Voor mij is dit eigenlijk een album met 5*-potentie.
Het enige nadeel is de korte duur. Ik weet nog dat ik bij mijn eerste luisterbeurt zoiets had van 'is ie nu al afgelopen? ik zit er net lekker in!'. Oh, en de eerste nummers zijn ook wat oppervlakkiger, voor mijn gevoel.
Met Numbers heb ik niet zoveel. Ik begreep dat Nicole Scherzinger (van de illustere PCD) het heeft gesamplet voor haar debuutsingle, maar daar herkende ik het niet van. Ik herken wel de Kraftwerk-invloed in LCD Soundsystem (het intro van Disco Infiltrator is zowat 1-op-1 gekopieerd van een track van dit album) en hedendaagse electrogrootheden als Legowelt. Wat ik me dan nog afvraag: weet iemand uit welke nieuwe track ik de hoge synths uit het slotnummer ken?
De kwaliteit van dit album schuilt voor mij vooral in de b-kant, met 3 fantastische melancholische nummers. Op de een of andere manier werken die nummers zo goed samen dat het haast tot ontroeren werkt. Ik snap ook niet echt mensen er kil aan vinden... Maar misschien ben ik ook wel een sucker voor dit soort romantiek.
