Angelic Upstarts - 2.000.000 Voices (1981)

Heb deze sinds een paar maanden op schijfje (er is er ook één met bones tracks! had achteraf liever gehad!)
heb ik vroeger op tape gehad.............heerlijk cockney punk album.....met ook een paar rustige (England) nummers.
heb ooit nog op het podium meegezong met mensi (zanger) in de stokvishal in arnhem
Goud eerlijk album!
Two millions voices, You´re nicked met prachtige sax, last night another soldier zijn fav. maar de rest is ook goed!

Arbeiderspunk avant la lettre

In 1981 was dat niet meer avant la lettre hoor, dat was in de UK een jaar of 4/5 eerder al booming.

Angelic Upstarts is dan ook al van 1977....

Hun debuut uit 1979 waardeerde ik met 3 sterren, de opvolger van het jaar erna met 3,5 en bij 2,000,000 Voices kom ik zelfs op 4,5. Angelic Upstarts krijgen een volle 9 van mij en dat had ik met het voorspelbare debuut niet verwacht voor een later album. Immers behorend tot de eerste generatie punkgroepen, verwachtte ik dat men zou blijven hangen bij die aanpak. Per album beleef ik dat de kwaliteit van de liedjes toeneemt, terwijl het muzikale spectrum zich verbreedt.

Afkomstig uit het Engelse noordoosten, South Tyneside, is de bezetting dezelfde gebleven: zanger/trompettist/cellist is Thomas 'Mensi' Mensforth, gitarist Raymond 'Mond' Cowie, Glyn Warren speelt bas en wasbord, op de drumdruk zit Decca Wade. Het viertal neemt muzikale risico's, mede dankzij enkele gastmusici.
Afgetrapt wordt met het bijna Motörheadachtige titelnummer, nu in letters geschreven, dat de plaat inclusief een meebrulrefrein aftrapt. In Ghost Town (een heel ander nummer dat het gelijknamige van The Specials) duikt voor het eerst de saxofoon van de onbekende gastmuzikant Simon Wilson en op 2/3 klinkt reggae. You're Nicked is snelle punk met opnieuw de sax; die combinatie had ik in 1981 niks gevonden, inmiddels vind ik het lekker.
Bijna van mijn stoel viel ik bij England. Akoestische gitaar en bevlogen zang op z'n folkies? Hierna wordt het steviger, alsof ik The Pogues hoor. En Heath's Lament blijkt spoken word, een gedicht; opnieuw denk ik aan Shane McGowan van The Pogues, maar dan een noord-Engelse variant. Tweemaal op een onverwachte wijze ráák.
De gitaren ronken vervolgens bij Guns for the Afghan Rebels, niet alleen de titel maar ook de openingszin, die vervolgt met: "And the rest they've got to label - The hammer and the sickle seems so fickle - When the tanks are rolling in - They fight with muskets - But never surrender". Met pure reggae wordt kant 1 afgesloten, het aangename I Understand. Nu al weet de luisteraar dat Angelic Upstarts gevarieerder dan ooit is geworden. Degene die pure punk wilde, zal wellicht teleurgesteld zijn geweest, ik hoor echter het ene na het andere frisse liedje.

Kant 2 begint met alweer het achtste nummer en opnieuw luister ik verbaasd: in Mensi's Marauders wordt snelle punk gecombineerd met de fiddle van John Van Derrick, op dat moment alweer 55 jaar oud en dus uit een andere muzikale wereld komend. Het midtempo Mr. Politician spreekt politici aan op hun verantwoordelijkheid, waarbij het gitaarspel wat folkinvloeden lijkt te hebben: "Mr. Position sitting on your perch - Looking at the numbers - thinking what we're worth - Your price is your conscience - when though is allowed - So put your finger infidel - We're only good when we're down". En sommigen vinden U2 al te uitgesproken op hun pasverschenen as-EP...
Kids on the Street knalt stevig (al in februari als single #57 in het VK), Jimmy is hard en melodieus, alsof de Buzzcocks een liedje hebben nagelaten aan Angelic Upstarts. We're Gonna Take the World is ook stevig en doet qua gitaarspel denken aan hetgeen John McGeoch deed bij Magazine en Siouxsie. Fraaaaai!
Van het kaliber 'snel, hard en mee te brullen' is Last Night Another Soldier, waarna ik met slotlied I Wish alweer blij-verbaasd luister: piano (Mickey Smailes), viool, de stemmen van Mensi en een onbekend meisje; met als thema vrijheid eindigt 2,000,000 Voices verstild en prachtig. De elpee werd in juni '81 een Britse #32.

Al sinds 1993 is er een cd-versie met de nodige bonussen, ook op streaming te vinden. Opnieuw genieten, waarbij reggae klinkt in Never Comeback en kort in Good Boy, de demoversie van Jimmy op de reguliere plaat.
Tja, hoe kies ik dan slechts één favoriet van dit album voor mijn lijstjes met new wave? Moeilijk, moeilijk...
Ik denk nog even na in de wetenschap dat mijn vorige halte de tweede van de Californische powerpopgroep 20/20 was en voor de volgende moet ik naar West-Duitsland: Die Krupps en de Stahlwerksinfonie.