JJ Cale & Eric Clapton - The Road to Escondido (2006)

Mooi album van deze twee gitaristen. Het openingsnummer is erg goed.. En de nieuwe versie van J.J. Cale's Don't cry Sister met een heerlijke groove.

Een geweldig plaatje! Er staat wel een enkel nummer op dat wat minder mooi is, daarom geef ik 4 sterren inplaats van 5 maar de meeste nummers zijn echt fenomenaal. Het spelplezier van de twee is goed te horen. Favorieten zijn Heads in Georgia, Anyway the Wind Blows en Last Will and Testament.

Verhip, alles wat met Clapton te maken heeft, heb ik in bezit maar dit album is mij even ontschoten. Ga 'm meteen bestellen. Is dit album een beetje in de trent als de samenwerking met BB King?

Het speelplezier druipt er inderdaad vanaf, daarom; hulde!

Het is een heerlijk voortkabbelende cd. Hier kun je uren naar luisteren, al vind ik wel dat je ervoor in de mood moet zijn. Maar daar is niets mis mee. Het is heel relaxed, heel ingetogen, en zeer prettig om naar te luisteren.

Vandaag maar eens aangeschaft voor een leuk prijsje en dit is gewoon een heel aangenaam samenzijn van 2 door de wol geverfde gitaristen .
Clapton heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij JJ. Cale enorm bewonderd ( zie ook zijn keuze van nummers in zijn repertoire) en het moet iets magisch voor hem zijn geweest om met deze gigant iets samen te doen .
Alles is praktisch door Cale geschreven en er duiken zelfs wat oudere liedjes op ( Don't Cry Sister , Anyway The Wind Blows bijv.)
Het is in de hele linie aangenaam . Typische Cale klanken , nergens echt verassend of vernieuwend , maar superrelaxed , met een paar uptempo krakers er tussendoor . Jazzy , Bluessy , Country .
Alles komt samen en de 2 bards leven zich heerlijk uit . Fijne sobere produktie ook . Lekker plaatje voor de zwoele avonden .

Heerlijke zomersplaat. Alle bekende JJ Cale recepten zijn aanwezig. Zo fantatisch laid back met zo nu en dan een scherp solotje van Calpton.

Een warme zomeravond, zittend in de tuin, Potje bier, Road to Escondido. Avond kan niet meer stuk

Ik heb de CD nu een paar weken in huis en dus diverse malen beluisterd. Het is geen zomer, maar het is toch een lekkere lay back muziek, waar ik nu met heel veel plezier naar luister. Ik denk dus dat komende zomer het luister plezier alleen maar omhoog gaat.

Nog eens boven gehaald en niet beklaagd!
Danger, wat een nummer en dan die 2 virtuozen op hun masjien!
En da's nog maar het begin!
Kippenvel!

Best een aardige plaat, maar ze mist de authenticiteit van Cale's andere werk. Het is allemaal net wat gelikter.

Aan de composities an sich ligt het niet. Het is ook niet toevallig dat J.J. Cale vrijwel alles heeft geschreven (Clapton maar eentje, en één samen met John Mayer...), maar de uitwerking had oprechter gemogen.

Waarom is 'Don't Cry Sister' eigenlijk opnieuw opgenomen?

ik snap nog steeds niet wat Slowhand in die mr. mayer ziet....

Voegt erg niets aan het (rijke) oevre van deze twee heren.

snap ook niet wat cale in slowhand ziet

Geld?

Niet dat Cale zich daar zo druk om maakt, maar een extra zakcentje is niet slecht.

J.J Cale is best o.k. Maar hij doet feitelijk vanaf zijn debuutplaat een constante herhalingsoefening, met hier en daar een kleine nuance. Het is een goede songwriter, dat zeker. Mensen als Clapton hebben hem in de jaren 70 af en toe gecoverd en hebben JJ daardoor feitelijk een podium gegeven om vanuit de kleine clubs een stap naar een groter publiek te maken.
Ook deze plaat was bedoelt om JJ Cale weer eens onder de aandacht van een groter publiek te brengen, vandaar dat JJ Cale deze plaat draagt en Clapton meer dienstbaar is.
Hetzelfde idee en dezelfde formule als Clapton in Riding with the king met BB King deed. Ook daar was het de bedoeling BB weer onder de aandacht van een groter publiek te brengen. Die opstelling siert Clapton.

En geeft Clapton in ruil de voldoening van het spelen met zijn idolen.

Tuurlijk het genot komt van twee kanten. Clapton is gek op JJ Cale, en terecht!!
Ik vind deze plaat overigens lang niet verkeerd. Misschien wel wat pretentieloos en vrijblijvend, maar de muziek is lekker luchtig en positief. Een echte zomer plaat, waar niets mis mee is.

het uberknappe aan cale is datie met subtiele wijzigingen al 40 jaar hetzelfde doet maar het blijft goed smaken

heeft clapton nooit nodig gehad ,ook met deze plaat niet

In de jaren 90 is Cale wel enigszins afgestapt van zijn trademark stijl. Meer electronische invloeden. Cale is dol op dat soort moderne snufjes.

Dit album had ik graag wat rauwer gehoord, en wellicht hadden Clapton en Cale inderdaad iets minder achterover moeten leunen. Het uiteindelijke resultaat is niet slecht, maar het is eigenlijk een album dat ik in het oeuvre van beide artiesten min of meer oversla (wat natuurlijk ook wel wat over de rest van die ouevres zegt, en niet alleen over dit album).

lekker plaatje dit, niet bijzonder maar gewoon prettig luisterbaar. 3,5 stars

Een van de lekkerste Cale platen uit zijn oeuvre. Eric Clapton speelt en zingt natuurlijk wel mee, maar het album ademt over het algemeen toch duidelijk een JJ Cale sfeertje. De missers zijn Three Little Girls en Who am I telling you, twee slappe Clapton-nummers die niet goed passen binnen de rest. Ook de remake van Don't Cry Sister vind ik wat ongeïnspireerd klinken.
Maar voor de rest: heerlijk. En eerlijk gezegd vind ik het voor de verandering wel eens prettig dat het allemaal wat gladder en rijker geproduceerd is dan wat we van JJ gewend zijn. Natuurlijk, zijn muziek is rootsy en wars van enige opsmuk, maar toch klinkt het hier allemaal wat voller en strakker.
Mijn favorieten: Danger, Hard to Thrill (dank John Mayer!), Anyway the wind blows en Last Will and Testament.

Na B.B. King voegt Eric Clapton zich nu bij een ander groot idool van hem: J.J. Cale. Net als op "Riding with the King" geeft Clapton zijn metgezel alle ruimte. Het typische laidback geluid van J.J. Cale overheerst dan ook op "Road to Escondido". Dit levert een uitermate ontspannen en rustgevend album op. Dus voor diegene die vlammende gitaarsolo's verwacht komt zeker bedrogen uit. Ik vind daarentegen het gitaarspel op "Road to Escondido" heel warm en smaakvol. Het verschil in stijl, klank en toon tussen beide heren is duidelijk hoorbaar en dat zorgt voor een mooie dynamiek. Ook het plezier spat er vanaf en je hoort dat Clapton en Cale het duidelijk een voorrecht vinden om met elkaar te mogen spelen. De mooiste liedjes vind ik o.a. het door John Mayer geschreven "Hard to Thrill", maar ook "Last Will and Testament" is prachtig. "Road to Escondido" is een album om heerlijk op weg te dromen, maar het doet het ook prima tijdens lange autoritten of op zwoele zomerse avonden. Heerlijk dus.

De een kust de kontje van de ander.

In 'Missing Person' op 3'20" ongeveer zit een orgelloopje wat me bekend voorkomt.
Volgens mij uit 'Under My Thumb' van Blind Faith in Hyde Park.

Het is jammer dat JJ Cale niet zo bekend is dan Mark Knopfler en/of Eric Clapton. JJ heeft zelf aangegeven dat ie meer op de achtergrond wil blijven dan een super beroemde superster te zijn.

Maar beroemd zijn hoeft niet als je goede muziek maakt zoals JJ cale kon.

gekocht in de kringloop voor een paar euro. Met zulke namen kun je moeilijk mis zitten. En inderdaad best aardige album. Niet groots , maar wel lekker in het gehoor.

Eén van de vijf aankopen die ik onlangs heb gedaan bij een kringloopwinkel in mijn woonplaats. Voor € 1,- op de kop getikt. Er zit nog een speciaal kaartje bij waarbij ik korting kan krijgen als ik me aanmeld voor lidmaatschap bij de Eric Clapton fanclub! Deze CD ziet er verreweg het beste uit van de batch die ik aangeschaft heb. De andere aankopen moesten allemaal een nieuw CD case hebben, om diverse redenen, maar dat terzijde. Een aangename luisterervaring tijdens het thuiswerken. De plaat kabbelt lekker voort. Geen echte hoogte-, maar ook geen dieptepunten. Op basis van de twee luisterbeurten durf ik nu nog geen favorieten te selecteren, maar een waardering van op zijn minst 3,5 durf ik wel te geven. Ruimte voor een verhoging zit er op termijn wel in. Lijkt me ook wel een fijne plaat voor in de auto. Nu eerst nog sparen voor een paar liter benzine.

Ook weer een plaat die om onduidelijke redenen destijds in een vergeethoekje is geraakt. Das jammer want de uitermate loomheid van dit schijfje is een pluspunt. Het is allemaal niet bijzonder , maar oerdegelijk en de heren hebben afzonderlijk ook beter werk geleverd , maar samen maken ze er een smaakvol geheel van. De laidback feel van beide heren vult elkaar prima aan en je zou kunnen constateren dat het plaatje misschien twee nummers te lang duurt. En dan tot de constatering kunnen k9men dat het weinig zou uitmaken welke nummers je er dan af zou moeten halen. Ik ben in ieder geval blij hem weer te hebben herontdekt , had ik zonder gekund ? Vast wel …..Wil ik het , nu ik hem weer heb omarmd? Nope , degelijk en vertrouwd. Dus 4 sterren.

Blijft een sympathiek projectje van deze 2 gitaarvrienden. Je kan aan alles merken dat ze rustig hun gang mogen gaan, niet te gek hoeven te doen en zich nergens zorgen over hoeven te maken. Nu was dat bij J.J. Cale vanaf zijn debuut al zo. Clapton daarentegen...

Wat blijft Danger toch een fantastische opener, met een mooie rol voor de hammond. Heads In Georga komt daar rustig achteraan. Beetje bluesy. Vermakelijk verhaal ook wel.

De nummers met het hogere tempo, bijv. When This War Is Over en Dead End Road kunnen mij niet bekoren. Een beetje teveel boerderijrock voor mij. De bluesplaten, gevarieerd tussen rustig en hard, zoals een Hard To Thrill of Last Will And Testament maken weer een hoop goed.

Ik heb Road To Escondido al een aantal jaren in de kast staan. En nu ik hem zo weer even heb beluisterd mag ik toch stellen dat die 4* die ik destijds gaf nog steeds staat als een huis.