Neil Young and Crazy Horse - Crazy Horse at the Fillmore 1970 (2006)

Beetje mosterd na de maaltijd, ca. 2 jaar later, maar dat is juist de meerwaarde van Blu-Ray. Maar ach, zo komt dit album weer wat in the picture. Het blijft een dikke aanrader voor de liefhebbers van EKTIN en misschien kan Chevy overtuigd worden dat DBTR en CITS weldegelijk spannend zijn, in ieder geval live

Oorspronkelijk wilde Neil The Archives alleen op Blu-Ray uitbrengen, omdat dat medium als enige aan zijn visie voldeed. In principe zit alles wat Archives waardig was erin en mocht hij later ontbrekende opnames vinden of toch besluiten iets uit te brengen wat het origineel ontsierd had (en dat had Cinnamon Girl) dan werd dat middels BD live gedaan. De Blu-Ray versie kostte ook meer, dus eigenlijk is het ook niet meer dan terecht dat de kopers daarvan wat extra's krijgen, bovenop de beter geluidskwailiteit.

De hidden tracks en extra beeldmateriaal zit ook niet in de 'Play All'- playlist.

Uiteraard, maar hij slaat soms gewoon wat door. Als een nummer bijv. van net even wat mindere kwaliteit is, houdt Neil het liever achter i.p.v. het als bonusnummer bij te voegen. Tja...

Tja, tijdloos en strak neergezet door Young en Crazy Horse in de orginele line-up. Beetje kort, maar zes nummers, maar goed dat dit ontsloten is uit de Archives van de grootmeester.

Dit vind ik Neil Young op zijn best. Was ik vorig jaar teleurgesteld door PP, hier lust ik wel pap van.
Wat had ik er graag bij geweest in de Fillmore East. Verveelt geen moment, Zowel Crazy Horse als Neil Young heb ik zelden beter live gehoord. Ook hier constateer ik: het gaat maar door, maar in dit geval vind ik het bijna jammer dat het een keer stopt. Iedere noot is raak, het is alles bezield, als ik dat woord mag gebruiken.

Ik overweeg de hoogste score, maar heb het album nog maar twee keer gehoord. De cd was achter de kast gevallen, ben blij dat ik hem weer gevonden heb.
Bijna net zo goed als Massey Hall.

Ik verhoog met een vol punt.De intensiteit waarmee hier word gespeeld is magistraal.Jammer dat het zo kort duurt allemaal.

Bij beluistering van een live-album verwacht ik het gevoel te krijgen dat ik bij een concert aanwezig ben. Dat mis ik op Live at the Fillmore East. In plaats daarvan voelt dit album, met z’n slechts zes nummers waarvan eentje al op Tonight’s The Night stond, als een collage van liveopnamen die een deel van een concert zouden kunnen zijn. Ondanks de fantastische uitvoeringen van Down by the River en Cowgirl in the Sand heb ik daarom nooit echt enthousiast kunnen worden over dit album. Dat komt ook doordat ik Wonderin' niet een geweldig nummer vind, en de uitvoering van Winterlong die op dit album staat voegt naar mijn mening ook weinig toe aan de studioversie.

Bij het beluisteren van Live at the Fillmore East bekruipt me vaak het gevoel dat er meer in dit album had gezeten. Vanwege de twee langste nummers zitten hier nog net drie en een halve ster in.

3.5*

Het jammere van deze LP is, dat er naast de absoluut briljante live versies van Down By The River, maar vooral van Cowgirl In The Sand, er drie aardige nummers op staan. En dat terwijl er op die 2 avonden in the Fillmore East een setlist van 11/12 nummers gehanteerd werd. Ik begrijp nog dat niet gekozen is voor de vier Buffalo Springfield songs die in het begin gespeeld werden, omdat dit allereerst een live album met Crazy Horse is. Maar waarom dan wel Winterlong & Wonderin' en juist niet Crazy Horse nummer Cinnamon Girl? Het werd vier keer gespeeld, dus er moet toch wel een fatsoenlijke versie van zijn.

De uitvoeringen van Winterlong & Wonderin' zijn ook niet bepaald bijzonder. Een andere optie was geweest om het hele concert op dubbel LP of één goed gevulde cd te zetten. Nu blijft de schoen toch wringen: zie ik daar ook nog Sugar Mountain en I Am A Child staan?
Maar goed, waar het echt om draait zijn die echt briljante zeer lange live versies van Down By The River & Cowgirl In The Sand. Met die onvoorstelbaar goede gitaren van Neil Young & Danny Whitten. Dat rechtvaardigt alleen al meer dan de aanschaf van deze plaat. Als rock liefhebber kan je dit echt niet missen, zo goed is het.

Dit was de gebruikte setlist voor Neil Young & Crazy Horse Live at the Fillmore East:
Neil Young Concert Setlist at Fillmore East, New York on March 6, 1970 | setlist.fm

Een avondje Neil Young, Miles Davis en Steve Miller. En een jaar later traden hier bijvoorbeeld the Allman Brothers met hun legendarische optredens op. Je zal daar toch maar in de buurt hebben gewoond en lekker die concerten hebben bezocht...

Wat ik ervan begrijp is dat de akoestische set domweg niet opgenomen is en dat er van Cinnamon Girl gewoon geen goede uitvoering is die het waard was om op deze CD toegevoegd te worden. Hij is later wel uitgebracht als single en BD live download bij de boxset.

Overigens zwerft er ergens op Internet een live concert van 25 februari rond, dat wel compleet is en een soundboard. It Might Have Been van dat concert staat ook op de NYA Vol. 1. Danny By The River heet die opname. Google is je vriend. Geluidskwaliteit is wat minder dan deze opname, maar is wel een compleet concert. Er staat ook een bijzondere versie op van The Loner met Crazy Horse (die toch wel anders klinkt dan de live versie van Live Rust). Helaas geen Cowgirl in the Sand, maar wel een veel langere Down by the River (ca. 20 minuten geloof ik).

Sterke plaat, vooral - en daarin sta ik zeker niet alleen - dankzij de twee lange nummers. Dat zijn dan ook ware monumenten (zeker 'Cowgirl in the Sand') geworden in het oeuvre van Neil Young & Crazy Horse.

We mogen in feite van geluk spreken dat Neil Young het soms nodig heeft om z'n elektrische gitaar vast te pakken en er hemelse herrie uit wenst te toveren. De tour waarvan de concerten op Fillmore East deel uitmaakten, waren overigens de laatste met de betreurde Danny Whitten, waarin ook een fantastische artiest school, misschien wel gelijkwaardig aan Young.

4 sterren

Zaterdagavond, muziekje aan.. Genieten.

Oh en die Archives, beetje foto's uitzoeken voor de dvd in een foute hockey-trui. Tja

Pffft, heftig, mooi en intens. Heerlijk. wel jammer dat het publiek niet zo duidelijk aanwezig, daardoor mis je het echte live gevoel. Al zijn de opnames wel heel erg goed, voor die tijd. Maar ach...kniesoor die daarop let. Het is gewoon 45 lang genieten van Neil Young en Crazy Horse.

Wat een eer voor Neil Young dat hij met de grote Miles Davis op 1 avond op het zelfde podium mocht staan. Hij zal dat ongetwijfeld zelf ook beamen.