menu

Sepultura - Machine Messiah (2017)

mijn stem
3,84 (61)
61 stemmen

Braziliƫ
Metal
Label: Nuclear Blast

  1. Machine Messiah (5:54)
  2. I Am the Enemy (2:27)
  3. Phantom Self (5:30)
  4. Alethea (4:31)
  5. Iceberg Dances (4:41)
  6. Sworn Oath (6:09)
  7. Resistant Parasites (4:58)
  8. Silent Violence (3:46)
  9. Vandals Nest (2:47)
  10. Cyber God (5:22)
  11. Chosen Skin * (3:17)
  12. Ultraseven No Uta * (1:18)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 46:05 (50:40)
zoeken in:
avatar van Hega
5,0
Goed nieuws zeg.
Mooie hoes ook.
Het zal mij gaan benieuwen!


avatar van Slowgaze
Zelfde hoesontwerper als die van Iron Maiden, zo te zien?

avatar van Raspoetin
Lijkt een beetje op de hoes van Arise.


avatar van KingMetal
5,0
Hij is inmiddels te beluisteren, vinyl komt morgen binnen. Klinkt erg goed.

avatar van Don Cappuccino
4,0
Ik durf het wel te zeggen: dit is de beste Sepultura-plaat sinds Chaos A.D. en de eerste plaat met Derrick Green op zang die van begin tot eind gruwelijk goed is. De experimenten van platen als A-Lex en Dante XXI zijn nu naadloos in de sound van de band verweven. Eloy Casagrande weet met zijn drumspel de meedogenloze thrash metal-beats en tribal grooves van Igor Cavalera op te laten leven, maar brengt tegelijkertijd een nieuw progressief elan aan de band met listige maatwisselingen en vernuftige accentjes die de riffs van Andreas Kisser veel meer meegeven.

Een track als Alethea gaat gewoon richting Meshuggah en Iceberg Dances had ook een instrumentaaltje van Dream Theater kunnen zijn. De plaat opent heerlijk atmosferisch met de doomy titeltrack waarin Derrick Green zijn diepe cleane vocalen laat horen. Machine Messiah zit ontzettend goed in elkaar: de albumflow is dynamisch, het soleerwerk van Kisser is misschien wel het beste dat hij ooit gedaan heeft. Sepultura is springlevend. Laat de Cavalera-broers maar oude tijden herleven, dan kijken Kisser en consorten wel naar de toekomst. En hoe!

avatar van Bartjeking
3,5
Iceberg Dances, op repeat!! Geweldige track op een prima plaat.

avatar van Hega
5,0
Wat een gruwelijke goeie plaat!!!
Favorieten tot dusver zijn; Phantom Self, Iceberg dances en Machine messiah.

avatar van Hega
5,0
Don Cappuccino schreef:
Ik durf het wel te zeggen: dit is de beste Sepultura-plaat sinds Chaos A.D. en de eerste plaat met Derrick Green op zang die van begin tot eind gruwelijk goed is. De experimenten van platen als A-Lex en Dante XXI zijn nu naadloos in de sound van de band verweven. Eloy Casagrande weet met zijn drumspel de meedogenloze thrash metal-beats en tribal grooves van Igor Cavalera op te laten leven, maar brengt tegelijkertijd een nieuw progressief elan aan de band met listige maatwisselingen en vernuftige accentjes die de riffs van Andreas Kisser veel meer meegeven.

Een track als Alethea gaat gewoon richting Meshuggah en Iceberg Dances had ook een instrumentaaltje van Dream Theater kunnen zijn. De plaat opent heerlijk atmosferisch met de doomy titeltrack waarin Derrick Green zijn diepe cleane vocalen laat horen. Machine Messiah zit ontzettend goed in elkaar: de albumflow is dynamisch, het soleerwerk van Kisser is misschien wel het beste dat hij ooit gedaan heeft. Sepultura is springlevend. Laat de Cavalera-broers maar oude tijden herleven, dan kijken Kisser en consorten wel naar de toekomst. En hoe!


Mooi geschreven en hier wil ik mij dan ook helemaal bij aansluiten!

avatar van james_cameron
4,0
Het heeft ruim twintig jaar moeten duren, maar eindelijk is daar dan het album dat de band eigenlijk had moeten maken na Roots uit 1996. De band klinkt hier zeer bevlogen en energiek en het songmateriaal is unaniem sterk. Het doomy titelnummer waarmee de plaat opent is gewaagd maar erg goed, voorzien van stemmige lage zang; daarna wordt het gaspedaal genadeloos ingedrukt. Zanger Derrick Green heeft nooit beter geklonken en ook de rest van de band is in topvorm. Hier en daar nog wel wat overbodige experimenten die van mij niet zo hadden gehoeven, maar overwegend is dit een overtuigend en vooral bruut album. Petje af.

buizen
Dit album wordt laaiend enthousiast ontvangen op MuMe. En niet door de minste albumreviewers.
Ben er nu wel nieuwsgierig naar. Roots bloody roots?
Enne..
Do 02 febr. Tilburg (NL)
Za 04 febr. Hamburg (D)
Vr 03 mrt. Balen (B)
Za 04 mrt. Essen (D)
Om er maar een paar te noemen. Altijd binnen 250km reisafstand. Of 50 km. Samen met Kreator!

avatar van Flammazine
Huh? Kreator en Sepultura in mijn thuisstad(je) Balen??? Is de hel dichtgevroren? Nee dus, dat concert is in zaal De Mast in Torhout. Hoop maar dat dat langharig tuig weet hoe the goegelen of ze staan hier met busladingen vol op de beestenmarkt de derde maart! Dolletjes! *wrijft in handjes*

Icon E
Don Cappuccino schreef:
Ik durf het wel te zeggen: dit is de beste Sepultura-plaat sinds Chaos A.D.


Mooi dat je juist Chaos A.D. noemt en niet Roots. Hoewel erg populair vind ik dat maar een matige eendimensionale plaat. Arrogant ook hoe Max Cavalera zich onlangs uitliet over de verrichtingen van deze incarnatie van Sepultura.

Laat Andreas Kisser maar schuiven want het imo geniale A-Lex veegt de vloer aan met Max' stompzinnige jumpdafuckupdeuntjes. En nu krijgt het hagelnieuwe Machine Messiah ook nog eens wat bredere erkenning sinds dat vermaledijde Roots. Ik gun het ze want ze hebben het verdiend.

avatar van domainator
5,0
In een woord: Geweldig (zang,drums,gitaren)
Verhoogd naar 5*, nu al de metal plaat van 2017

avatar van AOVV
4,0
Don Cappuccino schreef:
Machine Messiah zit ontzettend goed in elkaar: de albumflow is dynamisch, het soleerwerk van Kisser is misschien wel het beste dat hij ooit gedaan heeft.


Daar ben ik helemaal mee eens; wat een geweldige gitaarsolo's zijn er deze plaat te vinden, zeg!
Vooral de eerste drie songs maakten meteen een onverwoestbare indruk op mij.

avatar van SkullKid
5,0
Waanzinnige plaat! Andreas Kisser en Eloy Casagrande spelen de sterren van de hemel! Eindelijk ontstijgen ze ''daadwerkelijk'' de Cavalera broertjes.

avatar van Jelle78
4,0
Over de vorige plaat van Sepultura was ik in eerste instantie erg positief, maar uiteindelijk is die toch weer op de virtuele berg platen terechtgekomen die ik nooit meer luister. Dus begon ik met enige scepsis aan dit album. Na enkele malen Machine Messiah geluisterd te hebben moet ik vaststellen dat dit een zeer goede Sepultura-plaat is. Sterke composities, fantastisch spel en voor Sepultura weer enkele nieuwe elementen in de muziek. Ik krijg het gevoel dat ik een band hoor die helemaal in haar element is met de muziek die ze maken. Zeer goed op elkaar ingespeeld, waardoor het allemaal erg natuurlijk klinkt. Een beetje zoals in de gloriedagen van de band met de Cavalera-broertjes. Waarmee dit album dan ook al vergeleken is. Of die vergelijking stand gaat houden moet de toekomst uitwijzen. Vooralsnog ben ik erg enthousiast en hopelijk blijft dat gevoel langer hangen dan bij de voorganger van Machine Messiah het geval was.

beaster1256
Sorry maar vergeleken met de hoogdagen in de jaren 80 vind ik dit een ramp ...

avatar van Kos
3,5
Kos
Ik vond de openingstrack aardig suf maar daarna begint het pas.. damn. Alethea is wel een hoogtepuntje.

avatar van jellylips
4,0
Ik heb Sepultura altijd wel redelijk goed gevonden (vooral Roots), maar dit ligt mij net zo goed als dat album, zo niet beter zelfs.

Dit album doet mij met liefde terugdenken aan de tijd dat ik voor het eerst in aanraking kwam met andere metalbands behalve Metallica. Ik hoor al die genres hier terug (extreme, prog, thrash, doom, alt, industrial), en het is allemaal ontzettend goed gedaan.

Als ik de reviews lees zie ik naast een aantal zeer positieve ook een aantal matig enthousiaste reviews, meestal met het argument dat de band - door de grote diversiteit op dit album - een eigen identiteit mist. Zo zou je het kunnen voelen, maar ik hoor vooral een band die de compositorische spieren eens goed laat rollen. Hoe divers de nummers ook zijn, ik heb altijd het gevoel dat ik in goede handen ben. Het klinkt inderdaad grotendeels niet echt als Sepultura, maar met dit songmateriaal maakt dat weinig uit. Andreas Kisser zal er geen vlammende gitaarsolo minder om spelen. En die zijn - hoe cliché de 'gitaarsolo' ook mag zijn of worden - van topniveau hier.

Een vroege favoriet in 2017.

avatar van namsaap
3,5
Ik had Sepultura een beetje opgegeven. Zowel live als in de studio kon de band mij niet meer overtuigen. Tot deze plaat....... Wat een energie! Wat een gave nummers! Deze gaat bijgezet worden in mijn platenkast.

avatar van jurado
beaster1256 schreef:
Sorry maar vergeleken met de hoogdagen in de jaren 80 vind ik dit een ramp ...

...en vergeleken met alles na Arise?

avatar van namsaap
3,5
jurado schreef:
(quote)

...en vergeleken met alles na Arise?


Arise geeft beaster1256 ook een 1* dus welke hoogtijdagen hij voor ogen heeft is mij onduidelijk.

avatar van Rudi S
4,0
namsaap schreef:
(quote)


Arise geeft beaster1256 ook een 1* dus welke hoogtijdagen hij voor ogen heeft is mij onduidelijk.

Jaren 80

avatar van namsaap
3,5
Rudi S schreef:
(quote)

Jaren 80


En we zijn weer wakker

buizen
namsaap schreef:
Deze gaat bijgezet worden in mijn platenkast.

Bijzetten?
De plaats is net geboren.

avatar van ElroHirtje
4,0
Ik luister en volg sepultura al jaren niet meer. Tot ik op de 'iceberg' liep van dit album, veronderstelde ik de band inspiratieloos en dood te zijn. Dit nummer heeft me weer binnen weten te hengelen. Een zeer fris en progressief nummer, waar het mijn referentie van het oude sepultura betreft.
Gelukkig is het nummer representatief voor rest van het album, speels en energiek (drums fenomenaal in veel nummers). Goed gemixt en geproduceerd. Soms wat te bombastisch misschien. (einde van sworth oast... Lijkt wel een musical zeg)

Zal chaos ook weer is uit de kast sleuren. Maar ben bang dat de cavalera's verslagen worden. En terecht, sepultura moest door kunnen, dat was duidelijk. Met of zonder. En dat is nu gelukt, geloof ik.

avatar van AOVV
4,0
Ik moet eerlijk bekennen: tot voor kort wist ik maar bitter weinig van de muziek van Sepultura. Natuurlijk ken ik wel enkele songs, en kan ik vooral de albums ‘Beneath the Remains’ en ‘Arise’ wel smaken, maar verder is het één groot zwart gat. Hoe dat komt, weet ik niet precies. Wellicht heeft de perceptie dat de Braziliaanse band niet mijn kopje thee is, altijd de bovenhand gevoerd.

Tot voor kort, dus. Want in het prille begin van dit jaar is Sepultura met een nieuw album op de proppen gekomen, en dat heeft me haast van m’n sokken geblazen. Sepultura kiest op ‘Machine Messiah’ (een plaat die vooral de alsmaar verder vorderende digitalisering van onze aardkloot als thematiek heeft) volop de kaart van de diversiteit, en dat vind ik zeer fijn. Dat ik een behoorlijke leek ben wat hun eerder werk betreft, is in dit geval ook een voordeel; het zorgt er namelijk voor dat ik grotendeels onbevangen aan de beluistering kon beginnen, en enkel moest afrekenen met die hardnekkige perceptie. Wat van een leien dakje liep.

Tien nummers lang laten de Brazilianen horen dat ze veel aankunnen. De titelsong, die de debatten mag openen, laat een traag, zwaar geluid horen. De doom van early Black Sabbath doemt op, zanger Derrick Green speelt afwisselend zanger en brulboei. Bijna zes minuten lang wordt je in een aardedonkere, tergend dreigende sfeer ondergedompeld. Het contrast met ‘I Am the Enemy’, dat daarna meteen furieus van leer trekt, kon niet groter zijn. Deze song is snoeihard en snel, en het thrashgeluid van de band wordt op geslaagde manier vermengd met hardcore punk. Een kopstoot vanjewelste!

Wie denkt dat daarmee de kous af is, komt bedrogen uit. ‘Phantom Self’ opent met een bossanova-ritme, om niet veel later open te barsten. Later in de song wordt het Latijns-Amerikaanse geluid ingenieus gecombineerd met een oriëntaals viool-ensemble, waarmee gitarist Andreas Kisser op indrukwekkende wijze in duel gaat. Kisser levert overigens over de volledige lengte van de plaat een glansprestatie; drummer Eloy Casagrande verdient ook een forse pluim.

‘Alethea’ weet als eerste song op de plaat niet compleet te overdonderen, maar blijft overeind als een bakstenen huis, wederom dankzij het fantastische gitaarspel. ‘Iceberg Dances’ is een inspirerende instrumental waarin Green zich even afzijdig houdt en de andere drie muzikanten hun kunsten mogen vertonen, sporadisch in de achtergrond bijgestaan door een Hammond-orgel.

Waar de eerste helft van het album werkelijk fabuleus klinkt, raakt de klad er op de tweede plaatkant wat in. ‘Sworn Oath’ gooit, met zijn symfonische, naar regelrechte bombast riekende geluid en catchy refrein, nog hoge ogen; daarna is het vet evenwel van de soep. Het moet wel gezegd dat de soep van zichzelf nog steeds voldoende gekruid is om een pittig smaakje te hebben, en aldus slaat de verveling gelukkig niet helemaal toe.

Al vroeg dit jaar heeft Sepultura voor een prettige verrassing gezorgd; dat er nog vele mogen volgen in 2017!

4 sterren

avatar van Joeri_000
4,0
Don Cappuccino schreef:
Ik durf het wel te zeggen: dit is de beste Sepultura-plaat sinds Chaos A.D. en de eerste plaat met Derrick Green op zang die van begin tot eind gruwelijk goed is. De experimenten van platen als A-Lex en Dante XXI zijn nu naadloos in de sound van de band verweven. Eloy Casagrande weet met zijn drumspel de meedogenloze thrash metal-beats en tribal grooves van Igor Cavalera op te laten leven, maar brengt tegelijkertijd een nieuw progressief elan aan de band met listige maatwisselingen en vernuftige accentjes die de riffs van Andreas Kisser veel meer meegeven.

Een track als Alethea gaat gewoon richting Meshuggah en Iceberg Dances had ook een instrumentaaltje van Dream Theater kunnen zijn. De plaat opent heerlijk atmosferisch met de doomy titeltrack waarin Derrick Green zijn diepe cleane vocalen laat horen. Machine Messiah zit ontzettend goed in elkaar: de albumflow is dynamisch, het soleerwerk van Kisser is misschien wel het beste dat hij ooit gedaan heeft. Sepultura is springlevend. Laat de Cavalera-broers maar oude tijden herleven, dan kijken Kisser en consorten wel naar de toekomst. En hoe!


Ik ben Sepultura behoorlijk uit het oog verloren laatste jaren maar ben het eigenlijk helemaal eens met deze review.. Dacht ook wat invloeden van Meshuggah en DT te horen .. Hij klinkt fris en toch vertrouwd en Derrick Green is niet de beste zanger maar heeft toch wel de lekkere rauwe rand die Phil Anselmo ook heeft..

Plaat zit lekker in de mix en de gitaarsolo's zijn erg fijn en soms gillend .. Zonder twijfel een plekje in de top 10 van dit jaar.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:02 uur

geplaatst: vandaag om 12:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.