Lynyrd Skynyrd - (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) (1973)

Simple man en Free bird zijn toch wel grootste troeven van het debuut album van Lynyrd Skynyrd.Een zogenaamde klassieker in het Southern rock genre wat helaas ook wat mindere momenten kent,zo ben ik zelf nooit zo kapot geweest van het wat saaie Tuesday's gone en zijn nummers als Mississippi kid en Things goin' on ook niet echt bijzonder.Dan blijven alleen de twee eerder genoemde nummers (die dan ook echt geweldig zijn) en een handvol lekkere rock nummers over.Voor een echte geweldige Lynyrd skynyrd plaat moet je dan ook bij de opvolger Second helping zijn.

Het debuut van Lynyrd Skynyrd is fantastisch en wat mij betreft een onvervalste klassieker. Een hoogtepunt uit de Southern rock als je het mij vraagt. Lynyrd Skynyrd, die met de titel van het album direct maar even uitlegt hoe je de bandnaam uitspreekt, brengt Southern rock die wat meer to the point is dan een meer jamachtige band als The Allman Brothers. De mooie interactie tussen gitaar en toetsen loopt als een rode draad door "Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd". Over het algemeen zijn de nummers energiek en lekker uptempo, maar de hoogtepunten van dit album komen toch voort uit de wat ingetogen liedjes die dan ook direct een hele andere emotie te weeg brengt. Het prachtig aangrijpende "Tuesday's Gone" is zo'n liedje, net als het pijnlijk mooie "Simple Man". Tja en dan natuurlijk het epische "Free Bird". Voor mij een van mijn favoriete liedjes allertijden. Een hele mooie opbouw van rustig, intens en ingetogen toewerkend naar dat gitaarorgasme aan het einde. Een perfecte afsluiter van een fantastisch debuut van een grootse band.

Het vervelende van deze plaat is dat ik er nooit mee klaar ben, want hoewel mij in het begin wel duidelijk was wat de goede en wat de matige nummers waren, werden na verloop van tijd ook die mindere nummers opeens favoriet, zodat na voorspelbare "vroege" toppers als Free bird en Simple man (even niet naar de tekst luisteren) plotseling ook I ain't the one (geweldige gitaarpartij) en het pompende Poison whiskey op kwamen zetten, en nu vind ik uiteindelijk alleen Gimme three steps nog een minder nummer (maar ook dat kan morgen anders zijn, want ik draai dit album momenteel heel veel). Raar hoe een plaat met zulke redelijk eenvoudige songstructuren toch zo kan blijven groeien – kennelijk zit er een sterke onderstroom in. Veel fraaie afwisseling ook met de soms onverwachte instrumentatie van Tuesday's gone, Things goin' on en Missisippi kid. Van de bonustracks is Mr Banker ook niet mis. Geweldig krachtige plaat vol zelfvertrouwen en overtuiging.
 

Ik ben al lang lijp van deze plaat. Een soort van bluesy countryrock, later Southern Rock genoemd. En dit is één van de eerste en één van de beste. Samen met de meer bluesgerichte Allman Brothers Band vormt Lynyrd Skynyrd toch wel de top hiervan. En deze debuutplaat is gelijk hun beste. Heerlijke muziek geweldig neergezet door de vakkundige band. Meer uptempo met fraaie gitaarsolo's, zoals de sterke opener I Ain't The One en echt mooie rustiger songs, zoals het prachtige Tuesday's Gone en het stemmige Simple Man. Op Grand Finalenummer Free Bird komt alles samen, van een rustige opbouw naar een fantastische gitaarexplosie. Wat een plaat!

Eigenlijk gek hoe een simpel spelletje zo'n invloed kan hebben op je muzieksmaak. Het was met Guitar Hero (en zijn vervolgen) op Playstation 2 dat ik bands als Jimi Hendrix Experience, Black Sabbath, Fleetwood Mac en ook deze Lynyrd Skynyrd heb leren kennen. Free Bird was toen één van de moeilijkste songs die je kon spelen en ik krijg er vandaag de dag nog altijd een warm gevoel bij. Dat over en weer schuiven met die whammy bar, die gestoorde solo, ... Niet lang erna volgde voorzichtig de ontdekking van het oeuvre van de band en werd ik compleet weggeblazen door hun debuut. (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) bevat - naast Free Bird - gewoon een aantal van die fantastische nummers waar je een band in bloedvorm hoort. Die piano in Tuesday's Gone, het door merg en been gaande Simple Man of het humoristische Gimme Three Steps.. Het zijn stuk voor stuk pareltjes maar jammer genoeg wordt dat niveau niet volledig vast gehouden. Het trio Things Goin' On/Mississippi Kid/Poison Whiskey zijn an sich degelijke songs maar kunnen niet tippen aan wat er voorafging. Of aan wat er nog zou moeten komen, want afsluiten doet het album dus met het imposante Free Bird. De geschiedenis van de band zal wel bekend zijn voor de meesten en zoals altijd zit je met een gevoel van 'wat als?'. De eerste 5 albums blijven voor mij dan ook de ultieme Skynyrd en deze Pronounced staat bovenaan.

Vandaag kwam het bericht dat Lynyrd Skynyrds laatste originele bandlid, gitarist Gary Rossington is overleden. Onmiddelijk denk ik terug aan dit debuut, waarvan ik als jonge puber de titel niet begreep en de muziek me te kalm was. Indertijd (rond 1982) de plaat uit de bieb geleend en zonder één nummer op cassette te zetten weer ingeleverd. Was er nog niet rijp voor.

Inmiddels is het juist genieten van deze blauwdruk van southern rock. Troeven zijn de uitgesponnen melodieën van de gitaristen en de stem van Ronnie Van Zant. Naast de hits van het album bevallen de opener I Ain't the One, het slepende Tuesday's Gone en het drums- en basloze Mississippi Kid mij het best. Dit op dezelfde wijze waarop het enthousiasme in het spel van Rory Gallagher mij zo kan pakken.

Ook de hoes vind ik erg mooi: de kleding van de heren, het verkeer dat door de straat raast... Main Street in Jonesboro, Georgia vertelt Wikipedia. Hier de virtuele vakantieroute door die stad. Dan moet ik meteen aan Mainstreet van Bob Seger denken, waar ook dit soort lome, warme rock klinkt.
Maar niet zo southern als Lynyrd Skynyrd doet. Hier nog een bende jonge honden, die bovendien de kunst verstond om blues in rock om te zetten en lange nummers prachtig op te bouwen. Check bijvoorbeeld eens in Simple Man hoe goed de ritmesectie de boel neerzet en doe hetzelfde in Free Bird: je zult nieuwe details horen in nummers die je inmiddels goed kent...