Lynyrd Skynyrd - (Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd) (1973)

Zoals gisteren elders gezegd was ik helemaal vergeten Lynyrd Skynyrd te bespreken.

Dit debuutalbum klinkt stevig en rauw, maar ook met veel bezieling en muzikale beheersing. 'Freebird' ben ik nooit zo heel erg van overtuigd geweest. Geen slecht nummer, maar de ophemeling vind ik wat overdreven. Ik hoor dan liever 'Tuesday's Gone' of 'Poison Whiskey'.

Zoals Ampivinni al aangeeft staat er inderdaad geen slecht nummer op dit album. Misschien dat ik net wat avontuurlijkheid mis (zoals de Allman Brothers toch iets meer hadden), maar verder kan ik hier weinig kwaads over zeggen.

Geweldig album!
Drie nummers springen er bovenuit: Tuesday's Gone, Simple Man en Free Bird.
De rest van de nummers zijn ook gewoon goed.
Word erg vrolijk van Gimme Three Steps en Things Goin' On en de lekkere mondharmonica in Mississippi Kid. Grappige tekst ook.
Eigenlijk gewoon 5 sterren waard dus die krijgt de plaat ook.

Ik heb laatst Free Bird weer eens beluisterd en het blijft een prachtig nummer. De rest vind ik jammer genoeg nog steeds een stuk minder. Het klinkt allemaal best lekker, maar nergens vind ik het echt goed worden. Alleen een prachtig einde dus.

The Allman Brothers stonden aan de jam-kant van het Southern Rock-genre (samen met Marshall Tuckerband, Charlie Danielsband, Grinderswitch etc.)

Lynyrd Skynyrd kwam met een puntiger en steviger variant. Ook veel solo's, maar gewoon wat rockender.

In navolging van Skynyrd kwamen nog Outlaws, .38 Special, Blackfoot, Molly Hatchet etc. totdat het genre zichzelf de nek omdraaide in de jaren 80.

In ieder geval, is deze plaat een absolute landmark in het Southern Rock genre, al heette dat toen niet eens zo.

Deze elpee is nog met Ed King, die de baspartijen van Wilkeson overneemt, maar Wilkeson zou weer terugkeren voor Second Helping.
De gitaarsolo's worden hier nog verdeeld onder Rossington en Collins. Ed King wordt uiteraard de derde gitarist, als Leon Wilkeson weer terug is op het nest.

De drums worden gespeeld door Bob Burns, maar ik hoor liever Artimus Pyle, Maar die is er nog lang niet.

Mooi piano en orgel werk van Billy Powell, die oorspronkelijk slechts roady was.
De Mellotron op Teusday's Gone wordt gespeeld door Roosevelt Cook (wat later een pseudoniem blijkt te zijn van producer Al Kooper).

Dit klinkt inderdaad een stuk puntiger en het rockt een stuk meer dan The Allman Brothers Band dat doen.

Ik had al veel over deze band gehoord maar nog nooit een album gehoord, vandaag toch maar gedaan, want ik zit immers nu toch in een southern blues rock roes.

Prachtig album is dit met erg veel pakkende nummers, en ook de sfeer is erg goed. Ik zal deze nog vaak gaan afspelen denk ik. Ook geen skipmomenten op deze plaat. Deze bevalt mij een stuk beter dan de opvolger, maar die heeft dan weer Sweet Home Alabama waardoor hij zo hoog gewaardeerd word waarschijnlijk.

Second Helping heeft wel meer dan alleen Sweet Home Alabama :-p

Maar heel vaak zie dat de tweede plaat minder impact heeft dan de eerste.

De eerste plaat is vaak een verzameling van de beste songs van 5 tot 10 jaar touren/repeteren etc.

Voor de opvolger is er dan weinig tijd om songs te schrijven (platenmaatschappij wil zo snel mogelijk een tweede plaat) en dan komen er wat simpelere nummers op, of leftovers.

Wat mij betreft is Skynyrd '71-'77 echt waanzinnig. Ik heb zo ontzettend veel liveplaten, demo's, boxsets. Echt bijna elke song die ze schreven was goed.

Simple Man is gewoon prachtig

Grappig dat je dat zegt terwijl je vooral hiphop in je top10 hebt staan. Dus je luistert en waardeert ook andere stijlen. Mooi!

HipHop blijft mijn geliefkoosde muziek Maar als een nummer van een andere stijl mij bevalt, dan mag dat gezegd worden.
Deze stijl muziek kan mij trouwens ook weleens vaker bevallen

Ik vind dit een matig debuutalbum.

Er staan maar een paar goede nummers op,
de rest is middelmaat.

De goede nummers:
Simple Man
I ain't the One
Gimme three Steps
Free Bird

Things Goin' On en Poison Whiskey middelmaat?

Tuesday's Gone middelmaat?

Ik ben het echt niet met je eens..

Ik ook niet. Prachtige, zeer constante debuutplaat. Tuesday's gone is een beeldschoon, droevig nummer.

Wat een heerlijk album is dit! Southern Rock op z'n best.
Lynyrd Skynyrd is een grote naam in het genre, maar ik had tot nu toe nog niks van ze beluisterd. Dit eerste album smaakt naar meer!

Simple man en Free bird zijn toch wel grootste troeven van het debuut album van Lynyrd Skynyrd.Een zogenaamde klassieker in het Southern rock genre wat helaas ook wat mindere momenten kent,zo ben ik zelf nooit zo kapot geweest van het wat saaie Tuesday's gone en zijn nummers als Mississippi kid en Things goin' on ook niet echt bijzonder.Dan blijven alleen de twee eerder genoemde nummers (die dan ook echt geweldig zijn) en een handvol lekkere rock nummers over.Voor een echte geweldige Lynyrd skynyrd plaat moet je dan ook bij de opvolger Second helping zijn.

Waarom 'zogenaamd'?

Skynyrd vond zichzelf nooit een southern rockband. En ik denk dat mensen dit een klassieker vinden omdat het voor een debuut best wel krachtig is.

Maar ik geef geloof ik alle platen van de band een 5*score. Niet omdat ik het klassiekers vind, maar omdat ik bij elk nummer een geweldig gevoel heb.

Ik bij deze jammer genoeg niet,dat geweldige gevoel had ik wel bij alle nummers van Second helping.

Het debuut van Lynyrd Skynyrd is fantastisch en wat mij betreft een onvervalste klassieker. Een hoogtepunt uit de Southern rock als je het mij vraagt. Lynyrd Skynyrd, die met de titel van het album direct maar even uitlegt hoe je de bandnaam uitspreekt, brengt Southern rock die wat meer to the point is dan een meer jamachtige band als The Allman Brothers. De mooie interactie tussen gitaar en toetsen loopt als een rode draad door "Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd". Over het algemeen zijn de nummers energiek en lekker uptempo, maar de hoogtepunten van dit album komen toch voort uit de wat ingetogen liedjes die dan ook direct een hele andere emotie te weeg brengt. Het prachtig aangrijpende "Tuesday's Gone" is zo'n liedje, net als het pijnlijk mooie "Simple Man". Tja en dan natuurlijk het epische "Free Bird". Voor mij een van mijn favoriete liedjes allertijden. Een hele mooie opbouw van rustig, intens en ingetogen toewerkend naar dat gitaarorgasme aan het einde. Een perfecte afsluiter van een fantastisch debuut van een grootse band.

Het vervelende van deze plaat is dat ik er nooit mee klaar ben, want hoewel mij in het begin wel duidelijk was wat de goede en wat de matige nummers waren, werden na verloop van tijd ook die mindere nummers opeens favoriet, zodat na voorspelbare "vroege" toppers als Free bird en Simple man (even niet naar de tekst luisteren) plotseling ook I ain't the one (geweldige gitaarpartij) en het pompende Poison whiskey op kwamen zetten, en nu vind ik uiteindelijk alleen Gimme three steps nog een minder nummer (maar ook dat kan morgen anders zijn, want ik draai dit album momenteel heel veel). Raar hoe een plaat met zulke redelijk eenvoudige songstructuren toch zo kan blijven groeien – kennelijk zit er een sterke onderstroom in. Veel fraaie afwisseling ook met de soms onverwachte instrumentatie van Tuesday's gone, Things goin' on en Missisippi kid. Van de bonustracks is Mr Banker ook niet mis. Geweldig krachtige plaat vol zelfvertrouwen en overtuiging.
 

Wat is er mis met de tekst van Simple Man?

De goede raad van een wijze moeder: "be a simple kind of man…" "don't forget, son, there is someone up above…" "all that you need is in your soul…" "follow your heart and nothing else…" Ik hoop zelf mijn kinderen toch wel iets anders dan zulke gemeenplaatsen te hebben meegegeven.

Wordt eens tijd dat ik "I Ain't The One", "Things Goin On", "Mississipi Kid" & "Poison Whiskey" ga luisteren.

De helft wat ik wel heb geluisterd vind ik geweldig, zodra ik de andere helft heb geluisterd stem ik nog een keer.

4* nu.

Goed plan! Maarre.. hoe kom je zo dat je deze nummers beluisterd hebt en de andere niet? Ik vermoedde dat je 1 LP kant hebt gedraaid maar dat lijkt niet zo te zijn...

Net Ventoux van Bert Wagendorp uitgelezen. Door het boek heen komt Lynyrd Skynyrd al een paar keer voor, bijvoorbeeld wanneer Sweet home Alabama op een oud cassettebandje blijkt te staan (pagina 189, voor wie het wil nazoeken) en er luchtgitaar wordt gespeeld op Free bird (201). En de éénnalaatste alinea van het boek luidt: "Er klonk een jankende gitaar door de ruimte, die werd bijgevallen door drums en een orgeltje. 'Train roll on,' zong Lynyrd Skynyrd, 'on down the line, won't you please take me far away, Now I feel the wind blow, outside my door. . .' " (285) Ik ben benieuwd of al die muziek ook de uiteindelijke verfilming zal hebben gehaald (en er zijn geruchten dat Juliette Binoche daarin mee zou doen?! – of is dat alleen maar een PR-machine in volle werking?).
 

Ik ken het boek niet, maar er zit genoeg Skynyrd in speelfilms, vooralsnog.

Zucht, soms wenste je dat je in een andere tijd geboren was. Althans ik wel.
De tijd van de, voor mij, échte muziek.. Ook al zou je dat misschien niet zeggen wanneer je mijn top 10 bekijkt.

Echter ben ik groot fan van stevige en minder stevige gitaarmuziek, waar ook nog ruimte is voor instrumenten. AC/DC, Judas Priest, Led Zeppelin (in iets mindere mate, door de vocals) en nu wellicht ook Lynyrd Skynyrd. Ik kan wel janken om het feit dat dit soort muziek aan het uitsterven is, dan wel niet uitgestorven is..

Uiteraard was mijn eerste kennismaking met Lynyrd Skynyrd, het (te)veel gedraaide 'Sweet home Alabama', tof gitaarriedeltje, maar ik vond de zang irritant.. dus ging ik nooit verder op zoek naar Lynyrd Skynyrd.

Ik ging, inmiddels lange tijd geleden, op gitaarles en zocht wat gitaarmuziek.. ik kwam bij Freebird terecht (niet dat ik dit kan spelen, bij lange na niet haha). Een extreem fijn nummer, helaas draaide ik het nummer te weinig om me te realiseren hoe verdomd goed het was..
Tót ik laatst weer op zoek ging naar gitaarmuziek en weer op Lynyrd Skynyrd's 'freebird' en vervolgens 'simple man' stuitte.. MY GOD, ik ben in de hemel.

Dit album is dan ook volledig mijn smaak. Het bevat net wat meer blues dan Led Zeppelin, meer 'on the road' en 'this is the life' muziek.. Daarnaast lijkt het album goed gevarieerd. De lyrics zijn prachtig. Het gitaarspel is heerlijk, dan wel uitmuntend, het stemgeluid is hier ook prima, mooi zelfs, het is muziek die je, of ik in ieder geval voelt. Wat een fantastisch slot ook met 'Freebird'. Kippenvel.

Omdat dit eigenlijk pas mijn eerste luisterbeurt is laat ik een waardering nog even uit, maar ik heb zeer goede hoop voor dit album.. Soms weet je het gewoon .

Ik kan je wel een hoop gave gitaarrockmuziek tippen van de laatste tijd hoor.

Southern Rock: Blackberry Smoke, Steepwater Band, Gov't Mule
Bluesrock: Kamchatka, Kenny Wayne Shepherd Band, Ben Granfelt
Stonerrock: Greenleaf, Truckfighters.

Allemaal bandjes met veel gitaarsolo's en die net een plaat uit hebben. Veelal jonge honden.
Ook in het kielzog van Priest en AC/DC kan ik je tientallen bandjes aanraden. Daar hebben we Musicmeter voor.

Uiteraard gaat het me niet slechts om de solo's, het is het geheel.. ik luister nog steeds regelmatig rock en metal waarin wel ruimte is voor instrumenten, maar de kwaliteit en het geluid van toen is weg, elke tijd heeft z'n eigen muziek en deze tijd is geweest, ik had alleen gewild dat ik het live had mee mogen maken

Ik onderschrijf dat ergens wel, maar niet in de regel. Sommige vintage-instrumenten en -apparatuur hebben een bepaalde klank die veel muzikanten meer trekt. Niet voor niets wisselen ze vaak voor enorme bedragen van eigenaar, al is het ook een beetje een hype.

Vind veel oude producties wel karakteristieker klinken dan moderne producties. Ik houd ook niet van digitaal; analoog klinkt veel warmer en organischer.

Analoog is het woord. Maar dat geldt dan wel voor bepaalde muziek.

Veel metal, synthpop, trance etc. klinkt juist overgeproduceerd veel sterker.

Maar Southern Rock en blues en folk etc. klinkt op plaat veel beter.