Lynyrd Skynyrd - (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) (1973)

mijn stem
4,05
228 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: MCA

  1. I Ain't the One (3:53)
  2. Tuesday's Gone (7:30)
  3. Gimme Three Steps (4:27)
  4. Simple Man (5:56)
  5. Things Goin' On (4:57)
  6. Mississippi Kid (3:54)
  7. Poison Whiskey (3:13)
  8. Free Bird (9:08)
  9. Mr. Banker [Demo Version] * (5:22)
  10. Down South Jukin' [Demo Version] * (2:57)
  11. Tuesday's Gone [Demo Version] * (7:55)
  12. Gimme Three Steps [Demo Version] * (5:19)
  13. Free Bird [Demo Version] * (11:09)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 42:58
70 BERICHTEN 5 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Stijn_Slayer
3,5
0
Klopt, het hangt wel van het genre af. Metal of bepaalde jazz werkt bijv. beter met actieve elementen, terwijl ik in het algemeen zweer bij passieve elementen. Warren Haynes gitaarsound vind ik bijv. helemaal niet passen bij het soort muziek dat hij maakt.

avatar van Carolaah
4,5
0
Ik vergat 'Queen'. Het is ook een beetje dat je nu goed moet zoeken om dit soort muziek in huidige vorm te vinden, je zult het niet (zo snel) op de radio horen. Mainstream muziek heeft een andere weg ingeslagen dezer dagen, zo gaat het nu eenmaal. Ik vind inderdaad oude producties wel wat hebben (alhoewel sommige om te janken zijn, de volumeknop moet dan ongeveer op maximaal om iets te kunnen horen).

Anyway, ik geniet nog steeds volop van deze plaat . Ik start met een 4,0, die hoogstwaarschijnlijk op kort termijn nog zal stijgen..

avatar van ricardo
4,0
0
Deze heb ik naar aanleiding van de berichten vandaag ook maar weer eens opgezet.

Ik vind het echt een klassieker in het oevre van de Southern blues rock muziek.

Veel beter dan dit zul je ze niet vaak meer tegenkomen.

The Allman Brothers band is ook ten zeerste aan te raden, en dan bij voorkeur de live albums.

En natuurlijk ook de begin jaren 70 albums van ZZ Top tot en met pakweg Tejas uit 1976 zijn zeer aan te raden in het Southern blues rock genre.

Ik wil Stevie Ray Vaughan ook nog even genoemd hebben, is ook super mocht je van dit genre houden.

Enne Carola, Rory Gallagher, Vooral de live albums wederom, en misschien Gary Moore (vanaf 1990) en Joe Bonamassa zou nog iets voor je kunnen zijn, geen Southern blues rock, maar wel "gewone"bluesrock.


avatar van Carolaah
4,5
0
Thanks allemaal voor alle tips . Ik ben me er uiteraard wel van bewust dat er nog steeds goede muziek gemaakt wordt, maar het zal voor mij nooit dat gevoel van gemis van de bands die toen nog leefden en optraden en dat ik dat niet heb mee mogen maken wegnemen. Dat zal nooit opgevuld kunnen worden door alle nieuwe goede of soortgelijke muziek. Daarnaast waren dit meer grondleggers en borduurt het tegenwoordige hier op voort.

Ik zal een aantal tips onder oren nemen. Meerdere namen ken ik wel, maar die trekken met niet zo (Stevie Ray Vaugh, Joe Bonomassa, ZZ top), evenals blues, ik vind een bluesgeluid fijn, maar ik kan niet te lang naar volledige blues luisteren. Ik vond alleen op dit album het bluesy geluid wel fijn, omdat het niet overheersend is, maar duidelijk wel aanwezig is. En zoals eerder ook is geschreven het analoge geluid vs het digitale. Veel muziek tegenwoordig klinkt al snel een beetje 'gelikt' (te 'mooi', geen rauwe randjes meer), wat ik bij veel genres niet storend vind en voor elektro juist fijn, maar voor de meeste akoestische rock/blues/hoe we het ook mogen noemen, vind ik het analoge mooier

avatar van Carolaah
4,5
0
Ja hoor, top 10. Zal me niet verbazen als dit misschien zelfs ooit een top 3 plaat zal gaan worden.
Ik vind het interessant om te zien hoe de meningen hier enorm verschillen. Helaas heeft bijna niemand die ,0 heeft gegeven zijn/haar mening verwoord . Jammer, ik ben wel benieuwd.

"Matig debuutalbum" - "wtf" is wat er door mijn hoofd gaat - hoe kan dit ooit matig zijn, instrumentaal zit het fantastisch inelkaar, de lyrics vind ik origineel en betekenisvol, vocaal is het prima en ik vind vooral fijn hoe je de blues terug hoort in de zang, het geeft net dat extra beetje emotionele lading, maar niet over de top??

Kennelijk weer een kwestie van smaken verschillen. Ik kan me voorstellen dat dit album voor sommigen niet verder dan een 3-3,5 komt. De muziek moet je immers liggen.

Voor mij klopt alles.

De diep beladen nummers qua lyriek en instrumentatie (Simple man, Free bird) afgewisseld door de wat meer uptempo, tekstueel wat simpelere, makkelijk in het gehoor liggende nummers (I ain't the one, Gimme Three Steps, Things going on) met een aantal nummers die tussen beide in zitten (Tuesday is Gone, Mississippi Kid en Poison Whiskey).

Ik vind trouwens de bonustracks ook een zeer fijne aanvulling die de cd in zijn geheel naar een beter niveau tillen.

Voor mij een album dat je eerder aanvoelt, dan aanhoort. Perfect voor onderweg/reizen, chillen met vrienden, dagdromen, thuis na een lange dag werken met een glaasje whiskey, samen met de liefde van je leven, zonnige dagen, uitkijkend over de mooiste vlaktes.

Een plaat voor levensgenieters denk ik..

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Op Musicmeter noemen we dat anti-stemmen. Op elke plaat die grote betekenis is, is een zooi stemmers te bespeuren die krampachtig met lage cijfers een plaat naar beneden te stemmen. En dan inderdaad zonder review.

Deze plaat van Skynyrd is één van de belangrijkste rockplaten uit de geschiedenis, en mensen die niet van gitaarsolo's houden kunnen dat niet verkroppen.

Niet voor niets dat ik een tattoo heb van Free Bird. Dat is toch mijn lijfsong, samen met Simple Man. Eigenlijk is elke tekst direct op mij van toepassing. Of het nu gaat om aanraking met justitie, drankmisbruik, of het hebben van verschillende vriendinnen, het geloven in God, liefde voor je eigen moeder of gewoon een armoedzaaier zijn.

Alle teksten van Ronnie zijn spot-on. En hij was ook erg sociaal bewogen, tegen wapenbezit en een natuurliefhebber. Een wereldvent.

avatar van MDRAIJER
4,0
0
matthijs schreef:
(quote)


Goed plan! Maarre.. hoe kom je zo dat je deze nummers beluisterd hebt en de andere niet? Ik vermoedde dat je 1 LP kant hebt gedraaid maar dat lijkt niet zo te zijn...


Ha, ik lees het een jaar later pas, sjezus.

Maar nee, Ik had The Essentials van Lynyrd Skynyrd gekocht en daar stonden geloof ik de andere op.

avatar van west
4,5
0
Ik ben al lang lijp van deze plaat. Een soort van bluesy countryrock, later Southern Rock genoemd. En dit is één van de eerste en één van de beste. Samen met de meer bluesgerichte Allman Brothers Band vormt Lynyrd Skynyrd toch wel de top hiervan. En deze debuutplaat is gelijk hun beste. Heerlijke muziek geweldig neergezet door de vakkundige band. Meer uptempo met fraaie gitaarsolo's, zoals de sterke opener I Ain't The One en echt mooie rustiger songs, zoals het prachtige Tuesday's Gone en het stemmige Simple Man. Op Grand Finalenummer Free Bird komt alles samen, van een rustige opbouw naar een fantastische gitaarexplosie. Wat een plaat!

avatar van Jaep
4,5
0
Tja, wauw, wat een plaat inderdaad! Prachtige ballads afgewisseld met stevig rockende nummers. Fantastische mix van bluesy en countryachtige invloeden. Die beginperiode van southern rock is sowieso erg gaaf, daarna vind ik het toch wel flink in kwaliteit afnemen. En wat blijft dat Free Bird toch een van de meest fantastische nummers ooit op plaat gezet. Een nummer van waarlijk epische proporties, dat helaas onherroepelijk wordt geassocieerd met het kinderachtige gebruik om "Free Bird!!" te roepen op willekeurige momenten tijdens optredens. Maar dan die zang, die tekst! En die door elkaar racende gitaren! Elke keer weer een genoegen.

 
0
Ozric Spacefolk
geplaatst:
Voor de liefhebbers van Southern Rock en Boogie; probeer eens Outlaws, Marshall Tucker Band, Grinderswitch.
Vooral de eerste platen zijn erg de moeite waard.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.