The Boys Next Door - Door, Door (1979)

Schoolvrienden beginnen een bandje en schrijven eigen werk, geïnspireerd door hun muzikale helden. Een begin als dat van talloze andere groepen. Vervolgens is deze debuutplaat prima - al schijnt de zanger 'm terugblikkend strenger te beoordelen. Maar wie had kunnen voorspellen dat Nick Cave met The Birthday Party en later The Bad Seeds de vlucht zou nemen die hij nam?

Ik zeker niet. Hier doe ik alsof het 1 mei 1979 is en ik het vandaag verschenen Door, Door van The Boys Next Door uit Melbourne uit een platenbak vis en meeneem. Zes nummers op kant 1, vier op 2. In mei '79 worstelde ondergetekende met huiswerk en een gapende open toekomst. Vermoedelijk had deze plaat met de diverse stemmingen prima gepast bij mijn puberbrein, maar ik kende het niet.

De achterzijde van de hoes toont vijf heren met hun voornamen. Naald in de groef... Het gitaarintro van opener The Nightwatchman heeft weg van wat Sex Pistols' Steve Jones deed in Pretty Vacant en verderop klinkt een melodieus oe-hoeeee-hoe-koortje, terwijl de groep stevig speelt. Brave Exhibitions is eveneens zo'n lekker scheurend uptempo liedje, gelardeerd met saxofoon.
Daarna gaat met Friends of My World het tempo omlaag en hoor ik echo's van Roxy Music. De zanger heeft een aparte stem, relatief laag en krachtig, tevens capabel om hogere regionen te beklimmen.
The Voice is sneller en tegelijkertijd licht met een dansende saxofoon, het punkachtige Roman Roman (Bartjeking vermeldde vier berichten hierboven wie hier wordt bezongen) bevat weer een koortje en in Somebody's Watching fraaie en snelle new wave/postpunk met rollende drumfills, plus... aaaah-pap-pap-koortjes!
Kant 2 opent met After a Fashion. Swingend, dansbaar, een licht-neurotisch gitaarlijntje á la Roxy Music, zij het in een eigen jasje. Meer neurose én een onvervalste driekwartsmaat in Dive Position, waarna ik in I Mistake Myself dankzij de gitaarpartijen aan Siouxsie and the Banshees moet denken. Mijn grootste favoriet is het afsluitende Shivers. Eerst een stemmige piano, dan een tweetal gitaarlijnen door elkaar en de zanger die kalmer zingt dan op de vorige nummers. Bijna als een crooner en het werkt ook nog.

Terug naar 2024, waar ik op de routekaart kijk van mijn reis door new wave. Die kwam vanaf The Pop Group, de band die in 1980 in Engeland grote indruk zou maken op Cave & co.
Op mijn afspeellijsten ontbraken zowel een track van de eerste als van de tweede langspeler van het Amerikaanse (Wayne County and) The Electric Chairs. Dat wil ik inhalen. Terug naar februari 1978 als het debuut van The Electric Chairs verschijnt.