Dillard & Clark - The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968)

Bij Dillard & Clark - The Fantastic Expedition of Dillard & Clark / Through the Morning, Through the Night (2001):

Dit is een must voor liefhebbers van countryrock. Dankzij deze fantastische expeditie van ex-Byrd Gene Clark met bluegrassman Doug Dillard mag Clark zich een van de grondleggers van deze stroming noemen. Bernie Leadon (later Burrito Bros en Eagles) vervult ook nog een prominente rol.
Betreft hier twee volledige albums op 1 CD, aangevuld met een 3-tal tracks van losse singles. Vooral The Fantastic Exhibtion is van een bijzondere schoonheid. De 2e plaat is wat rommeliger van opzet met verwijzingen naar andere muziekstijlen (o.m. gospel), maar sluit wel fraai af met de Lennon/McCartney klassieker Don't Let Me Down.
Aanrader!!!

Als je je muziek leert kennen in een tijd waarin je niet in een handomdraai met internet, popencyclopedieën en biografieën de discografie van een favoriete artiest precies kunt reconstrueren, dan moet je het doen met wat je tegenkomt, zodat ik indertijd (op basis van Clarks solowerk) het enige kocht wat ik van dit duo kon vinden: de C&D-verzamelelpee (die met dat geschilderde bos- en riviertafereeltje op de hoes). Dus toen ik jaren later hun complete werk op de A&M-2-on-1-CD kocht bleek ik van elk van hun beide albums precies vijf nummers te kennen, zonder vooraf onderscheid te kunnen maken welk nummer van welke plaat kwam en hoe de kwaliteit onderling verdeeld was. Vandaar dat de albums voor mij eigenlijk een beetje "in elkaar overlopen" en min of meer één geheel vormen.
        Maar ja, inmiddels deel ik de mening van de meesten hier dat de debuutplaat toch wel een stukje sterker is dan de opvolger. In ieder geval staat hier het absolute hoogtepunt van hun oeuvre op, het prachtige The radio song, dat me elke keer weer een rilling van eenzaamheid bezorgt wanneer Clark zingt: "Fifteen miles from Memphis, I think that was the sign…...." Mooie afwisselingen in de bluegrass van Don't come rollin' en Git it on brother. En Train leaves here this morning blijft ijzersterk, zonder dat de ingetogen versie van de Eagles (die ik overigens eerder kende) daardoor aan glans verliest. Prachtige plaat.
        P.S. Hoor ik dat nou goed, of ligt dat aan mijn CD-versie? Zitten daar nou in Lyin' down the middle tussen 1'35 en 1'40 een paar tikken?
 

vroeger de elpee gehad, nu op cd (1986 Demon Records/Edsel) uitgave met de 3 bonustracks, die de kwaliteit van dit album geen goed doen. Why Not Your Baby (op zich geen slecht nummer, maar wat een vreselijke strijkerspartij), Lyin' Down The Middle een middelmatige compositie en de oubollige versie van het Presley nummer Don't Be Cruel voegen niets toe aan het originele album. kan verder alleen maar de lovende berichten hierboven beamen. geweldig album! Gene Clark schreef Out On The Side in z'n uppie, She Darked The Sun, Train Leaves Here This Mornin'en The Radio Song co-written met Bernie Leadon, Don't Come Rollin, With Care From Someone en In The Plan (Dillard, Clark, Leadon), Something's Wrong (Dillard/Clark). Git It On Brother is van Lester Flatt. de rol van Bernie Leadon wordt wellicht wat onderbelicht. de man was ook 1 van de drijvende krachten van the Eagles (1972-1975). by the way Chris Hillman bespeeld de mandolin op Git It On Brother en Something's Wrong. wat betreft het Buffalo Byrds Bomen Bos valt het mij op dat dit album (76) en bijvoorbeeld No Other van Gene Clark (126 berichten) veel aandacht krijgen. terecht natuurlijk. de liefhebber zou ik graag ook de volgende albums onder de aandacht brengen :

Gene Parsons (Byrds) solo album Kindling (1973) (beter dan menig Roger McGuinn album)
Rick Roberts (Flying Burrito Bros) Windmills ( 1972)
Chris Hillman o.a. The Other Side (2005)
Rice, Rice, Hillman & Pedersen 3 albums op MuMe
Bernie Leadon Mirror (2004)
er is wel veel aandacht op deze site voor de solo albums van David Crosby, Stephen Stills, Don Henley etc.