Soviet Soviet - Endless (2016)

''Lions Mouth could be the end of the line for me and 'rock' records, it's that good'' (Steve Sutherland, Melody Maker, 1981)

Bovenstaande quote van een gerespecteerde muziekjournalist over een nog meer gerespecteerd Rock album (The Sound - From The Lions Mouth) reflecteert perfect mijn gevoel bij het beluisteren van de nieuwe Soviet Soviet.

Alsof Daniël Kessler (Interpol) en Chris Urbanowicz (ex Editors) samen een superband vormen en alle remmen los gooien. Negen nummers waarvan minstens acht een ultieme oorstreling voor liefhebbers van gitaargedreven Post-Punk (revival).

Interpol bracht met El Pintor (of poogde dit althans te doen) een meer shoegaze gedreven Post-Punk album uit, dat leverde wat mij betreft één grote uitschieter op, My Desire. Op Endless staan negen van dit soort nummers.

Jammer dat dit een Italiaanse band is, indien ze Brits/Amerikaans waren achtte ik ze in staat om met dit album een Post-Punk revival revival te starten.

OK. U gebruikt grote woorden - en haalt grote (en terechte) bewoordingen aan mbt een groots album van alweer 36 jaar (!!) geleden.

Na u aanhoord te hebben, rest mij niets anders dan.....een luisterbeurt.

Ik ben wel eens benieuwd naar jouw (hard) verdict, Chameleon Day.

Ben gisteren niet verder gekomen dan track 5. Vond het toen voor gisteren wel genoeg. Erg veel Editors/Interpol en dan in de overdrive. Het beukt maar door. Weinig subtiel, weinig eigen smoel, veel galm. Gaat hem niet worden, vrees ik. Maar ik luister een deze dagen weer eens. Wie weet.

Ik had anders stiekem wel gedacht dat dit iets voor jou zou zijn, Chameleon. De kritiek mbt een gebrek aan subtiliteit deel ik dan ook niet. Veel galm en beuken gaat imo meer op voor ouder werk van Soviet Soviet. Het is wel een behoorlijk stevige plaat (dat mag ook nog eens), maar nummers als Star, Endless Beauty (en eigenlijk het volledige album uitgezonderd track 4) staan bij mij hoog aan geschreven.

Dat het erg Editors ten tijde van The Back Room is wil ik niet ontkennen, maar als liefhebber van Chris Urbanowicz is dit eerder een pluspunt dan een kritiek.

Ik ga het tweede deel van het album (vanaf track 5) zeker nog beluisteren. Dus ik vel nog geen (eind)oordeel. Maar mijn eerste indruk is dat het een leuk, energiek album is om eens te draaien en "stoom af te blazen". Maar beklijven gaat het denk ik niet doen. The Back Room is heel wat beter.

En 5***** met verwijzing naar dat fameuze citaat mbt FtLM....meen je dat echt?

Inderdaad een hoog Editors gehalte hoorbaar in de muziek, maar de zang klinkt wel stukken anders.
Ik moet eerder aan een band als The Bravery denken, die hadden ook dat snellere geluid, ook The Boxer Rebellion klinkt er in terug.
Helemaal niet zo verkeerd; deze Soviet Soviet, maar van de zang wordt ik niet zo blij, voornamelijk omdat die in verhouding dus wel blij en zelfs wat tegen het vrolijke aanklinkt, soms zelfs wat Placebo achtig.
Nee, dit soort muziek verdiend het om een klagende, hese, wat depressieve zanger te hebben, want het geluid wat ze produceren is verder wel prima.

Als je een kille en duistere plaat zoekt ben je eraan voor de moeite, daarin treed ik je bij. Dit album klinkt bij vlagen euforisch, in het bijzonder de laatste twee nummers, je moet de teksten er maar eens bij nemen.

Het verschil met hun vroegere, wél koude werk, kan niet groter zijn. Dit album klinkt warm, en vooral recht uit het hart.

Die vergelijkingen met The Back Room en From The Lions Mouth; tsja dat zijn classics die hier al 10/15 jaar overeind staan en dat wellicht ook wel zullen blijven tot mijn einde der dagen. Onmogelijk dus om te zeggen, na amper twee maanden, of deze Soviet Soviet hier een gelijkaardige status zal krijgen.
Laaiend enthousiast ben ik wel, en als ik in tijden niet meer iets leuks als dit heb gehoord, dan durf ik wel eens boute stellingen gebruiken mbt klassieke albums/reviews uit het verleden.

Anderzijds, als een nummer als Endless Beauty je niet hemels in de oren klinkt, ben je misschien wat uitgeluisterd op gitaargedreven Post-Punk. Veel beter dan dit wordt het echt niet.

In ieder geval beter dan de gemiddelde hedendaagse postpunk band.

Mijn interesse is gewekt. Endless Beauty kende ik al en die is gaaf.

Zaterdag live on Geleen

Ik heb ze een paar weken geleden live gezien in de Reünie hier in Geleen. Wat een geweldige live show! Live zijn ze nóg beter dan op plaat. Een heerlijk album.

JM/Perfume is terug?!!

Gr, CD

Hij is terug in zijn derde reïncarnatie!

Deze band heeft hetzelfde euvel als Exit Calm,het dendert te bombastisch voort, zonder enige subtiliteit.
In dit genre vind ik (de helaas vroegtijdig gesneuvelde bands) Decades en vooral Bell Hollow betere aanraders. Maar ieder z'n meug natuurlijk...

Mooi dat zo dit album nog even onder de aandacht wordt gebracht (ook van mij een gemeende welcome back J-M). Ik heb het hier destijds (voorjaar 2017) gepromoot en toen grootse bewoordingen gebruikt.

Nog even in retrospect dus, dit album was de soundtrack bij een bepaalde levensperiode. Wat ik erg kon appreciëren was de positiviteit en recht uit het hart gehalte van 'Endless'. Onderwerp is voornamelijk een zeer intense hartstocht (teksten, hoes!), iets waarmee ik me toen erg kon vereenzelvigen. Bijna een jaar later zijn de dingen helemaal anders, het duurt wel nog even voor ik deze terug uit de kast haal, neemt niet weg dat zowat de volledig LP voor goed in mijn brein gebrand staat.

Muziek blijft zeer persoonlijk, in mijn wereld, omwille van de achtergrond, is en blijft het een meesterwerkje. Het nummer Endless Beauty vond ik van bij de eerste luisterbeurt betoverend (waar halen ze die sound vandaan?!) en toen een paar maand later de song een officiële video kreeg (iets waar ik nog aandacht aan schenk) was Soviet Soviet helemaal onderwerp van mijn dagdromen.

Mooie top tien heb je Kristof! Ik kan je aanraden Soviet Soviet een keer live te gaan zien. Is een belevenis op zich. Wat een intensiteit, sturm und drang. Ik zei tegen een vriendin die naast me stond tijdens het concert; 'tja zo zou The Sound ook geklonken moeten hebben'. Muziek is altijd een kwestie van smaak en daar valt eigenlijk niet over te twisten. Ik vind dit album een meesterwerk dat gemakkelijk kan tippen aan "Lion's Mouth" of "Back Room". Soms worden er nog echt goede platen gemaakt en daar is dit er een van.

Zeker valt daar over te twisten, daarvoor is MM oa in het leven geroepen. Jouw smaak neigt meer naar de theatrale/dramatische post punk (later goth genoemd). Dat kan ik soms best smaken, als het maar niet te bombastisch is. Dit vind ik net “te”, jouw andere tip, Second Still, vind ik dan wel weer een goede aanrader.

Ik denk dat Principe Valiente ook bij JM in de smaak zal vallen. Maar mss kent hij de band al.

Ook mijn cup of tea. Ik heb ook nog wel tips voor J-m.
Oa She Pleasures Herself- Fetish

Ken ik niet, bedankt voor de tip.

Ik weet eigenlijk wel zeker dat het je gaat smaken.

Principe Valiente - The Fighting - YouTube

Principe Valiente - In My Arms - YouTube

Jean-Maurice denk ik ook. Heb al hun albums thuis staan. Nog 3 tips Veil Veil Vanish ,Uni_Form ,Skeleton Hands

Principe Valiente is die andere band die hier in die periode, samen met de Soviets, werd grijs gedraaid. En dan vooral The Night, met die onvergetelijke video erbij. Die outro met zijn dubbele climax, je gaat niet weten wat je meemaakt! Draai dan ook maar even She Never Returned, het soort over de top drama waarvan Premo het op een lopen zet. Volledige albums van deze band heb ik nooit beluisterd, het zijn vooral die twee nummers die hier all time favorietjes zijn.

Premonition Jouw mening over dit album blijft me verbazen, des te meer omdat ik weet dat jij deze band al van in een vroeg stadium volgt. Dan moet dit toch ook voor jou een metamorfose zijn geweest? Dat kille grot batcave geluid overboord voor deze warme shoegazende hartstocht? Als je nummers als Endless Beauty, Star of Surf A Palm niets vindt ligt onze smaak verder uit mekaar dan ik had vermoed. Met Goth heeft dit echt niets meer te maken. Dat is iets waarvoor ook ik meestal pas, uitzonderingen (Principe) buiten beschouwing gelaten.

Dit album sluit eerder aan bij mijn surf post-punk lievelingen; de eerste DIIV en de (persoonlijke) klassieker van Hibou.

Endless is a musical journey that is completely built on hope, and is a worthy addition to Soviet Soviet’s catalogue.

Dit dus.

Uni_Form is wel een hele erge, erge Interpol kloon...zou ik links laten liggen.

@Man of Sorrows: dit 'Endless' is ook zeker geen Goth. Wellicht wat snufjes. Mijn 'probleem' met dit album - en voor Premo ook als ik hem goed begrijp - is dat het album maar blijft "door beuken", geen of weinig nuances. Weinig romantiek e.d.. En de zang is ook niet erg sterk..

Uni_form maakte de plaat die Interpol - Interpol (2010) niet zou worden. Daarom alleen al interessant hun eerste worp.

Al deed Interpol een vergelijkbare worp al in 2002...

Principe Valiente en Skeleton Hands klinken goed!