menu

Orchestral Manoeuvres in the Dark - Orchestral Manoeuvres in the Dark (1980)

mijn stem
3,51 (120)
120 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: DinDisc

  1. Bunker Soldiers (2:50)
  2. Almost (3:40)
  3. Mystereality (2:42)
  4. Electricity (3:32)
  5. The Messerschmitt Twins (5:38)
  6. Messages (4:06)
  7. Julia's Song (4:39)
  8. Red Frame / White Light (3:10)
  9. Dancing (2:58)
  10. Pretending to See the Future (3:45)
  11. Messages [Single Version] * (4:46)
  12. I Betray My Friends * (3:52)
  13. Taking Sides Again * (4:22)
  14. Waiting for the Man * (3:00)
  15. Electricity [Hannett / Cargo Studios Version] * (3:36)
  16. Almost [Hannett / Cargo Studios Version] * (3:53)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 37:00 (1:00:29)
zoeken in:
avatar van dazzler
4,0
ORCHESTRAL MANOEUVRES
was het debuut van Orchestral Manoeuvres in the Dark.
Pioniers van de synth pop ... mateloos geïnspireerd door Kraftwerk
en in het kielzog van Britse synthacts als Tubeway Army,
Cabaret Voltaire, Ultravox en Human League.

OMD blijkt op haar debuut echter zoveel hitgevoeliger
en zijn daarom de echte voorlopers van de jaren 80 synthpop.
Human League zal zich in 1981 ook bekeren tot catchy synthpop.

De charme van OMDs debuut zit in het nog prille, analoge geluid.
De opnames gebeurden in eigen beheer met primitieve middelen.

Electricity / Almost was de allereerste singel (op Factory Records)
en toont het dubbele gelaat van OMD ... danspop en melancholie.
http://nl.youtube.com/watch?v=LCervNqQonc

Red Frame White Light / I Betray my Friends was de tweede singel.
Een iets te lichtvoetige singelkeuze, maar een heerlijk neurotische b-kant.

Messages werd na het album heropgenomen met een nieuwe baslijn
en betekende de doorbraakhit in de UK voor de band uit Liverpool.
http://nl.youtube.com/watch?v=vsO-gOe7lVE

Ik vind de albumversie leuker, maar hoe dan ook blijft
Messages één van hun sterkste songs met een prachtige tekst.

Taking Sides Again is een irritante "dub-versie" van Messages
en Waiting for the Man is een onverwachte ode aan de Velvet Underground.

Het album opent met het typische Bunker Soldiers.
Merkwaardige songthema's zullen OMD nooit vreemd zijn.
Prachtig staaltje vroege synthpop met danspotentie en leuk refrein.

Mystereality is pure danswave met heerlijke hooks,
een onverwachte saxofoon en zwetende vocalen.

The Messerschmitt Twins laat een experimentele OMD horen.
Meer in de stijl van hun prilste werk ... een atmosferisch trip.

Julia's Song valt op het eerste gehoor iets buiten het album.
OMD goes punk in één van hun oudste nummers ... helemaal niet
de melige soft synthies waarvoor ze soms versleten worden.

Dancing intrigeert ... bijna elk OMD album heeft een weirde track.
De groep zal later herhaaldelijk flirten met muziekjes uit de oude doos.
http://nl.youtube.com/watch?v=OMG_Jeye6T4

Pretending to See the Future heeft singelallures. Een donkere song
waarin de groep haar kansen in de popbizz wikt en besluit ten onder te gaan.

De twee laatste tracks van de remaster omvatten
de originele Martin Hannett producties van de debuutsingel.

Track 15 werd echter nooit in deze versie op singel gezet,
maar in een door de groep zelf geproducete oerversie
die terug te vinden is als bonus op het Peel Session album.
http://nl.youtube.com/watch?v=ZB1J57LGQfY

4,0
Op OMD ontdekkingstocht belandde ik bij Orchestral Manoeuvres In The Dark, het debuutalbum uit 1980. Het einde van de punk, de hoogtijdagen van de new wave en de opkomst van de synthpop. Op deze plaat hoor je het allemaal.

OMD heeft duidelijk twee gezichten. Het ene gezicht toont een band die grossiert in hitpotente en uiterste dansbare songs, het andere gezicht toont avontuur, bewandelt nieuwe paden en kiest voor experiment. OMD hoort ergens in de twilight zone tussen De Afrekening en de Top 40. Zonder dat het botst overigens. Sommigen beschuldigen de band van het hinken op twee gedachten. Persoonlijk vind ik die wisselwerking tussen luchtigheid en wat zwaardere kost juist prima werken.

In de linernotes bij de geremasterde versie kijkt Andy McCluskey terug: "It was punk synths. It was two teenagers in somebody's back room who decided to do it themselves and were playing with the most ridicously cheap load of second-hand equipement and playing with self-taught knowledge - one-fingered melodies and simple primary chord structures." Voor zoveel jeugdige onschuld is dit een buitengewoon volwassen album. Fris en overtuigend.

Bunker Soldiers brengt de plaat langzaam op stoom. Een interessante, maar wat aarzelende opener. Ik mis dat uplifting refrein (dat maar niet wil komen). Ik heb het idee dat er veel meer uit dit nummer viel te halen.

Almost overtuigt me wel. Dat minimalistische arrangement met staccato synths, pulserende bas en monotone zang...een sobere beauty. Synthpop avant la lettre. Wees niet te zuinig met de volumeknop bij dit nummer. Hoe harder, hoe beter!

Mystereality is een vreemde eend in de bijt. Deze track drijft op een vrolijke saxofoonsolo en daardoor lijkt OMD hier meer op Madness dan op zichzelf.

Een van de hoogtepunten is Electricity; ongelofelijk dat deze eerste single destijds geen hit mocht worden. Terwijl Enola Gay een jaar later wél scoorde. Het zijn immers soortgelijke nummers, al vind ik Electricity geraffineerder.

Het wondermooie Messages werd gelukkig -en terecht- wel een hit (nummer 13 in de UK). Ongetwijfeld een van de mooiste OMD songs ever. Een dansvloerkraker met een melancholische ondertoon. Tot nu toe kende ik enkel de single versie, maar deze albumversie is misschien nog wel beter. Ik ben er nog niet uit.

Julia's Song is de meest rock georiënteerde track. OMD meets The Cure, of zoiets. Het zijn de punk synths waar Andy McCluskey het over had. En er komt zowaar een gitaar aan te pas. Geen standaard OMD track, maar wél een van de betere van dit album.

De zoete melodie van Red Frame/White Light doet me denken aan het eerste album van The Buggles; dat staat ook boordevol met dit soort elektronische fratsen. Het b-kantje van Electricity, maar met een beetje fantasie had dit de A-kant van de derde single (die er volgens mij nooit is gekomen) kunnen zijn. Al was het donkere Pretending To See The Future in een iets fijnere vorm ook een kandidaat geweest.

The Messchersmitt Twins en Dancing zijn de eerste, echte experimentele songs. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ze dat op Architecture & Morality en Dazzle Ships beter heb horen doen.

Maar dat zal de pret niet drukken. Op naar Organisation.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:10 uur

geplaatst: vandaag om 18:10 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.