Gen X - Kiss Me Deadly (1981)

Net 18 jaar en met mijn vrienden op zaterdag midag in Dordrecht bij Simpele Fons ( Dirk, R.I.P.) als kado gekregen voor mijn 18e verjaardag.

Ik heb deze cd 2x met en zonder bonusnummers die met bonusnummers heb ik voor 2 euro in de afprijsbak gevonden dus die laat ik dan niet liggen.

Wel erg lauw voor Punk, op het openingsnummer na, een krappe 3 sterren!

Dit hoeft geen punk te heten, maar wel een fijne plaat om af en toe op te zetten. Verbaasd over de magere bijval hier.

LP versie weer even boven water gehaald. Best vette productie en na zoveel tijd toch nog goed draaibaar hoor. Even weer Dancing with Myself.

Het eerste bericht bij dit album was in 2008 en Jumperjack maakt me nieuwsgierig: "Net 18 jaar en met mijn vrienden op zaterdagmiddag in Dordrecht bij Simpele Fons ( Dirk, R.I.P.) als kado gekregen voor mijn 18e verjaardag." Wat een mooie anekdote! En dan vraag ik me af: hoe beleef je dit album zovele jaren later?

De derde van Generation X kwam niet makkelijk. Na de voorganger lag de groep op apegapen. Gitarist Derwood Andrews en drummer Matt Laff verlaten de groep en bovendien loopt het tussen bassist Tony James en zanger Billy Idol ook stroever. Met nieuwe gitarist James Stevenson en drummer Terry Chimes wordt evenwel aan een opvolger gewerkt, waarbij de groepsnaam wordt ingekort tot Gen X.
Nieuwe frictie ontstaat met Stevenson, die hierdoor niet op Kiss Me Deadly is te horen, al suggereert de hoes dat anders. Zijn partijen werden ingespeeld door vooral John McGeoch (Magazine, Siouxsie) en Steve Jones (Sex Pistols).
Het hitsucces is uiterst bescheiden. Dancing with Myself staat in januari-februari 1981 in het VK twee weken #60 (ik ken het nummer van De Kreuners, die met de cover Ik dans wel met mijzelf het jaar erop een Vlaams hitje scoorden) en de elpee haalt de albumlijst niet eens.

Al blijft dit voor punk lichte muziek, de teksten zijn minder naïef dan voorheen. Idol benoemt in zijn biografie Dancing With Myself uit 2014 "troubled complexities of life in the metropolitan Western World at the end of the 20th century, with reflections on city life, social isolation, narcotic abuse and drug dependency, and the ambition and exhilaration of youth."
In de muziek hoor je nogal eens de invloed van jaren '70 glamrock, zoals in de swing van de hitsingle, of Untouchables dat een vleugje T-Rex heeft en Oh Mother. Of powerpop, zoals in Heavens Inside en Stars Look Down. Hier en daar kun je in de hardrockende pop zelfs wat Cheap Trick horen, zoals in Triumph. Producer Keith Forsey verwerkte bovendien wat dub in de muziek.
Die laatste invloed blijkt helemaal uit de bonustracks, te vinden op de cd-editie van 2005 met een nummer als Hubble, Bubble, Toil and Dubble.

Opnieuw viel Generation X uit elkaar en deze keer definitief. Idol keerde nog datzelfde jaar met Forsey achter de knoppen terug met de solo-EP Don't Stop en het jaar erop met elpee Billy Idol.
De anderen zitten evenmin bij de pakken neer. Derwood (Bob) Andrews begint met Laff de groep Empire, Tony James landt bij Sigue Sigue Sputnik en Sisters of Mercy, James Stevenson is te horen op het debuut van Kim Wilde en daarna bij John Watts van Fischer-Z en nog véél meer namen: van Gene Loves Jezebel tot The Alarm. Terry Chimes ten slotte komt bij Hanoi Rocks en vervolgens Black Sabbath.

Op reis door de new wave van 1981 kwam ik vanaf The Saints en album The Monkey Puzzle. De volgende nummers op mijn afspeellijsten besprak ik al bij de bijbehorende albums: die van Spandau Ballet (The Freeze van Journeys to Glory), The Clash (Ivan Meets G.I. Joe van Sandinista!) en XTC (Sgt. Rock van Black Sea). Daarom is de volgende halte van experimenteler aard: Thirst van Clock DVA.