eigenlijk ook in mijn top tien aller tijden.

Ja, ben ik het helemaal mee eens. Vooral dat stukje over 'verlossing'. Je voelt als luisteraar gewoon dat Dylan er 'klaar' mee is (nouja, Sara even buiten de beschouwing gelaten), het voelt zo heerlijk fris aan. Dit kan op den duur wel eens mijn favoriete Bob Dylan-album worden. Ook wil ik graag live-dingen horen van die Rolling Thunder Revue horen, is dat niet dat Bob zijn gezicht schilderde?

Een halfje erbij voor nu lijkt me redelijk.

Ik vind dit veruit de minste cd die ik van Dylan ken. Hurricane is best aardig maar ook nou niet echt fantastich, voor de rest kan werkelijk geen enkel nummer mij echt heel erg boeiend. De deuten vind ik saai, Dylan zingt nergens echt op een manier waar het mij kan bekoren en ik geloof dat het me pas 1 keer is gelukt om deze plaat helemaal af te luisteren in 1 keer. En geloof me, ik heb dat vaak geprobeerd want ik ben zeker een fan van de goede man. Nee Desire is niet voor mij, maar hij is niet per se vreselijk.

Desire is een album met een heel eigen sfeer. Als je voor die sfeer niet valt, dan is het inderdaad voor jou niet de goeie van Dylan. Ik zie dat Highway 61 hoog op jouw lijst staat. Een heel andere sfeer inderdaad, ook erg goed

En Highway 61 net als Desire zijn er voor mij ook 5 ***** platen...net als BoB

Wat is er nou mooier dan je dochter van anderhalf die begint te dansen op Romance in Durango!?

Niets reptile. Je dochter geeft blijk van een heel goeie smaak

Ik vind dit een machtig mooi album. Als ik dit goed vind wat voor andere Dylan's zou je mij dan aanraden?

BoB mischien?

Of deze: Bootleg series vol. 5: Rolling Thunder Revue, (3 cd's, feat 1 DVD)

(quote="Reptile71") Ik vind dit een machtig mooi album. Als ik dit goed vind wat voor andere Dylan's zou je mij dan aanraden?[/quote]

Hoi Reptile: Dylan heeft verder geen albums met de sfeer en de musici van Desire gemaakt. In feite is elke album weer anders en was hij tot de jaren 80 erg onvoorspelbaar, maar wel bijna steeds zeer hoog van kwaliteit.

De voorganger van Dezire is nog steeds een van zijn allerbeste: Blood on the tracks. En van de jaren 60 albums moet je eens naar Blonde on Blonde en Highway 61 revisited luisteren.

Ok, bedankt Don, Harald en bertus, ik ga ze luisteren.
Van Blood on the Tracks luister ik de NY sessions nu. Volgens sommigen is die toch beter dan die versie die hij daarna heeft opgenomen. Uiteraard zal een kwestie van smaak zijn...

De 5,0* is gearriveerd. Vanmorgen op de fiets Isis ontdekt, wat een prachtig nummer.

She said: "Where ya been?" I said: "No place special."
She said: "You look different." I said: "Well, I guess."
She said: "You been gone." I said: "That's only natural."
She said: "You gonna stay." I said: "If you want me to, yes."



Het begint nu echt akelig dicht bij Blood On The Tracks in de buurt te komen. Voor mij (niet voor Bob helaas...) waren 1975 en 1976 zijn beste jaren ooit. Gewoon, elk nummer is geweldig, al duurt Joey misschien nét ff te lang.

En wat is Sara toch een wonderschoon nummer zeg...

Ja, dat is een mooie dialoog Larsch, uit Isis. Dylan zingt het ook zo'n heerlijke uitgelaten manier. Desire is Het album over de liefde. Op een heel andere manier dan het veel donkerder Blood on the tracks. Ik vind die twee ook zijn mooiste albums, ze zijn gewoon helemaal af en totaal tijdloos. De midden jaren 70 waren inderdaad creatief een van zijn beste periodes. Maar eerder had hij ook al zo'n periode gehad. Die liep van ongeveer 1964 tot 1966 met 5 albums in korte tijd: van het nog akoustische The times they are a changing via het ook nog akoustische Another side naar Bringing it all back home waar hij voor het eerst electrisch versterkte instrumenten gebruikte naar Highway 61 en het culmineerde uiteindelijk in het uitzonderlijke Blonde on Blonde.

Deze 5 albums en de 2 uit midden de jaren 70 zijn de kern van Bob Dylan's werk volgens mij. Het zijn 7 absolute topalbums. De overige wil ik niet tekort doen, maar missen de uitzonderlijke kwaliteit van die 7.

Hij heeft tussendoor ook nog wel wat uitstapjes gemaakt naar de country (and western) zoals John Wesley Harding en Nashville Skyline, die als country-albums in hun genre ook prima zijn.
Net zoals hij in de jaren 90 leuke uitstapjes maakte met covers van oude akoustische blues met World gone wrong en Good as I been to you.

Zijn recente periode begint met Time out of mind en gaat voort met Love and Theft en Modern Times. Dit werk blijft Dylan, zeer interessant, nooit achterhaald door de tijd en met een erg goeie band achter zich. Maar de impact van het vroege werk kan het uiteraard nooit meer hebben. Is niet erg, het zijn toch mooie Dylanplaten, die nieuwe

Sara, het mooiste liefdeslied ooit!! Sara Dylan trapte er helaas voor Bob niet meer in. Ze was het zat om constant belazert te worden door haar Bob, die de ene na de andere affaire had. Hij smeekte haar in dit nummer bij hem te blijven, ze deed het niet!! Maar het leverde wel een pracht nummer op. Soms helpt ellende de wereld aan veel moois, en Sara is daar een mooi voorbeeld van!

Zo, de kerstavond zit er zo'n beetje op. Weinig kerst-cd's bij de familie, maar wel lekker veel pop/jazzy klanken. Heerlijk natuurlijk, maar nu bij thuiskomst had ik eens lekker zin in Bob Dylan's Desire.
Een cd die er wel lag maar eigenlijk nog niet echt goed mijn aandacht heeft gekregen en opeens besefte ik dat dit album me erg goed ligt net als b.v. Blood on the Tracks. De rest van de discografie vraagt meestal wat meer tijd bij mij, maar genoemde Blood on the Tracks krijgt nu dus stevige concurrentie in de vorm van Desire. Heerlijk, en hoog tijd om mijn Dylan album lijstje aan te gaan passen

Leuk, Aero

Is toch niet zo verrassend mag ik hopen? Ik had al wat stemmen staan bij diverse albums, alleen deze dus nog niet

Nee het is niet verrassend hoor, het is gewoon altijd leuk als andere mensen je favoriete artiest ook kunnen smaken

Niet zo'n boeiende plaat, zelfs een beetje irritant met die dreutelende viool. Ook Blood on the tracks vind ik wat overschat, maar dat zal komen door de mindere periode die eraan vooraf ging (net als gebeurde bij het m.i. ook overschatte Time out of mind). Desire spreekt mij niet aan. Misschien zijn de teksten briljant, maar daar luister ik nooit naar.

dan mis je echt wat bij dylan

Hurricane is echt een heel erg mooi nummer. Een van de nummers die ik ontdenkt heb door de top 2000 die mijn ouders de hele dag op hadden staan.