Lynyrd Skynyrd - Second Helping (1974)

Als ik een objectieve score zou moeten verbinden aan Second Helping, dan zou ik zonder twijfel op vier sterren uitkomen. Niets meer en niets minder. Er is echter één nummer dat ervoor zorgt dat ik het niet laten kan om een vol sympathiepunt bij de totale score op te tellen, zodat het album vijf in plaats van vier sterren van me krijgt. Als lezer zie ik je nu al denken: 'dat zal dan zeker wel weer over Sweet Home Alabama gaan'. En hoewel dat nummer wel degelijk een rol speelt in de onderstaande anekdote, is dat niet het nummer waar op wordt gedoeld.

Ik denk dat ik dezelfde ontwikkeling heb meegemaakt als vele drummers met mij. Toen ik op tien-jarige leeftijd begon met drummen heb ik samen met mijn vader een tweedehands drumstelletje gekocht via Marktplaats. Geen idee meer waar het ding vandaan moest komen, maar ik kan me wel herinneren dat het ergens buiten de provincie was. Een heel avontuur natuurlijk voor zo'n klein hummeltje. Het was in ieder geval wat je zou verwachten van een eerste, tweedehands drumstelletje; een stoffige vijfdelige ketelset (bassdrum meegerekend) met verouderde vellen, inclusief een hihat, crashbekken en ridebekken die hun beste tijd ook hadden gehad. Het voelde als een godsgeschenk toen hij dan eindelijk klaarstond in de slaapkamer van mijn ouders - daar kon 'ie krapaan staan, omdat er nergens anders ruimte was - op een oud tapijt die door mijn opa speciaal voor de gelegenheid van zijn zolder had getoverd.

Na de basisdrumlessen gevolgd te hebben, vond mijn drumleraar het tijd worden om te beginnen met het meespelen van nummers. Uiteindelijk kwam na ongeveer één jaar les het nummer Sweet Home Alabama voorbij in zijn leerlingenplaylist. Een terechte feel-good klassieker met lekker meebrulrefrein en een drumpatroon dat zo uit de basislessen leek te zijn weggelopen; een ideaal nummer om de reeds aangeleerde vaardigheden verder te verstevigen en uit te diepen. Het was meteen ook mijn kennismaking met Lynyrd Skynyrd toentertijd en Sweet Home Alabama heeft zich achteraf dan ook gemanifesteerd als een belangrijke song in mijn muzikale ontwikkeling. Als gedreven jongeman ging ik op de slaapkamer van mijn ouders aan de slag met het nummer dat me door mijn drumleraar toebedeeld was. Samen met een paar bijna-stukgeslagen drumstokken die ik bij de aankoop van het drumstel had gekregen, een door een tien centimeter lang draadje verbonden paar 'draadloze' oordopjes en een gitzwart, veel te groot paar oorkappen uit de gereedschapskist van mijn vader, ging ik de strijd aan met Sweet Home Alabama.

Na enkele pogingen ging dat als een trein, omdat de drumritmes zoals gezegd identiek waren aan wat ik reeds had geoefend en omdat het tempo niet heel erg hoog was. Ik oefende altijd via Spotify en klikte daarbij altijd het album Second Helping aan, omdat de plaat natuurlijk meteen begint met Sweet Home Alabama. Het gebeurde echter nog wel eens dat ik per ongeluk, onbewust, de shuffle-modus aan had laten staan van een vorige luistersessie. Vaak drukte ik het volgende nummer dan op pauze en klikte ik het nummer weer aan waar ik druk mee in de weer was. Ik was echter een keer zo druk met een drumfill bezig, dat ik niet in de gaten had dat het volgende nummer al was begonnen met afspelen. En toen draaide daar, voordat ik het wist, het vijfde nummer van de plaat; The Ballad Of Curtis Loew.

Vanaf de eerste tel was ik meteen verkocht en stopte ik met spelen. Het warme introductietokkeltje betoverde me onmiddellijk en zoog me meteen in het verhaal dat de band met dit nummer wil vertellen. Curtis Loew? Ik had nog nooit van de beste man gehoord, maar het tekstuele verhaal en de warme muzikale aankleding intrigeerde me enorm. Bij het invallen van de drums begon ik - de drumstokken nog wel in de hand hebbende van de oefensessie - spontaan wat onserieus mee te trommelen met het nummer. Dankzij het prachtige en aangrijpende verhaal over de aimabele meneer Loew, de heerlijke laid-back vibe van het nummer en het niet al te hoge tempo, kreeg ik heel veel energie en ontstond er langzamerhand de intrinsieke motivatie om ook dit nummer onder de knie te krijgen.

Vanaf dat moment vergezelden Curtis Loew en ik elkaar wekenlang elke dag. Curtis met zijn gitaar, die hij volgens de lyrics hele dagen bespeelde voor een tien-jarig kind (misschien dat ik me daardoor wel zo aangetrokken voelde tot het nummer...) en uiteindelijk een stille dood stierf, en Ate met zijn drumstel, die dankzij Curtis leerde zijn creativiteit de vrije loop te laten gaan tijdens het drummen en om de diepste beleving en energie die achter een nummer schuilt altijd centraal te stellen bij het spelen en componeren van muziek. Tijdens het spelen van Curtis' ballade bedacht ik spontaan nieuwe drumpatroontjes en fills die ik daarvóór nog nooit had gespeeld en waar ik nog nooit van had gehoord. Het nummer gaf me - elke luisterbeurt weer - zo ontzettend veel energie en creatieve inspiratie, dat ik als muzikant enorme stappen vooruit wist te maken. Dat viel mijn drumleraar overigens ook op, die echt ontzettend positief verrast was over hoe ik het deed. Zo is Curtis van onschatbare waarde geweest voor mijn ontwikkeling als muzikant en voor mijn ontwikkeling als de muziekliefhebber die ik nu ben, waardoor hij altijd een speciaal plekje in mijn muzikale hart toebedeeld zal krijgen.

Vandaag zag ik stomtoevallig dat een vriendin van me naar Lynyrd Skynyrd aan het luisteren was. Daardoor kon ik het laten om dit speciale album, dat ik nadien overigens nog veelvuldig in zijn geheel heb afgespeeld, weer eens op te leggen. En de conclusie is dat, elf jaar na dato, Second Helping - en dan specifiek natuurlijk The Ballad Of Curtis Loew - een feest der herkenning is in de meest positieve zin van het woord. De emoties liepen dan ook hoog op toen Curtis voorbij kwam met zijn bluesgitaar, die hij hele dagen in dienst stelde voor een tien-jarig jongetje. Elf jaar geleden deed hij dat ook voor mij, en daar zal ik hem eeuwig dankbaar voor zijn.

Curtis, bedankt.

5*

Zeker een goed rock album met veel mooie songs.
met invloeden van country en blues.
en fijne tektsten mijn favo.s zijn the needle and the spoon.
en de cover van call me the breeze van jJ gale.

Toen ik de lp 'Second Helping' kocht had ik wat moeite met de wat knullige hoes. Ook de wietbladen in de hoes vond ik een beetje too much. Ik luisterde de band omdat ik ze een stoere band vond, ik was een jaar of 17, dus zo raar is het niet om muziek stoer te vinden. Wiet vond ik niet stoer, maar meer iets voor hippies.

Bovendien stond hier ook 'Sweet Home Alabama' op, dat ik al vanaf het begin dat ik de band leerde kennen, helemaal niet zo een leuke song vond. Ik vond het zelfs een vervelend nummer, en op elke liveplaat komt deze wel voorbij, zodat het ook gelijk wat overkill wordt. Ik heb daarom deze plaat altijd een beetje links laten liggen en me wat meer op die andere Skynyrd-platen gefocust. Omdat ik op een gegeven moment de boxset uit 1991 had, draaide ik sowieso de afzonderlijke platen niet meer.

Ik kende dus eigenlijk de songs van deze plaat wel maar niet zo goed, als de andere songs. Wat zo'n nummer wat je niet leuk vind, toch allemaal kan aanrichten. Jaren later speelde ik in een coverband 'Needle and the Spoon' en ook 'Sweet Home Alabama', tja het is toch een meezinger. We hadden het nummer zelfs samengevlochten met de versie van Kid Rock (die toen een grote hit was). Het publiek lustte het wel, maar het zorgde er niet voor dat het nummer dierbaarder is geworden. Ik heb me trouwens wel kunnen verzoenen met 'Sweet Home Alabama', dus dat zit wel goed. De rest van de plaat is wel een stuk beter, met een mooie mix van meer rockende songs, een prachtige ballad en ook wat country-blues.

Ik weet nog wel dat binnen mijn band, er minimaal twee bandleden waren (ik incluis) die 'Working for MCA' wilden spelen. Nou dat rockt lekker door. Maar tekstueel is het natuurlijk raar om te zingen en meer dan twee Skynyrd-nummers zijn er uiteindelijk niet in de set gekomen. 'Needle and the Spoon' is wel echt een favoriet van me geworden en gebleven, die speelde ik echt altijd met veel enthousiasme. Ik vergeet gewoon dat we ook 'Crossroads' speelden. Niet echt een Skynyrd-nummer, maar we speelden wel de Skynyrd-versie, met een beetje pit dus.

Ik heb tegenwoordig een lp-boxset met alle lp's van het debuut tot en met 'Street Survivors' erin (van Back to Black), met een redelijke kwaliteit, maar ik ben helemaal niet goed erin om dat goed te vergelijken, ik wilde gewoon alle lp's eens zonder krassen en beschadigingen.

Helaas door 'Sweet Home Alabama' geen volle score voor deze plaat. Overigens heeft Skynyrd wel vervelendere nummers gemaakt, maar die hoor je gewoon niet vaak. Die 'Sweet Home Alabama' staat echt op elke liveplaat. 'Free Bird' en 'Simple Man' ook, maar die vervelen nooit.

Hier is ie trouwens (vanaf minuut 1), ik met mijn oude band met 'Needle and the Spoon': https://youtu.be/1kz2eY7nGYc?feature=shared&t=60

(het was even zoeken, maar wat leuk om terug te zien, toch al gauw 12 jaar geleden. Vreselijk gefilmd, wat je ziet alleen gitaren, geen zanger en drummer)

mooi flmpje ik wist niet dat ik met een rasmuzikant te maken had . ik kan op geen enkel instrument spelen en kan ook geen noten lezen ik ga gewoon voort op mijn gehoor. veel respect voor u ;trouwens mijn favoriet nr. van lynyrd skynyrd is "the ballad of curtis loew"

'The Ballad of Curtis Loew' is ook erg mooi. Ronnie had een manier van zingen die dit soort songs extra diepte mee gaf. Zo ook bijvoorbeeld 'Mr. Banker' en 'Things Going On'. Een echte swampsound met elementen uit de countryblues en deltablues.

Leuk filmpje! Nou ja, niet qua filmen zoals je zelf al aangeeft maar kan me goed voorstellen dat het leuk is om zulke beelden na vele jaren weer terug te zien.

Ik geloof dat de leadgitarist zijn telefoon aan een vriend gaf met de boodschap om te filmen, en die heeft dat ook alleen hem prominent gefilmd. Nu kan ik nog niet bewijzen dat ik mee doe.

Zeker leuk om dit soort filmpjes terug te zien. Van de periode vóór internet en de smartfoons (pak 'm beet alles tussen 1990 en 2010) heb ik geen beeldmateriaal of heel slechte (van die analoge filmrecorders en dan gedigitaliseerd). Dus ben wel blij dat er tenminste van de laatste 10/15 jaar wel wat te vinden is op het web.

Ik keek dit filmpje gisteren nog wat verder af, en 'Gimme All Your Loving' kwam ook voorbij. We zaten echt op het randje van de southern rock. Helaas speelden we ook wat populaire rocksongs ('Dani California' van RHCP bijvoorbeeld of 'Sex on Fire' en 'Kryptonite').

Bedankt trouwens.