Clock DVA - Thirst (1981)

Als mensen Advantage raar vinden mogen ze deze even gaan beluisteren: da's pas raar. De nummers zijn stuk voor stuk abstracte schilderwerkjes die zich niets aantrekken van welke muzikale stroming of geijkte songstructuur ook maar wel allemaal een heel duidelijk beeld neerzetten. Wat mij betreft een meesterwerkje en > advantage.

Daar ben ik het helemaal mee eens. Een wereld op zich . Haunting.

Clock DVA is een interessante band.
Ik vind hem qua toegankelijkheid wel meevallen, ik raak hier beter door dan pakweg Coil of Tear Garden die me vrees ik toch te gedateerd klinken.
Duidelijke songstructuren ontbreken, maar je hoort goed dat ze hun inspiratie hebben gehaald bij The Velvet Underground, Iggy Pop en zelfs Joy Division, en hier een jazzyy/experimenteel tintje aan geven.
Blue Tone is heerlijk (wel wat meer popgericht), North Loop is het dieptepunt (zagerig doorsnee punknummer), maar dan is er dat ene voor mij onweerstaanbare nummer ''4 hours''. Die geweldige bass, die dubbele vocals, die fascinerende tekst, de opbouw van dit nummer,... als ik dit hoor kan ik niet blijven stilzitten.
4 hours is één van mijn favoriete postpunk nummers en hoewel het waarschijnlijk niet de bedoeling is heeft het een 'hoog dansbaar gehalte' (hetzelfde heb ik bij Caucasian Walk van The Virgin Prunes, vreemd ).
Interessante plaat, interessante band.

4 hours.
Wat is dit toch een abnormaal überfantastisch of om het op zijn Wally's te zeggen geweldig nummer.
Die bass is dodelijk, dit is het meest opzwepende nummer ooit!
Beter dan het gehele Unknown pleasures album bij mekaar, je hebt niet geleefd als je dit nooit hebt gehoord.

nah, ik vind 4 hours wel een lekker deuntje, maar m'n oren gaan pas echt open bij blue tone en impressions of african winter.

wel jammer dat clockdva nooit gescoord heeft met haar singles, ze waren best goed.

mijn oren zijn vanavond dan ook opengegaan bij 4 hours ... maar meer nog bij moments

wat is dat een bizarre geluidsschets

Ondanks dat hier nog maar weinig gepost is staan hier reeds de kernwoorden om dit album te omschrijven.

Abstract
Schilderwerkjes
Haunting

De muziek van Clock DVA lijkt wel als in een droom gemaakt, kort geregistreerde impressies van alles wat in een droom kan gebeuren. 4 Hours is meer dan zomaar een nummer.

we zijn wel een beetje roepende in de woestijn he ?

Helaas hetzelfde verhaal als bij The Comsat Angels, The Danse Society, Sad Lovers & Giants, Virgin Prunes,.... Men is bang van artiesten die eens buiten de lijntjes durven kleuren. MM is de muziekwereld in het klein hé, met evenzeer overschatte als onderschatte artiesten. Het mag duidelijk zijn dat Clock DVA in de laatste categorie thuis hoort. Ik moet ook eens dringend goed naar Digitaria van The Anti-Group Company gaan luisteren, dat lijkt op het eerste gehoor nog aardig in het verlengde van Clock DVA te liggen.

Ik ben niet bang van artiesten die buiten de lijntjes durven te kleuren hoor
Maar ik klik hier op Mume natuurlijk niet op alle namen die ik niet ken, dus de kans dat je het tegenkomt is niet bijster groot.

Maar ik zal het eens proberen op te snorren

Zojuist weer eens beluisterd, wat is dit een geweldige plaat weer. Staat weer even bovenaan in mijn lijstje met platen waarnaar ik aan 't luisteren ben.

Interessant is misschien wel een mooie of goede omschrijving voor deze plaat..
Ik vat het misschien nog niet allemaal, soms lijken nummers aan te slepen tot een vervelende boel maar dan ontdek ik weer iets nieuws in een song en ben ik weer geboeid.
Voor 4 Hours had ik natuurlijk niet veel tijd nodig, wat een super nummer..extra luid afspelen.

Later meer over de lotgevallen van Jellorum en Thirst.

Deze stond bij mij op 3,5*, maar eigenlijk mag hij wel een halfje hoger.

Hoger dan 4* zal hij echter niet geraken, want die scores zijn enkel voorbehouden aan meesterwerkjes zoals 'Advantage' (4,5*). Maar aan de andere kant staat hun beste nummer 4 Hours hier dan wel weer op. De andere toppers zijn voor mij Sensorium, maar vooral White Cell!

Haha stiekum toch nog ff zegge dat advantage > thirst. Maar nee

In my white cell
Nothing is right
Imprisoned, I make my own world suffer
For sensory deprivation increased my will
Their cruelty is ironic
For my pain is freedom against their will

Ik interesseer me nooit voor songteksten tenzij soms. Geweldig!

Muzikale abstracte schilderwerkjes inderdaad. Volstrekt immuun voor veroudering want volledig uniek en op zich. En ijzersterk!

Als mensen Thirst raar vinden mogen ze White souls in black suits even gaan beluisteren: da's pas raar.

Op deze muziek zat Jeffrey Dahmer dus te snacken

Met dat verschil dat Thirst en Advantage met hun respectievelijke geluidscollages een sfeer neerzetten, de zintuigen prikkelen en de meest bevreemdende impressies oproepen. White Souls heb ik ook wel eens geprobeerd en ik raakte er moeilijk doorheen. Raar is één ding, je moet ook nog iets weten te creëren.

Ik heb destijds als LS dit album voldoende bejubeld, en blijf erbij dat dit met heel weinig dingen is te vergelijken. Een wereld op zich, nog steeds.

Oef, dit is geen gemakkelijke plaat, zeg ! Waar ik Advantage nog wel goed verteerbaar vindt na een aantal malen draaien, worstel ik hier nog steeds ......

North Loop vind ik erg sterk, evenals White Cell. Aan de andere kant van de beoordeling : Impressions Of African Winter. Mijn hemel, wat een zaagmachine-gitaar snijdt daar dwars door je ziel heen. Zo'n nummer moet je echt voor in de stemming zijn; en misschien wordt het wel nooit wat voor mijn gevoelig oren

Voor een definitieve beoordeling in sterren zal deze plaat nog heel wat draai-uren nodig hebben, lijkt me zo.

Uit Sheffield kwam Clock DVA. Ik dacht dat je die laatste letters als een afkorting moest uitspreken, maar het is bedoeld als het Russische woord voor 'twee'. Men bracht vanaf 1978 al tien cassettes uit die in undergroundkringen voor reuring zorgden, Thirst uit januari 1981 was hun eerste op vinyl en daarmee voor een groter publiek beschikbaar.
Hier is Clock DVA een vijftal dat een gevarieerd palet aan muzikale kleuren serveert. Verschenen bij Fetish, dat toen bekend was van hun uitgaven van het eveneens abstract klinkende Throbbing Gristle.

Waar rock en jazz botsen. Of, waar een rockgroep het experiment zoekt. Wat je krijgt zijn soms vrij abstracte geluidspartijen met invloeden uit de free jazz, drie keren is het verrassend toegankelijk: Sensorium, Piano Pain en 4 Hours. De eerste en de laatste hiervan verschenen zelfs op single met een iets afwijkende mix, te vinden op de cd-heruitgave die al in 1992 verscheen en op op streaming staat.

De vocalen van Adi Newton (tevens klarinet en tape) zijn veelal half gesproken, half gezongen en de bijdragen van Charlie Collins op saxofoon en fluit maken het niet makkelijker. De basis van gitarist Paul Widger, bassist Steven Turner en drummer Roger Quail zijn echter als die van een (post)punkgroep: charmant rammelend en stuwend.
Die combinatie werkt. Mij bevalt vooral het afsluitende Impressions of African Winter, dat in een dikke 5 minuten het gehele spectrum van Clock DVA toont én fraai is opgebouwd.

De vorige halte in het land van new wave was bij de zwanenzang van Gen(eration) X, de volgende staat helaas niet op mijn streamingplatform maar is te interessant om te laten liggen: ik ga twaalf maanden terug naar het Nederlandse The Rousers en hun A Treat of New Beat.