Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)

In de jaren '80 was het voornamelijk top 40 en Prince wat de klok sloeg bij mij.
Daarnaast werd er ook langzaamaan een lijn getrokken richting de wat 'moeilijkere muziek' (noem het alternatief want dat was het toen toch echt in het internetloze tijdperk). Een explosie van allerhande in mijn oren ruige acts als Living Colour en Pixies begonnen mijn landschap in sneltreinvaart te verruimen om er vervolgens voor te zorgen dat ik een tijd lang zelfs gruwde van top 40 en aanverwanten.
Die lijn die al in de jaren '80 zichtbaar werd uitte zich in het luisteren naar de Vara en VPRO op radio 3 (voorheen Hilversum 3).
Bands als The Cure en Echo & the Bunnymen deden het al erg goed bij mij en ik kan er nog vele noemen die goed in dit rijtje passen. Niet zwaar alternatief, ook niet in die tijd, maar wel een stuk verantwoorder zullen we maar zeggen. Het ging goed samen met die eerder genoemde smaak.
Lloyd Cole & the Commotions waren daar ook onderdeel van. Ze scoorden bescheiden hits die ik toen geweldig vond. De titeltrack van dit album was er eentje van. De liedjes van dit album sprankelden en bruisten en ik was er maar wat gek op.
Het leuke is dat in het huidige musicmeter-bestaan je uiting kunt geven aan hoe gek je van een album bent. Dat was niet moeilijk: het werden er 5*. Dan hebben we het wel over 2004: 20 jaar later dus!!! Deze muziek is me door al die jaren heen nooit gaan vervelen en momenteel draai ik dit album weer regelmatig en heeft het me ook achter die andere 2 albums van ze doen aangaan.
Het bruisende en sprankelende is totaal niet doodgeslagen en gaat nog steeds met een zelfde luchtige zaligheid omhoog waardoor ik met een enorme glimlach verder ga in dit leventje. Over nog eens 20 jaar zal ik dit schrijven denk ik gewoon kunnen quoten, want ik weet nu al dat deze muziek eeuwigheidswaarde heeft.
Mensen die de jaren '80 als het slechtste van alle decenia zien kunnen wat mij betreft de pot op. Er is een hoop moois gemaakt in die tijd, alleen moet je wel het juiste werk op weten te zoeken. Rattlesnakes is de naam

RATTLESNAKES 1984

Ik kocht de twee eerste van Lloyd en zijn Commotions
gelijktijdig in 1985 en ik draaide ze ook graag na elkaar.

Rattlesnakes blijft na al die jaren meer dan overeind.
Deze plaat had een groot retrogehalte tussen al dat synthpop
en new wave geweld uit de eerste helft van de jaren 80.

Perfect Skin is de perfecte opener.
Een zacht kreunende Cole debiteert op een mooie gitaarriff.
Dit heet 24 karaatse radiopop met een scheutje zonneschijn.

Heel dit album klinkt als de zon in een goed glas wijn.
Daar zorgen de aangenaam spinnende keyboards voor.
Op Speedboat bijvoorbeeld, een nummer met twee snelheden.

En op Rattlesnakes praten de strijkers een hartig woordje mee.
Dansen op teksten boordevol slimme metaforen, schalkse studentenpop.
Een vleugje Dexy's Midnight Runners soms (zelfde producersduo).

Down on Mission Street is het enige nummer waarin gepast
een donderwolk voorbij de zon schuift, het nummer dat de doorsnee
new waver onder mijn klasgenoten mee over de streep kon trekken.

Forest Fire was een beetje een moeilijke tweede single
(tussen Perfect Skin en Rattlesnakes), maar het blijft wel een meesterwerkje.
Zeker in zijn lange (op CD terug te vinden) versie.

Like a forest fire ... it's a simple metaphore for a burning love ...

Charlotte Street vind ik het zwakste broertje van de plaat.
Muzikaal iets te licht op de hand ... neigt wat naar de harmonica
van Pogue James Fearnley ten tijde van Red Roses for Me.

2CV is een miniatuurtje ... een nummer dat je meeneemt
naar de singer songwriter generatie van eind jaren 60, begin jaren 70.
En geef toe, die titel alleen al maakt het verschil.

Four Flights Up ligt in het verlengde van de bonustracks.
Lijkt op een vluchtig b-kantje, al sijpelt ook iets door van Dylans rijmelarij.

Patience vind ik intrigerend, een nummer dat met zijn vrouwelijke backings
en zijn soulvolle beat aan Prefab Sprout doet denken.
Lloyd Cole vertoeft in het juiste gezelschap.

En dan eindigt zo'n relatief korte plaat met het absolute meesterwerk.
Are You Ready to Be Heartbroken (had toch een single moeten zijn zeker)
in een meesterlijk arrangement gegoten, boordevol gevoelige snaren
en met strijkers en keyboards die langzaamaan doodbloeden.

What will it take to get that smile off of your face ...

Opvolger Easy Pieces (what's in a name) was volgens de critici
een iets te doorzichtige kopie van dit hoogst aangename debuut.
Met meer klemtoon op de blazers en een iets vlakkere productie.

Debuteerden The Smiths in 1984 met een soort grootstad mix
van folky gitaren en new wave thematiek, dan bracht Lloyd Cole
een haast pastorale variant op die sixties gitaar revival.
Samen rond het kampvuur met The Commotions.

Prefab Sprout, Big Country, The Smiths en Lloyd Cole.
In 1984 werd er weer gitaarmuziek gemaakt die er toe deed.

Bij Lloyd Cole heb ik een wisselend gevoel.
Vergelijkbaar met Tanita Tikaram.
De ene keer past de stem perfect bij een nummer.
Vervolgens roept het bijna valse, zwalkende geluid irritaties op.
Ook de arrogante uitstraling draagt niet positief bij.
Alsof hij er totaal geen plezier aan beleeft.
Laat dat over aan Morrissey.
Daar werkt het wel bij.
Een bepalend en geaccepteerd imago.
Ik heb regelmatig het gevoel met een mindere copy cat te maken te hebben.
Natuurlijk heeft hij geen Johnny Marr in zijn band.
Wat ook een rol speelt.

Rattlesnakes roept bij mij een onderscheid op.
Soulvolle nummers afgewisseld met New Wave.
Mijn voorkeur gaat uit voor de laatste categorie.
Rattlesnakes, en Charlotte Street zijn positieve voorbeelden.
Ook het einde van Speedboat is prachtig.
Dat ingetogen, ingehouden stuk ervoor vind ik weer minder.
Forrest Fire en Patience vallen binnen de minder interessante groep.
Teveel gevoelloze Soul.
Muzikaal is het helaas regelmatig niet spannend genoeg.
Teveel een frontman met een doorsnee begeleidingsband.

Er zijn voorbeelden genoeg van acts die de perfecte balans vinden.
China Crisis, The The, The Smiths en Echo & The Bunnymen lukt het wel.
Hierbij wordt genoeg emoties in de koude wave gelegd.
Waardoor je van binnen lekker warm wordt.
Voor mij zal Llod Cole altijd gezien worden als One Day Fly.
Al leverde hij met Rattlesnakes wel gelijk een van de meest memorabele songs van de jaren 80 af.
Niks op dit album wat er maar enigszins in de buurt komt.
Toevallig een van de twee nummers waarbij gitarist Neil Clark een aardig stuk mee schreef.
Misschien wat vaker zijn ego aan de kant schuiven.
Waardoor overige bandleden de mogelijkheid krijgen om het plaatje in te kleuren.

Toen ik deze plaat ten tijde van de release liet horen aan een vriend die mijn muzieksmaak deelde, zei hij: "Dit zou een geweldige debuutplaat zijn als het niet gewoon een geweldige plaat-zonder-meer was, want het klinkt zó volwassen dat het lijkt alsof deze jongens al járen platen maken." En zo is het precies, ook 35 jaar later. Lou Reed meets The Byrds, zoiets, met teksten propvol literaire en popculturele verwijzingen maar zó sardonisch gebracht dat het nergens pretentieus wordt, en met een sound die nog steeds heerlijk en helder is, met dank aan de produktie die geen spatje gedateerd is. Toen een dikke favoriet, nu nog steeds een muzikale oase uit de jaren 80, en dat ik Rattlesnakes nèt geen 5* geef is omdat kant 2 na Charlotte Street enigszins inzakt – er staat geen enkel slecht nummer op, maar zelfs de beste van de laatste vier tracks vind ik nog minder dan de minste van de eerste zes (en die eerste zes vind ik zelfs zó goed dat ik werkelijk niet weet welk nummer ik het "slechtst" vind). Maakt niet uit, als geheel blijft dit een formidabel album.
        Na de vinylversie heb ik deze plaat later in z'n eerste CD-release gekocht, met de vier bonustracks Sweetness, Andy's babies, The sea and the sand en You will never be no good. Daarmee is het één van de weinige CD's waarvan de bonustracks echt wat toevoegen en ook het niveau van het oorspronkelijke album zeer dicht benaderen (en in het geval van The sea and the sand zelfs overstijgen wat LP-kant 2 betreft). En één van mijn meest teleurstellende aankopen ooit was de eerste CD-versie van Paul Youngs No parlez omdat daar de walgelijk opgerekte 12"-versies van Come back and stay en Wherever I lay my hat (that's my home) op stonden in plaats van de originele (single-)versies; ik zou er dan ook op tegen moeten zijn dat op Rattlesnakes hetzelfde is gebeurd met (mijn favoriete track) Forest fire, maar met die 40 extra seconden gitaarsolo ben ik hier juist bijzonder blij.

Rattlesnakes is een heerlijk verfijnd indierock album. Beïnvloed door o.a. de poëzie van Bob Dylan en de scherpte van het post-punk genre, weeft dit album ingewikkelde melodieën en introspectieve teksten tot een boeiend tapijt. De jangly gitaren en pulserende ritmes creëren een nostalgische sfeer, die zowel melancholie als een sprankje hoop oproept. Ik ervaar "Rattlesnakes" als een bitterzoete reis die een onuitwisbare indruk achterlaat.

Vandaag precies 40 jaar geleden kwam dit prachtige debuutalbum uit. Ik was 17 en kocht binnen een maand een nieuwe plaat want de eerste had ik al grijsgedraaid. Vanaf toen beloofde ik mezelf: van deze artiesten ga ik alles 'doof' kopen wat ze in de toekomst uitbrengen. Want als je zo'n debuutplaat kunt maken moet je wel heel erg je best gaan doen om shit te maken. Ik heb me aan de belofte gehouden. Geen spijt van. Lloyd Cole heeft nooit troep gereleased. Het is jammer en ook wel begrijpelijk dat iedereen het maar blijft hebben over zijn debuut, want inmiddels heeft Lloyd een prachtig oeuvre opgebouwd die ik zeer waardeer. Voor de jeugd die van gitaarmuziek houdt en nog nooit van Lloyd Cole heeft gehoord: probeer dit tijdloze en nog steeds fris klinkende album!
Beste songs: nummer 1 t/m 10.