Leonard Cohen - Songs of Leonard Cohen (1967)

niet mee eens, ik vind de onderwerpkeuze van dylan over het algemeen onconventioneler,wellicht verhalender,maar met een veel sterkere maatschappelijke impact. Kijk alleen maar eens naar hurricane.

Dit zijn gewaagde uitspraken Maarten! Ik merk dat je wat heidense trekjes krijgt nu je verhuisd bent naar de randstad. Je moet maar snel weer eens bij Stalin en mij op de bank komen zitten. Kan de Dylan propagandamachine weer op volle toeren draaien!

En ook nog even on topic: Heb laatst de cd aangeschaft. Heb het jaren met enkel de lp moeten doen. En ik moet zeggen dat ik zeer aangenaam verrast ben door de bonustracks!!! Fantastische aanvulling!

Dylan kan als tekstschrijver volgens mij ook niet tippen aan Cohen (zeg ik als Dylanfan).
Ik wil deze mening nog wel ergens nader toelichten, maar dit is niet echt de plaats en de tijd.

Dat vind ik dan net weer een minder nummer - het hele album Desire bekoort mij sowieso aanzienlijk minder dan de rest van s'mans euvre. Ik vind Cohen niet absoluut (dus met enorme afstand) de betere van de twee, maar zijn teksten spreken wat meer tot de verbeelding. Dylan schrijft voor de helft ook onzinteksten. Deze liggen qua opbouw wel goed in het gehoor en lopen prachtig maar missen elke coherentie (gaf jij laatst niet Highlands als voorbeeld Sibren?).

Cohen is van huize uit meer een poëet - hij schreef ook een aantal gedichtenbundels - en de manier waarop hij met woorden speelt - zeker op dit album - spreekt mij persoonlijk wat meer aan.

Het neemt overigens niet weg dat beide natuurlijk onnoemelijk grote muzikale helden van mij zijn; dus nee Sibren, ik ben niet 180 graden gedraaid hoor

Ik heb alleen de cd die uitgekomen is toen het album van vinyl naar cd werd omgezet; ik moet zeggen dat je me wel nieuwsgierig maakt! Maar goed, om nou voor een paar extra nummers deze cd nogmaals aan te schaffen

Misschien dat Cohen ook kan gaan beginnen aan zijn Bootleg Series

En niet zo'n beetje ook nee.

Wel als je 'Just Like A Woman' Bob Dylan's beste tekst vindt, ja.....

Cohen is zeker niet 'veel beter'. Luister dan nog maar eens goed naar nummers als "Sad eyed lady of the lowlands", "Gates of Eden", "Desolation row", "Tombstone blues", "Visions of Johanna", "Stuck inside of Mobile", "It's alright ma, I'm only bleeding", etc.. Ze behoren beiden tot de beste tekstschrijvers uit de pop/rockgeschiedenis. Wie beter is, is zoals Maarten al zegt meer een kwestie van smaak. Ik neig zelfs eerder naar Dylan dan naar Cohen.

Dat is tenminste niet zo'n onzintekst waar Bobbie ook ontzettend vaak mee aan komt zetten. Mooi liedje is dat, mag bijna in de schaduw van Leonard staan.

Het debuut van Leonard Cohen werd destijds overschaduwd door de debuutalbums van the Doors, Pink Floyd, Jimi Hendrix ... maar een tijdloos album is het zeker.

De stem en voordracht van Cohen zijn uniek evenals zijn poëtische en cryptische teksten. Suzanne en So Long, Marianne zijn de bekendste en vaak gecoverde songs hieruit maar het hele album vind ik ijzersterk en draai ik vaak op een late avond.

In ieder geval, Leonard Cohen hoort beslist thuis in de galerij der grootste songschrijvers net als Bob Dylan, Neil Young, Van Morrison, Randy Newman ...

Want? Wat impliceer je hiermee? Dat je dan geen smaak hebt? Dat Dylans teksten dan te hoog gegrepen voor je zijn? Dat je Dylan dan gewoon niet begrijpt? Leg uit.

Ik kan me verder helemaal vinden in de laatste post van Slowgaze.

Het is één van Bob's meest simpele teksten, in ieder geval uit zijn hoogtijdagen. Niet slecht, maar niet echt ontzettend artistiek.

In een eerdere discussie gaf Maarten aan het Bob Dylan's beste tekst te vinden. Naar mijn mening heeft Dylan tientallen nummers die tekstueel van hoger niveau zijn.

Cohen's gemiddelde tekst is veel sterker dan 'Just Like A Woman', maar Bob Dylan's gemiddelde tekst is dat evengoed. Dylan wordt vaak, terecht, een poëet genoemd, maar die status heeft hij niet verkregen op basis van dit soort liedjes.

Juist. Nou, jij zal het wel weten wat zijn sterkste teksten zijn. Of bedoel je dat teksten die vol zitten met vage verwijzingen en metaforen meteen ook per definitie beter zijn?

Ligt er aan wat voor verwijzingen en metaforen.

Maargoed, als ik dan een term als 'onzintekst' lees, en er wordt aangegeven dat Dylan die ontzettend vaak schrijft, tja...

Nu wil ik Dylan niet per se heilig verklaren, maar ik zou toch nog eens goed naar de teksten luisteren.

Ach, allebei de kanten zijn natuurlijk wat overdreven. Natuurlijk is Bob Dylan een erg goede tekstenschrijver, die ook bewust wat onzinteksten heeft geschreven, maar ook wat teksten die zo vaag zijn dat ik persoonlijk afhaak. Die kunnen best erg goed zijn, maar dat gaat mijn pet te boven. Nou begrijp ik Cohens teksten ook niet altijd, maar ook de dingen die ik niet begrijp weten me vaak te bekoren omdat ze erg mooie beelden oproepen.

Kijk, ik vind weer dat je doet alsof je waarheid in pacht hebt over Dylans teksten (dat Just Like a Woman niet zijn sterkste zou zijn). Een simpele tekst zonder metaforen enzo kan ook ontzettend goed zijn. En ik weet dat wij altijd dit soort discussies hebben, en ik wil er dan ook niet al te lang over doorgaan, maar ik vind het nogal een lullige opmerking dat je doet alsof je geen recht van spreken hebt als je dat zijn beste tekst vindt.

Ik heb dagelijks contact met Maarten, en wij zitten elkaar constant op te naaien. Het is gewoon wat cynisme.

Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat iemand anders er op zou reageren, want dan kan het inderdaad een beetje vreemd overkomen.

Zo zal Maarten ook vast niet vinden dat Dylan ontzettend vaak onzinteksten schrijft, we overdrijven allebei een beetje, maar ergens in die posts schemert natuurlijk wel een standpunt door.

Ik denk overigens niet dat ik de waarheid in pacht heb hoor. Het zit echter zo, ik studeer algemene cultuurwetenschappen en ik ben muzikant, dus enige 'vakkennis' (niet arrogant of snobistisch bedoeld) neem je onbewust mee in je beoordelingen. Het is vooral dat je over (de invulling van) bepaalde begrippen wel eens kunt botsen met anderen. Dan kom je misschien vaker in verhitte discussies terecht, maar dat is dan ook het nut van een forum als deze.

Om toch nog even op de discussie Cohen vs. Dylan terug te komen. Ik denk dat Dylan, over het algemeen, complexer schrijft. Hij is an sich kundiger in het spelen met taal en het gebruik van allerlei technieken. Cohen daarentegen is gevoeliger, en heeft misschien meer aandacht voor de sfeer, al spreek ik dan eigenlijk al in termen van persoonlijke smaak. De boodschap die je uit de teksten haalt, en degene die je beter bevalt moet ieder voor zichzelf bepalen.

Ah, dankje voor dit duidelijke antwoord. Ik denk dat Slowgaze ook wat overdreef hoor, over die onzinteksten, Slowgaze is nou eenmaal ook niet de serieusheid zelve. Wat betreft die onzinteksten, zoiets als Subterranean Homesick Blues is natuurlijk gewoon zo bedoeld, maar hij heeft ook bepaalde teksten, die zoals eerder gezegd mijn pet gewoon te boven gaan. Je hebt het er zelf al over, Dylan is wat complexer.

Eigenlijk geeft jouw laatste alinea precies aan waardoor ik Cohen beter vind, goed verwoord dus.

Punt 1. Stijn, mag jij mij Maarten noemen hier? Vooruit dan maar.
Punt 2. Ik niet de serieusheid zelve? Ik meen alles wat ik zeg.

Maar nu even serieus, complexer, complexer... Ik denk dat Bob meer met bijbelcitaten strooit, soms een Beat Generation-achtige stream-of-consiousness gebruikt in zijn teksten, maar dat niet helemaal toegankelijk weet te verpakken. Leonard gaat ontzettend diep, maar meestal zijn zijn teksten goed te volgen. Als je je er in gaat verdiepen, blijkt het hoe gelaagd zijn teksten zijn. Misschien dat Bob dit ook kan, maar dan doet ie dat gewoon niet. Bij Bob moet je nadenken, bij Leonard moet je voelen en als je wilt, mag je altijd nog nadenken.

O ja, Punt 3. Wie is er succesvol (geweest) als gepubliceerde poëet, Lennie of Bob? "Tarantula" van laatstgenoemde schijnt overal de grond ingeboord te worden.

Dat was ook mijn punt, tenminste, dat bedoelde ik.

Op zich maakt het niet het uit dat je vakkennis meeneemt in een discussie. Het kan de discussie enorm vereiken. Maar je risceert het euvel van de nederlandsstudent die dichter of schrijver wilt worden. Je bekijkt alles vanuit de techniek/stijl,maar vergeet de muziek te voelen. Een technisch simpel stuk, kan enorm ingewikkeld zijn en een enorm technisch stuk kan enorm gemakkelijk/gemakzuchtig zijn. Kortom blijf altijd muziekliefhebber en geen muziekkenner. Muziekkenners zijn vervelende mensen!

"Maar je risceert het euvel van de nederlandsstudent die dichter of schrijver wilt worden."
Riskeert, Luke, met een "k"... Nederlands is overigens met een hoofdletter en ik zou zelf voor "student Nederlands" gaan, maar vooruit. Ik neem trouwens aan dat je aan mij refereert?

Maar leuk dat je met je stokpaardje aan komt zetten, Stino. Mag ik je er op wijzen dat ik op de middelbare al behoorlijk ervaring heb opgedaan als het om poëzie-analyse gaat, zowel bij Nederlands en Engels, alsmede bij Duits (Paul Célan - Todesfuge!)? Bij de twee eerstgenoemde vakken was literatuurgeschiedenis ook nog een flink onderdeel van de bovenbouwlessen. Dus tja, mijn bagage heb ik ook ruimschoots.

Het is geen wedstrijdje hoor Maarten.

"vereiken" behoort daarentegen tot de progressieve spelling en wordt daarom door de vingers gezien?
Mijn excuses om off topic te beginnen mee te doen, maar dit kon ik toch niet zo maar laten liggen.

Ik ben zeker geen spellingswonder. Ik weet het
Maar ik schrijf mijn stukken hier ook vaak te snel: haast MSN-achtig.
(bovendien schreef ik dit stuk na een vermoeiende dag vol met vertragingen)

Kijk, dat vind ik dan weer grappig: "een vermoeiende dag vol met vertragingen", dat klinkt net alsof de dag zelf vertragingen had. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Overigens, ik lees boeken: van die kaften met bedrukte bladzijdes er tussen. Heel veel boeken. Met de literaire invloeden van Bob en Leonard ben ik op die manier ook bekend (respectievelijk Yeats, Lorca, Whitman, Henry Miller, etc. tegenover Rimbaud, de Beat Generation, Faulkner, etc.) Overigens hebben Pete Doherty en ik ook een vrij overeenkomende smaak in literatuur, maar dat terzijde.

Afijn, Berwt, heb jij nog wat leuks te melden wat betreft de discussie Lennie versus Bobbie?
Trouwens, hier voor alle geïnteresseerden nog wat over het nummer "Master Song": A Little More on Leonard Cohen's "Master Song" by Judith Fitzgerald - leonardcohenfiles.com

Nog niet zo lang geleden gekocht. De meeste nummers kende ik natuurlijk al van verzamelaars en live-optredens. Onwaarschijnlijk sterk debuut van Cohen. De bonus-tracks zijn eveneens fantastisch en alleen die twee nummers zijn het aanschaffen van dit album al waard...

Ik luister altijd graag naar Cohen. De vergelijking met Dylan is interessant. Ik denk dat ze elkaar in hoge mate bewonderen.

Cohen zie ik veel meer als een dichter dan Dylan. Onder invloed van Dylan is hij liedjes gaan opnemen en evenals Dylan bedenkt hij vaak prachtige melodieën bij zijn teksten. Dylan zie ik veel meer als een songwriter. Veel intuïtiever ook. Dylan's poezie werkt over het algemeen alleen als ze wordt vertolkt (en dan vaak alleen maar als ze door de meester zelf wordt vertolkt...).


Hier ben ik het totaal niet mee eens Stijn. "Just Like A Woman" is verre van simpel en kan op meerdere manieren worden geinterpreteerd. Het is overigens ook een typisch voorbeeld van poezie die alleen werkt als ze wordt voorgedragen.

Ik vind "Just like a Woman" op papier ook wel overeind blijven staan. "I was hungry and it was your world", die regels blijven prachtig.
Veel plezier trouwens met dit prachtalbum en ik hoor graag wat je er van vindt, als je er goed in zit. Mooie nummer 8 in je top 10 trouwens.

Ik leerde de muziek van Leonard Cohen een paar jaar geleden (ik denk in 2007) kennen. Het eerste liedje dat ik van Cohen hoorde, was "Suzanne", nog steeds mijn favoriete liedje van de Canadees. Het eerste album dat ik van hem aanschafte, was het Greatest-hitsalbum uit 1975.

De donkere stem van Cohen, de poëtische, niet altijd even begrijpelijke teksten vol met symboliek en onder andere Bijbelse verwijzingen en verschillende kleine dingetjes die in elk liedje te vinden zijn, zorgen voor een heerlijk warme, behaaglijke sfeer. Het album voelt voor mij aan als een brandende open haard op een koude winteravond in december. Cohen die verhaaltjes vertelt terwijl jij, de luisteraar, langzaam heen en weer beweegt in een stoffen ligstoel met in je hand een beker warme chocolademelk. Je staart naar de dichte gordijnen, je oogleden worden langzaam zwaar en de muziek nestelt zich langzaam in je ziel.

Dit debuutalbum van Leonard Cohen is één van de albums die een speciaal plekje bij mij hebben. Veel liedjes van dit album weten mij altijd diep te raken, ook al snap ik niet alles wat Cohen mij vertelt. Mijn favoriete liedjes zijn "Suzanne", "Sisters of Mercy" en "Hey, That's No Way to Say Goodbye", maar eigenlijk zijn alle liedjes mooie verhaaltjes.

Bedankt mijnheer Cohen voor deze wonderbaarlijk mooie plaat.

Hier een interessante theorie over Hallelujah. Het nummer schijnt over Bob Dylan (= David, The Lord of Song) te gaan en er wordt zelfs gesuggereerd dat Hallelujah deels door Dylan is geschreven...

Who Wrote hallelujah - whowrotehallelujah.com

Ik kwam de link net tegen op Expectingrain.com maar dit geloof je als zelfrespecterend en weloverwogen Dylan/Cohen liefhebber toch gewoon niet ?

Mijn inziens niets meer dan een theorie van een of andere kloon van garbologist AJ Weberman