menu

Procol Harum - A Salty Dog (1969)

mijn stem
3,50 (73)
73 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: A&M

  1. A Salty Dog (4:39)
  2. The Milk of Human Kindness (3:45)
  3. Too Much Between Us (3:43)
  4. The Devil Came from Kansas (4:36)
  5. Boredom (4:33)
  6. Juicy John Pink (2:06)
  7. Wreck of the Hesperus (3:48)
  8. All This and More (3:51)
  9. Crucifiction Lane (5:00)
  10. Pilgrim's Progress (4:31)
  11. Skip Softly (My Moonbeams) * (3:47)
  12. Wish Me Well * (3:41)
  13. Long Gone Geek * (2:42)
  14. Goin’ Down Slow * (7:48)
  15. Juicy John Pink * (2:38)
  16. Crucifiction Lane * (4:36)
  17. Skip Softly (My Moonbeams) / Also Sprach Zarathustra * (5:25)
  18. The Milk of Human Kindness * (3:39)
  19. Juicy John Pink * (2:15)
  20. A Salty Dog [Mono Single Mix] * (4:36)
  21. Long Gone Geek [Mono Single Mix] * (3:10)
  22. The Milk of Human Kindness [Take 1; Raw Backing Track] * (3:57)
toon 12 bonustracks
totale tijdsduur: 40:32 (1:28:46)
zoeken in:
De titelsong is werkelijk schitterend.

avatar van axel33
Geheel en al mee eens.

avatar van Droombolus
3,5
Het titel nummer is inderdaad van onaardse schoonheid, maar daarna gaat het album ten onder aan de democratie .....

4,0
Niet heelemaal akkoord: er zitten zeker nog pareltjes op...

4,5
What about "Pilgrim's Progress??? Prachtig!!!

avatar van hpdewin
leuke cover

Pieter Paal
hpdewin schreef:
leuke cover


Wat doet Ray Dorset van de groep Mungo Jerry op de voorzijde van een Procol Harum-album?

avatar van akira124
3,0
Mushroom schreef:
De titelsong is werkelijk schitterend.
Mee eens, de rest valt me nogal tegen

avatar van kaztor
4,0
Vaker luisteren.

Vooral in de tweede helft kom je enkele pareltjes tegen.
Maar het is over het algemeen een hele goede plaat.
Typisch een album in de tijdsgeest van 1969.

Ik heb 'm als onderdeel van de First Four dubbel-cd.

avatar van musician
4,0
Droombolus schreef:
Het titel nummer is inderdaad van onaardse schoonheid, maar daarna gaat het album ten onder aan de democratie .....

Ik geloof dat ik het hier met je eens ga zijn. Ik weet niet, of het te maken heeft met de vragen wie schrijft er welke compostie, wat voor soort muziek gaat het worden en vooral wie gaat er hier zingen (!).

Jongens, met Gary Brooker aan boord kan een alternatieve vocalist eigenlijk alleen maar minder worden, dat kan wel op één hand worden nageteld.
Enfin, ik heb dit album nog niet zo lang. Eigenlijk ben ik pas een late PH ontdekker van hun studiowerk. Die 40-jarige uitgaves an sich blijven mooi.

Maar echt een gevalletje schoenmaker blijf bij je leest. En dat betekent in het geval van Procol Harum: Brooker zingt, schrijft (met Keith Reid) en speelt toetsen.

Procol Harum had naar een niveau gekund van klassiek aandoende orkestrale symfonische rock en dan de verdere uitdieping daarvan. Maar een paar minder begaafde bandleden trappen hier met enige regelmaat geheel ten onrechte op de rem......

avatar van Droombolus
3,5
Vooral Robin Trower hadden ze bij de mikrofoon weg moeten houden .....

avatar van edje1969
5,0
Zeer sterk album met een groot variatie aan mooie nummers en stijlen. Matte productie (hoor The Devil Came From Kansas). Enkel in Nederland een echt succes. Dat is jammer want het album verdient het als een globale klassieker gezien te worden.

avatar van lennert
3,0
Ik vind dit na de twee ijzersterke voorgangers toch echt een flinke tegenvaller. Het album klinkt behoorlijk stuurloos met de enorme hoeveelheid verschillende stijlen en zangers. Helemaal in met betrekking tot het laatste geval denk ik iedere keer als Fisher en vooral Trower de mond opentrekken 'ja... moest dat nu echt?' Bij een band als Queen werkt het prima als de andere bandleden af en toe de zangpartijen overnemen, maar Brooker is toch echt bij Procol Harum de ultieme smaakmaker die de nummers beter inkleurt dan de andere twee heren.

Nu vind ik Wreck Of The Hesperus samen met de titeltrack wel de mooiste nummers, dus het is niet allemaal kommer en kwel. Ook All This And More is een prima track. Boredom is echter oersaai (zit hem in de titel?) en de flauwe blues op Juicy John Pink geeft me ook weinig om van te genieten. Crucifixion Lane gaf me gezien de tijdsduur nog hoop op een korte epic, maar door de zang van Trower en de wederom simpele blues, valt er hier niet veel uit te halen. Op het afsluitende Pilgrim's Process hoor ik de band matigjes A Whiter Shade Of Pale over doen, maar dan met veel mindere zang.

Jammer. De twee eerste albums voelden consistent en organisch, hier klinkt het eerder alsof iedereen zijn eigen ding wil doen. Slecht is het niet, maar na Shine On Brightly is het echt een behoorlijke tegenvaller.

Voorlopige tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. A Salty Dog

avatar van RuudC
2,0
Dit gaat inderdaad niet de goede kant op. Na het mooie A Salty Dog is het kruit wel verschoten. Er volgen inwisselbare songs en uiteindelijk zelfs slecht werk, zoals Boredom en Juicy John Pink. Het is zelfs soms vals gespeeld. Andere songs, zoals Wreck Of The Hesperus, komen simpelweg niet van de grond omdat het mak ingespeeld en zwak ingezongen is. Buiten de titeltrack wordt er op z'n best 'aardig' gespeeld. Beetje jammer dat dit album als dubbel elpee bij mijn uitgave van het debuut zit en niet de vorige.

Tussenstand:
1. Shine On Brightly
2. Procol Harum
3. A Salty Dog

avatar van jorro
3,0
De eerste drie of vier nummers vind ik het wel te doen, met A Salty Dog als prachtige opener. Daarna kan het album mijn aandacht niet vasthouden, Ik ben er zelfs bij in slaap gevallen!
Robin Trower schijnt ook gezongen te hebben, tenminste als het zingen mag heten
Onbegrijpelijk hoge 44e plaats in de 100 Greatest Albums of 1969. en in de chart over 1969 van Best Ever Albums.
3*

avatar van Roxy6
4,5
Dit album heb ik de laatste dagen diverse keren gehoord over de boxen en door de koptelefoon en het verbaasd mij in hoge mate dat het hier zo'n lauwe ontvangst en beoordeling krijgt.

Sommigen vinden het album zwak zonder duidelijke onderbouwing.
Ik vind het een wereldplaat, zeker als je het tijdsgewricht waarin het tot stand is gekomen daarbij in gedachte neemt. Sommigen gaan ervan uit dat dit een conceptalbum was, maar PH zelf spreekt dat tegen, dit idee is waarschijnlijk ontstaan omdat op vier tracks de zee wordt aangehaald.

Het is overduidelijk qua composities een Procol Harum album, mooie melodielijnen, geweldig op elkaar ingespeelde band en fraaie vaak verrassende arrangementen.
Ik heb zelf maar 1 kritiekpunt: waarom werken met drie zangers terwijl je beschikt over een van Engeland beste zangers Gary Brooker. Er zijn inderdaad groepen waarbij meerdere zangers (zangeressen) de kleur en de sfeer van de groep ten goede komen (Supertramp / ABBA) maar hier heb ik extra aandacht gegeven aan de zangpartijen van Robin Trower en Matthew Fisher en kan dan niets anders concluderen dat het beter over gelaten had kunnen worden aan Gary Brooker, die uiteindelijk, naast de orkestrale invloeden het gezicht van Procol Harum bepaalde.

Anyway over naar het prachtige songmateriaal:

de titeltrack opent de plaat; A Salty Dog, wat een wereldnummer, zo'n subtiele opbouw hoor je niet zo vaak, grote klasse (nu even vloeken in de kerk: niet onverdienstelijk gecoverd door Sarah Brightman op haar album Dive).Brooker zingt dit nummer met eenzelfde soepelheid als hij liet horen op A whiter Shade of Pale.

Het laatstgenoemde (grootste) PH nummer stond als een soort van blauwdruk voor de composities op dit album, een voortborduren op de eigen signature.

Ook het tweede nummer; The Milk of Human Kindness, is fraai, mooie opbouw en een wederom excellerende Gary Brooker, ook in dit nummer een hoofdrol voor piano en het hammond orgel en met fraaie koorwerk.

Too Much Between us, de derde track is een rustpunt op het album, een mooie subtiele opbouw van een akoestische set. Ook tekstueel een beauty met daarin de zin: There is too much sea between us….
Prachtig nummer!

Dan in mijn oren de drukste track: The Devil Came from Kansas, uit het boekje begrijp ik dat dit nummer tot stand is gekomen terwijl Procol Harum op Woodstock verbleef. Een gedreven nummer, dat ik diverse luisterbeurten gaf om te landen. Reid (de grote tekstschrijver van de band) vond zijn inspiratie door teksten van Randy Newman en voor deze compositie had hij een corrupte senator in zijn gedachten.
Opvallend in de track is ook dat de gitaar van Robin Trower van links naar rechts gaat, stereo effecten bestonden toen pas enkele jaren. De gedreven zang van Brooker wordt versterkt door de bandleden in het koortje waarin ook zijn vrouw Franky zat, die echter niet bij de credits staat.

Boredom, track 5, wordt hier op MM wel neergesabeld en als saai bestempeld terwijl ik het een lekker sixties nummer vind met een summer-vibe. Dat komt ook door het gebruik van de Marimba, fluit en Xylophone.Fischer neemt de lead vocal voor zijn rekening en Brooker is te horen in de back. Alles behalve saai dus....

Nr. 6 juicy John Pink, gelukkig de kortste track is de enige die ik skip, een buitengewoon hoog blues gehalte, op een manier die mij niet aanspreekt ..(de bluesy nummers van de Rolling Stones vind ik ook hun mindere, dit even als terzijde ). Hier kan ik geen chocolade van maken.

Maar bij het skippen kom ik uit bij nummer 7: Wreck of the Hesperus, een van de mooiste tracks, enige nadeel is dat Fisher het zingt aangezien hij het nummer ook componeerde. ALs Brooker hier de lead had gezongen was het wellicht verworden tot een van de beste Procol Harum tracks uit hun oeuvre.
Maar desalniettemin valt er veel te genieten in dit nummer. Fisher had een volle productie voor ogen (en oren) een soort Phil Spector meets Tchaikowski en dat is gelukt, prachtige orkestrale invloeden in deze track. Heel mooi.

We gaan direct door naar een volgend hoogtepunt, track 8, All This and More, geweldige songtitel, die de lading ook nog dekt. Gary Brooker zingt deze onvervalste Procol Harum song heel erg goed, voor het outro heeft hij een arrangement met trombones bedacht, heel fraai!

Track 9 Crucifiction Lane, in dit nummer de zin : If the sea were not so salty...Gezongen door Robin Trower, wat echt jammer is. Een prachtig hoekig pianootje in dit nummeren de onvervalste bijdrage van het Hammond orgel.

Track 10 is de waardige afsluiter Pilgrims Progress, een prachtige compositie weer van Mathew Fisher, die ook veel instrumenten speelde. Het nummer heeft iets van een Hymn, aan het eind opvallend door het meeklappen door de band, het enige nadeel is (en dat heet Fisher naderhand zelf ook gezegd) Gary Brooker had het moeten zingen. Dan was het echt een grande finale geweest.

Slotconclusie, een meer dan waardig Procol Harum album, met negen goede songs (en een opvullertje
Het is een dikke vier sterren waard, wanneer Gary Brooker alles had gezongen dan wellicht t4.5 of een 5.

Maar absoluut een hoogtepunt in het oevre van de groep.

avatar van Roxy6
4,5
Toch maar een 4.5

avatar van Boermetkiespijn
4,0
Een schitterend totaal met als hoogtepunten de opening en de afsluiting...

Gast
geplaatst: vandaag om 07:20 uur

geplaatst: vandaag om 07:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.