Prefab Sprout - Jordan: The Comeback (1990)

Het ultieme popalbum. In 1 woord geniaal.

Inderdaad een pracht album.

ach, ultiem . . .
mooie compleet album van mannen die al eerder bewezen hadden goede popliedjes te kunnen schrijven. het is zeker een heel veelzijdige plaat.
erg sterke nummers: Machinegun Ibiza en Carnaval 2000!

Ultiem weet ik niet, daar ken ik te weinig muziek voor. Maar dat dit een prachtig popalbum is kan ik helemaal inkomen. Met name het Jesse James tweeluik behoort tot de allermooiste muziek die ik ooit gehoord heb. Hoewel Steve McQueen over de hele lijn net wat sterker is, komt deze er niet ver achteraan. 4.5* inmiddels

Een paar dagen geleden concludeerde ik dat deze toch even wat minder was dan Steve McQueen. Nu ik vandaag beide heb geluisterd, concludeer ik toch maar het tegenovergestelde. Jordan: the Comeback verdient die felbegeerde (?) plaats in mijn toptien. U vraagt waarom?

Dat is nog niet zo makkelijk uit te leggen. Prefab Sprout op zijn best, zo ben ik de laatste tijd wel achter gekomen, klinkt eigenlijk heel erg gelikt. Bijna tegen het verschrikkelijk foute aan. Werkelijk pannenkoekenschenksuikerstroopmierzoet. Maar ach, wie houdt er niet van pannenkoeken of suikerspinnen. Prefab Sprout luisteren is als enorm lekker vies snoepen. Nu ben ik een echte zoetekauw, maar... je kunt je er ook misselijk aan eten natuurlijk. Dat is me dan toch met Prefab Sprout voorlopig nog niet gebeurd .

Waarom is Prefab Sprout dan zo lekker zoet (vies zoet kan natuurlijk ook, voorbeelden te over!)??? Welnu, dat is omdat ze toch even op een vernuftige manier liedjes in elkaar hebben gedraaid. Bij zoet denken velen aan grauwe middelmaat, aan Mariah Careyachtig, kwijleballerig gejodel. Neen. Prefab Sprout wijkt vaak net even af van het voorspelbare, van de kant dat je denkt dat de melodie op zal lopen. Op een of andere manier moet je deze plaat daardoor toch eerst een paar keer proeven, voordat ie echt in de smaak valt.

De beloning is dan groot: prachtige popliedjes, verpakt in een soort van conceptalbum met een aangenaam soulsausje (Reijersen ). Looking for Atlantis is leuk, maar eerlijk is eerlijk, meer nog niet. Wild Horses is zo'n nummer dat op het randje van heel fout balanceert (een beetje te vergelijken met When Love Breaks Down van Steve McQueen). We kabbelen relaxed (als dit album iets is, is het wel relaxed) naar de kermis van Carnaval 2000. Daar begint het absolute hoogtepunt van Jordan: the Comeback. Het titelnummer is niet misselijk, maar dan...

Het tweeluik Jesse James Symphony en Jesse James Bolero. Magistraal! Symphony is de prachtige, muzikaal nog vrij uitgeklede opmaat naar Bolero. Dit is, ik verval toch in de hierboven door Edwin genoemde term, het ultieme popnummer. Een tikje pretentieus, mierzoet dus, maar toch gedurfd. En misschien wel de mooiste melodielijn die ik ken. Bolero dan... die lage, korte blazer steeds (is het een tuba? Geen verstand van...). En dan zo'n kerkkoor- of klokgeluidje af en toe. En het blijft toch zo licht, zo (ik ga nu in vrouwenwoorden vervallen... het blijkt echt erg met mij gesteld) schattig...

En dan de rest van deze plaat... het kan niet meer stuk natuurlijk. De ene na de andere popparel, waarbij alle nummers zo op hun plaats vallen dat ze samen zo'n vanzelfsprekend geheel vormen. Het is allemaal zo achterlijk achteloos. Het doet zo allemaal zo simpel aan, dat de plaat weinig diepgang lijkt te kennen bij eerste beluistering. Gooi hem er nog eens in, en de ambachtelijkheid spat er ineens af. Voor mij is dit de muzikale vertolking van een voorleesverhaaltje van Annie M.G. Schmidt. Het lijkt zo simpel, maar kom er maar op.

het is een beetje moeilijk te horen wat het is. klinkt inderdaad als een tuba, maar er zit een glisando in. en dat kan een tuba volgens mij niet. misschien een bas en tuba samen?

Dit is zo'n popalbum dat geheel bekljft; Van begin tot eind is dit puur genieten;
Het allerbeste wat deze band rond Paddy Mc Alloon maakte;
Toppers teveel om op te sommen;
Maar ik zal proberen, Machine Gun Ibiza, We let the Stars Go, JessyJames Symphony & Bolero, All the World loves Lovers...
tot en met het mooie Doo Wop in Harlem!
4.5 sterren en misschien bij herbeluistering dat ik het nog
opwaardeer naar de maximale score.
**** 1/2

kan niet kiezen tussen "steve McQueen"en deze vind ze allebei uitstekend. Het titelnummer hier is het mooist, maar ik heb ook een zwak voor de jesse james dubbel , en het korte all boys believe anything, en ook moon dog vind ik gaaf. Minpuntjes wedding march ( ai), en Machine gun ibiza vind ik ook geen topper. Toch maar voordeel van de twijfel voor Steve McQueen

Mooi album, misschien vreemd, maar ik zie duidelijk een link met The Pet Shop Boys qua sfeer.
Ja ja, die Deric zal wel iets verkeerds gerookt hebben (nee, ik ben al een aantal jaar gestopt), hoe kun je dat denken.
Verklaar!!
Dat zou ik wel willen, maar het lukt niet. Dit wordt een groeiplaat, daar ben ik heilig van overtuigd.
En dat voor 3 Euro.

Goh, tijdje niet gedraaid... dan is het toch weer een bijzonder aangename verrassing wat een geweldig conceptalbum dit is. Progsoulpop . Terug in de top 10 ermee

magisch meesterwerk , fantastische plaat , één van de grootste meesterwerken , wat een pop songs , echt pop met en hart , melancholie , fantastisch gewoon

En op de 1e plaats, zie ik.

Lekker wegzwijmelen met 'We let the stars go'.

Het beste wat ze gemaakt hebben.
Mooiste nummer: The ice maiden.

You're the Ice Maiden, today you meet your match
Een prachtige zin met die dubbele betekenis maar de rest van de tekst is ook geweldig.

Ook mijn favoriet!

Hence the title

Wild Horses vind ik echt een van de mooiste popliedjes ever 33

JORDAN: THE COMEBACK
Heeft u een half uurtje ... dit is een adembenemende plaat.
19 songs lang en geen enkele (herlees: geen enkele) misser.
Deze plaat heeft in mijn studententijd uren en uren opgelegen.

Eigenlijk beter dan Steve McQueen, maar maakte minder
indruk omdat iedereen 18 karaatse kwaliteitspop van de Sprouts
gewoon was en omdat het een eigenlijk een dubbel album was.
De plaat bestond uit 4 hoofdstukken (of vinyl kanten).

Hoofdstuk 1 DE HITS

Looking for Atlantis was de eerste singel (niet op de Best of).
Vlotte opener, net zoals Faron Young op Steve McQueen.

Wild Horses is een van mijn allergrootste "lievelings"liedjes.
En dat bedoel ik, net zoals Paddy McAloon, graag dubbelzinnig.

Want nergens werd de aantrekkingkracht tussen twee geliefden,
metaforisch zo sterk verwoord als in Wild Horses. De ontstuimige
hengst die zijn lievelingsmerrie gade slaat. Muzikaal zo krachtig
vormgegeven door de van verlangen pompende hartslag in het ritme.

Machine Gun Ibiza rekent geraffineerd af met de prille house scène.
Zowel de titel als de toon van het lied doen me denken aan de (drugs)maffia.

We Let the Stars Go is als een nachtelijke hemel bezaaid met sterren.
Een mijmering over je allereerste liefde ... wat als we toch samen waren doorgegaan?

Carnival 2000 was de derde en (jammer genoeg) laatste singel.
Een complex, maar intrigerend nummer met meer vuurwerk dan hitpotentie.

Hoofdstuk 2 FAMOUS PEOPLE

Jordan: the Comeback is een nummer met bijbelse refernties.
Gebeurt op Sproutplaten meer, Paddy overwoog ooit het priesterschap.

Jesse James Symphony handelt op het eerste gezicht over een wild west hero.
Maar in deze mooie minimusical wordt Jesse een mens met een hart en een ziel.

Jesse James Bolero sluit de minimusical op gepaste wijze af.
Al vind ik deze Bolero tussen de overige albumtracks een beetje opdringerig.

Moon Dog is een onwaarschijnlijk originele hommage aan Elvis.
Een verlaten straat intro en dan de omschakeling naar stevige uptempo pop.

Hoofdstuk 3 LOVE SONGS

All the World Loves Lovers werd ten tijde van de Best of alsnog een singel.
Een behoorlijk rechtlijnig nummer, maar met een verslavend catchy refrein.

All Boys Believe Anything fluistert Wendy Smith de luisteraar in het oor.
En geef toe, het vlees van de man is zwak als het hart sneller gaat slaan.

The Ice Maiden is voor vele forumleden een topnummer en met reden.
All Boys Believe Anything was eigenlijk het voorspel ... this is the main thing.

Paris Smith is een van de guitigste liefdesliedjes ooit.
De fictieve naam Paris Smith klinkt als die van een verleidelijke liefdesappel ...

The Wedding March opent het zoveelste muzikale doosje op dit album.
Blues, Jazz, Ballad, Musical, cabaret inclusief tapdancing ...

Hoofdstuk 4 GOD

One of the Broken is de mooiste popsong die ooit over God geschreven is.
Het zat er al een tijdje aan te komen: Paddy schrijft een religieuze songcyclus.

Michael verwijst naar de beschermengel Michael. Een staaltje Sprout soul
waarin spijt en de onomkeerbaarheid van het gedane onheil centraal staan.

Mercy is een kort gebed zoals alleen Marvin Gaye dat kon op What's Going on.
Van soul naar gospel ... het is maar een vingerknip voor Paddy McAlloon.

Scarlet Nights gaat weer even uptempo en laat rockgitaren aanrukken.
Overgave en absolutie zijn het thema ... het zuiverende doopwater van de Jordaan.

Doo-Wop in Harlem is gospel van het zuiverste water.
Hier bereikt de groep de grens tussen aardse en hemelse schoonheid.

They never sang doo-wop in Harlem if there ain't a heaven that holds you tonight ...

Laat die zin maar eens doorzinderen: muziek (hoe rock and roll en aards ook)
heeft altijd een sacraal element in zich. Mensen gebruiken muziek
om te danken, te eren, te begeren, te wenen, te vervloeken ...

Amen.

Jordan: The Comeback laat zich bij voorkeur 's avonds beluisteren.
Nooit werd een gebroken hart zo mooi "gedicht" als op deze plaat.

Alweer prachtig geschreven, Dazzler. Leuk ook die indeling in 4 hoofdstukken. Ik ben mij daar nooit eerder zo van bewust geweest, maar de thema's kloppen inderdaad wel. Dit is een klassiek werk dat in geen enkele platenkast misstaat en huizenhoog in de top 250 had moeten staan, net als Steve McQueen overigens.

Ik lees bovenstaand verhaal nu pas, maar ik kan me er slechts van harte bij aansluiten. Wij blijven roepen in de woestijn .

Roependen in de woestijn zullen we altijd wel blijven, Lukas. Professionele muziekrecensenten wereldwijd zijn het er unaniem over eens dat dit een bijzonder geïnspireerd meesterwerk is. Paddy McAloon behoort als liedjesschrijver tot de allergrootsten der aarde. Helaas moeten de Sprouts het in de gewone mensenwereld met hooguit een cultstatus doen. Ik kan letterlijk mijn hoofd breken over de vraag hoe het mogelijk is dat dit album niet in de top 50 staat, evenals Steve McQueen trouwens, maar daarmee schiet ik natuurlijk niets op. Niet alles in het leven is verklaarbaar. De muziekwereld heeft meer miskende en onbegrepen genieën gekend. Laten we het erop houden dat dit ook het lot van Paddy McAloon is.

edit: op de site van Kitchenware Records wordt melding gemaakt van een nieuw te verschijnen album in 2009 .

Met 'We Let the Stars Go' hadden ze wel een hitje.

Ik vind vooral Jesse James erg mooi, maar de rest van het album is inderdaad ook vrij geniaal, maar als geheel toch niet sterk genoeg voor een plaatsje in mijn persoonlijke top 10. Als ik nog eens even wat tijd heb ga ik het nog eens beluisteren. Dat is toch alweer even geleden.

Wat nog van deze plaat te vinden dat iets toevoegd aan de mening van dazzler. Volledig over het hoofd gezien, er lopen dus te veel mensen die deze plaat niet kennen, dat is spijtig omdat de plaat heel veel moois te bieden heeft.

Vaak skip ik tussen nummers op een cd. Bij Jordan de comeback is dat NOT DONE vind ik. Zo zijn er niet veel gemaakt. Ook met dank aan Thomas Dolby voor de vooruitstrevene productie (claimt een nog breder dan breed stereobeeld met quadrophonics te simuleren) En dan die Wendy weer............I think perhapse you like being unhappy.

ik heb hier maar zeer weinig aan. Grote verwachtingen maar teleurstellend gevoel aan over gehouden. Toch maar eventjes laten bezinken om later nog es proberen.

tja het is ook 1 van de weinige albums van zo'n lengte waar ik weiger iets van te skippen. Ongeloofelijk eigenlijk dat als je zoiets maakt , dat het dan eigenlijk een beetje in de marge blijft hangen qua populariteit. moet best frustrerend zijn,

1 van de meest ambitieuze maar ook best gelukt popplaten allertijden

prachtige review dazzler

Beter dan hun debuut "Steve McQueen" waarvan ik de B-kant maar matigjes vind. Dit album klinkt een stuk evenwichtiger. In zijn geheel is dit een prima album waarvan voor mij de mooiste nummers de eerste drie tracks en vooral het lekkere vlotte 'Scarlet Nights' zijn.

4,0*

Mooie plaat, maar ik kan er niet zo lyrisch over zijn als veel andere schrijvers hier, daarvoor slaat het suikergehalte me toch te vaak op het glazuur. De Jesse James-minisymfonie, All the world loves lovers, All boys believe anything, dat is voor mij toch allemaal een beetje te melig. Jammer, want de hoogtepunten (Looking for Atlantis, Wild horses, We let the stars go, The ice maiden en het geweldig swingende Scarlet nights) vind ik behoren tot het beste dat deze band gemaakt heeft.
 

Ik heb 'm in het verleden echt grijs gedraaid maar eerlijk is eerlijk, hij ligt alweer een tijd in de kast! Ik ga 'm er weer eens uit toveren en lekker keihard draaien want het is en blijft een TOPPER!
Ik ga ook gauw de nieuwe "Crimson" eens beluisteren, ben erg benieuwd!