Bob Dylan - Desire (1976)

denk dan eens na over een eenvoudige tekstregel als "time is an ocean but it ends at the shore". In al zijn eenvoud heeft deze een ongekende diepgang waarvan de teksten van Bob Dylan bol staan. Deze schud hij achteloos uit de mouw, dat is ongelooflijk.

Zijn mooiste plaat, deze kan me helemaal bekoren.

Het enige Dylan album dat mijn vader in zijn bezit heeft en ook meteen een een van z'n beste platen. Had hier aanvankelijk wat moeite mee, omdat ik alleen zijn vroege albums zoals 'The Freewheelin' of 'Highway 61 Revisited' kende, en die vrouwenstemmen op de achtergrond vond ik niet zo leuk. Nu is dit vanzelfsprekend een van m'n favorieten. 'Romance in Durango' alleen al! Dikke 4.5*!

Volgens mij moet de uitgavedatum 1975 zijn (staat althans op de hoes), maar goed... Net dit album gekocht en eigenlijk wist ik niet wat me te wachten stond, behalve dat ik het 1e nummer ken (Hurricane)...

Wat ontzettend lekker en absoluut mijn favoriet tot nu toe. Joey heeft al een aantal malen door de boxen gegalmt, maar ook de rest is zo goed op elkaar afgestemd, dat het net een film is die aan je voorbij gaat.

Ik ga toch 5 sterren geven (doe eens gek...), want dit is echt mijn album geworden...

Eén van mijn favoriete albums van Bob Dylan, het was zijn eerste album dat ik kocht (op LP) en heb hem nu op CD. Op de CD zelf staat 1975 als jaar van uitgifte maar volgens allmusic is het album uitgegeven op 16 januari 1976.
Maar het belangrijkste is dat dit een prachtig album is, het is ook Dylans meest succesvolle. "Hurricane", over een wegens moord veroordeelde bokser, is een klassieker, "Joey" en "Sara" vind ik even mooi. Eigenlijk zijn alle nummers prachtig, zeker de teksten.

Het is niet het belangrijkste , maar Dylan heeft in 1975 Desire opgenomen en de plaat werd begin ' 76 uitgegeven .

Heb deze al lang liggen en vaak op de achtergrond geluisterd, genoten van nummers als "hurricane" en "oh, sister", maar de afgelopen weken aandachtig en in z'n geheel beluisterd en ik ben er helemaal weg van. had eerst altijd BoB op 1 staan maar wellicht dat hier verandering in gaat komen, wat een plaat. Dylan op z'n best. Met alleen maar uitschieters (Isis bijvoorbeeld).
Magnifiek.

Rudiger, ga je schamen .

Dan kun je beter Metallica leren kennen Hans .

Ricardo, Metallica! Daar moeten we het inderdaad maar eens over hebben .
Maar wat betreft "Desire (1976)". Het allerbeste album van Bob Dylan. Ik heb Rudiger ooit een vriendendienst bewezen . Maar met zo'n opmerking die Rudiger op 17 september 2007 om 22.06 uur bij dit album "Desire (1976)" heeft geplaatst maak je natuurlijk helemaal geen vrienden .

Ik ken de muziek van Bob Dylan niet,ik weet wel dat hij behoorlijk hoog gewaardeerd word hier.Waar is dit mee te vergelijken dan,volgens mij is het wel redelijk bluesy muziek van Bob Dylan Hans of niet?Wat rudiger betreft vind ik dat niemand perfect is en iedereen mag zijn eigen mening hebben,verder vind ik ook dat wanneer iemand iets post het niet belangrijk is of het wel of niet genuanceerd is,als het maar eerlijk en oprecht is en recht uit het hart komt,en volgens mij is dat bij rudiger wel het geval.Wat Metallica betreft zou ik je de albums The Black Album,Load en Reload willen aanbevelen,het is welliswaar niet de echte Metallica sound uit de jaren 80 maar meer gematigde rock muziek.Ik denk dat die 3 Metallica albums jou wel zullen kunnen bevallen.

Mijn eerste eigen Dylan, gekocht op een cassetebandje bij de lokale platenboer die nog nooit van hem had gehoord! Romance in Durango en One More Cup of Coffee zijn prachtige nummers. Toch staat m.i. het hele album in het teken van het laatste nummer, Sara. Luister naar de tekst! Het verhaal gaat dat zijn Sara stond toe te kijken toen hij het nummer, live in de studio, opnam. Mijn dochter heet, inderdaad Sara.

Mijn dochter ook, al heeft ze een "h" erbij: Sarah. Bij haar geboorte 19 jaar geleden maakte een vriend een bandje voor ons met dit nummer. Ik kende het natuurlijk al lang, maar was toch aangenaam verrast. Een van Bob's meest intieme teksten toch, net als If you see her say hello van Blood on the tracks.

Na jaren maar weer eens de stof eraf gehaald. Het is nog steeds een mooi album.

De stem van Bob Dylan houdt mij zoals altijd weer bezig. Op deze plaat bevalt hij beter dan op zijn latere werk. Tja, die stem van hem heeft altijd een grote invloed op mij gehad, ik vond hem vaak lelijk en soms weer mooi, een soort haat liefde verhouding.

Vind zelf het nummer "One More Cup of Coffee" misschien wel het mooiste Dylan nummer wat ik ooit heb gehoord. Zoals een recensent ooit omschreef:
"One More Cup of Coffee (Valley Below)" is a haunting gyspy spiritual. When he and Emmylou sing "…to the valley below," it can send shivers down your spine."

Inderdaad, zelden ook een popsong gehoord waarin de vioolklanken tegelijk zo onheilspellend en mooi werden toegepast als in dit nummer. Zo'n power!!!

De twee beste/mooiste albums van Bob zijn wat mij (en vele anderen) betreft Blood on the tracks en Desire. Ik vind in de 70's deze periode '74/'75 ook zijn creatiefste. Toch is Desire hier mijn favoriet. Het is puur een kwestie van voorkeur, want ze zijn zeker allebei top. Desire geeft mij het intenste gevoel.
Hurricane blijft een 1 van mijn favoriete (openings)nummers allertijden en Sara 1 van de mooiste afsluiters. De rest gaat er ook in als koek , alleen vind ik Oh Sister ietsje minder en duurt het prachtige Isis wat mij betreft wat te lang (het is muzikaal gezien steeds hetzelfde couplet).

Die recensent omschrijft precies wat ik het gevoel had toen ik One More Cup of Coffee hoorde. De eerste luisterbeurt van dit album beviel me dan ook zeer goed; Hurricane en Sara zijn ook prachtnummers. Zo op het eerste gehoor zou ik zeggen dat Desire zich zeker met het beste kan meten dat ik tot nu toe van Dylan heb gehoord.

Ja! Een 5* en in de top 10 ermee Zelden zoiets moois gehoord

moge Bob doorstoten naar de bovensteh honderd om er nooit meer te verdwijnen. Zijn invloed is gigantisch. Dit is misschien niet zijn meest spectaculaire plaat, maar op een slechte song laat hij zich niet betrappen.

Wat vreselijk goed zeg.
Prachtige combinatie van geluiden. Van Dylan die beter zingt dan ooit (gevoel en techniek) tot de viool, de backing vocals, de harmonica en de piano; briljant.
Minstens twee geniale meesterwerken van nummers; Isis en Black Diamond Bay op een album helemaal tjokvol met prachtige verhalen. Misschien wel het beste album dat ik heb gehoord van de man. Een totaal andere richting dan van wat ik gewend was, maar het werkt potverdomme wel als een trein.

5 *

Ik weet nooit zo goed wat ik bij Dylan moet zeggen. Z'n teksten zijn doorgaans geniaal, maar dat hoef ik eigenlijk niemand te vertellen. Want wie weet dat nou niet?

Z'n stem.. tja het wordt moeilijk om die omhoog te prijzen, maar ik vind het wel een boeiende stem en meestal ook zeker niet vervelend.

Als gitarist stelt hij nou ook vrij weinig voor.. maar Dylan kent zijn zwakke punten en kan hier goed mee uit de voeten onder het mom van 'waarom moeilijk als het makkelijk kan'?

Net als bijvoorbeeld Lou Reed trekt Bob Dylan me gewoon ontiegelijk aan. Zijn teksten, zijn uitstraling, de eerlijkheid in tekst en muziek.. Misschien wel gewoon omdat het Dylan is?

Ach, in ieder geval is dit ook weer een topper in Dylan's discografie!

Mijn vader had daarnet de top2000 aan staan, ik geef daar niks oms sterker nog ik kan me er zelfs aan ergeren (ik vind de muziek voor 99% gewoon heel slecht). Maar opeens hoorde ik het voor mij onbekende Hurricane, man o man wat een heerlijk nummer: de instrumentale begeleiding, de tekst, de stem en emotie waarmee het gebracht wordt. Daarom ga ik dit album zo snel mogelijk een draai geven en ik verwacht er een hele hoop van.

Heel goed, deze zal je waarschijnlijk vast niet tegenvallen. Hurricane is ook mijn favoriet hierop, en misschien wel m'n favo Dylan nummer.

Leuk om te zien dat een hiphop liefhebber ook van dingen als John Coltrane houdt en nu dus Dylan ook gaat proberen

Natuurlijk had ik al ooit van Bob Dylan gehoord, maar ik betwijfel of ik bewust een nummer van hem kende. Daar is sinds gisteren verandering in gekomen, toen hoorde ik het geweldige Hurricane. Ik ben er toen ook meteen achteraan gegaan; want ik wilde dolgraag kennis maken met Desire, de plaat waar het nummer opstaat. Wat blijkt; heeft mijn moeder het bij haar verzameling elpees liggen. Zojuist heb ik het mijn eerste draai gegeven, wat is dit een geweldige ervaring geweest en wat een fenomenale zanger is die Bob Dylan. Allereerst ben ik iemand die veel om de teksten van de artiest geef, dit is een ijzersterk punt bij Bob want hij is gewoon een ware poëet, daarnaast is de emotie waarmee hij het brengt ook helemaal 'het einde'. De muzikale begeleiding is, net als de zang, prachtig; van viool tot piano en van gitaar tot mondharmonica, de live instrumenten geven het album nog wat extra's mee.

Nu kan ik tot de conclusie komen dat ik zelden na een luisterbeurt zo enthousiast ben over een plaat als dat bij Desire het geval is. Zang, teksten, instrumentaal; ik ben er over te spreken (of nou ja woorden schieten eigenlijk te kort). Ik ga deze plaat spoedig weer opzetten en daarna deze plaat (zeer) waarschijnlijk met de 5* beoordelen.

Edit: die spoedige draai is gekomen (en ik zou hem eigenlijk meteen weer op willen zetten ), Desire krijgt van mij het maximale en ik ga een plaatsje vrij maken in mijn top 10 voor dit meesterwerk.

En dat te bedenken dat de hiphopliefhebbers uit mijn klas vroeger, Bob Dylan allemaal de grond in boorden

Heel goed R&P.
Dit is inderdaad een ijzersterk album van Dylan. Vlak ook het sublieme "joey" en het emotionele eindnummer niet uit!

(en eigenlijk alle andere nummers op dit album...)

Hoe kan een man zulke mooie nummers maken als ;

- Sara ; Gadverdamme , wat ongelofelijk mooi.
- One more cup of Coffee
- Romance in Durango
Deze 3 geven mijn een gevoel wat maar zelden voorkomt.. Ik wordt er soms wel erg verdrietig van door alle herinneringen eraan ..

Tijden die nooit meer komen

Anderen zoals Hurricane en Black Diamond Bay zijn ook pracht songs.

Vroeger werd deze elke dag gedraaid bij ons thuis , en nu zet ik de LP zelf op in mijn kamertje.

Hij heeft naar mijn mening toch echt betere albums gemaakt. Na de eerste luisterbeurt liet Desire een verpletterende indruk op mij achter, maar dat ebde al gauw weg. Joey is ook zo'n zeurderig nummer dan veels te lang duurt, bah. De rest is wel goed te doen, hoor.

Dat zal vast wel , maar daar heb ik geen last van. En dan heb ik 'm al wel zo'n 1000 keer gehoord

Albums als Highway 61 Revisited en Blonde on Blonde zijn misschien wel betere albums, en vernieuwender geweest , toch blijft dit mijn favoriet .. Ik denk dat dat vooral komt door de emotie die dit bij mij oproept

Deze Plaat is een van de beste zangers die ik ken.
Wat een stem en wat een teksten.
Hij staat niet voor niets in mijn top 10.
Vooral Hurricane vind ik een mooi nummer. Die tekst is de mooiste die ik gehoord heb in me leven !

Een dikke 5*