Lynyrd Skynyrd - Second Helping (1974)

Hoewel ik het debuutalbum van Lynyrd Skynyrd net iets sterker vind, is ”Second Helping” gewoon weer een sterk album. De opener ”Sweet Home Alabama” is een onvervalste klassieker en dat gitaarloopje is legendarisch. Met het tweede nummer ”I Need You” gaat het tempo wat naar beneden en ontpopt zich een heerlijk loom meeslepend nummer. Op ”Working for MCA” klinkt Lynyrd Skynyrd heerlijk ruig om vervolgens weer gas terug te nemen in de mooie country ballad ”The Ballad of Curtis Loew”. J.J. Cale’s ”Call Me The Breeze” krijgt een heerlijk Southern Rock sausje en daarmee zet Lynyrd Skynyrd dit nummer naar haar eigen hand. ”Second Helping” is weer Southern Rock van de bovenste plank met geweldige vocalen van Ronnie Van Zand en heerlijk driedubbel gitaarwerk. De eerste twee albums van Lynyrd Skynyrd zijn gewoonweg geweldig en daarom is het des te tragisch hoe de geschiedenis van de band veranderde door dat noodlottige ongeluk. Wat voor moois hadden de mannen nog voor ons in het verschiet? Ik weet dat er na ”Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd” en ”Second Helping” nog twee albums zijn uitgebracht in de klassieke samenstelling, maar vooral het debuut en deze ”Second Helping” blijven me bij.

Uitstekende en erg fijne tweede plaat van de uit Jacksonville,Florida afkomstige Southern rockers van Lynyrd Skynyrd.Deze,opnieuw door Al Kooper geproduceerde Second helping vind ik minstens zo sterk als hun debuut met dien verstande dat ik deze zelfs wat vaker opzet.
De opener Sweet home Alabama deed hier in Nederland destijds niks maar geldt nu natuurlijk wereldwijd als een Rockklassieker.En terecht want dit fantastische nummer kan maar niet vervelen.Dat doen overigens de meeste songs niet snel op het gevarieerde Second helping.Afgezien van het wat mindere Don't Ask Me No Questions zijn de overige tracks allemaal van topkwaliteit.De prachtige ballad I need you,de scheurende gitaren op Workin' for MCA of het heerlijk swingende The Needle and the Spoon,inclusief heerlijke gitaarsolo en een prima prestatie van zanger Ronnie Van Zant,het zijn stuk voor stuk prachtige nummers.
Second helping verdient dan ook een dikke vier sterren en tevens heb ik nog steeds het gevoel dat Lynyrd skynyrd,in de periode tot de vliegtuigcrash in 1977,in deze contreien nog behoorlijk onderschat wordt.

Veel bands hebben problemen met het releasen van een tweede album, zeker wanneer het eerste een gigantisch succes is. Lynyrd Skynyrd is er daar geen van. Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd is vandaag de dag het meest bekend doordat Free Bird op dat album is te vinden, maar met Second Helping leverden de Skynyrd mannen misschien nog wel een grotere oorwurm af: Sweet Home Alabama. Een song met een flinke sneer naar Neil Young (als antwoord op diens Alabama en Southern Man en het nummer zorgde zelfs ervoor dat de heren terug door één deur konden) en het album wordt me misschien net iets te makkelijk vereenzelvigd met de openingstrack. Of ik heb het nummer in de loop der jaren gewoon te vaak gehoord, dat kan ook. In ieder geval is er maar één nummer op Second Helping dat me tegensteekt en dat is Swamp Music met zijn vervelende refrein. Is dat erg? Goh, eigenlijk niet als je ziet wat voor fijn materiaal die 7 andere songs zijn. Het verhalende Curtis Loew, de aanklacht tegen drugs met The Needle and the Spoon, het wondermooie I Need You, ... Er valt genoeg te beleven en zelfs een nummer van JJ Cale (Call me the Breeze) weten ze perfect naar hun hand te zetten. Naar mijn gevoel is er met opvolger Nuthin' Fancy eventjes een dipje, maar ik heb alvast zin om die ook nog eens wat draaibeurten te geven. Wel grappig trouwens dat één van de bonustracks een single versie is van Don't Ask Me No Questions. Dat is een net iets langere versie (het scheelt maar een paar seconden), maar ik dacht altijd dat single versies korter waren dan het origineel zodat ze netjes in het stramien om op de radio te draaien pasten. Blijkbaar niet dus.

Als ik een objectieve score zou moeten verbinden aan Second Helping, dan zou ik zonder twijfel op vier sterren uitkomen. Niets meer en niets minder. Er is echter één nummer dat ervoor zorgt dat ik het niet laten kan om een vol sympathiepunt bij de totale score op te tellen, zodat het album vijf in plaats van vier sterren van me krijgt. Als lezer zie ik je nu al denken: 'dat zal dan zeker wel weer over Sweet Home Alabama gaan'. En hoewel dat nummer wel degelijk een rol speelt in de onderstaande anekdote, is dat niet het nummer waar op wordt gedoeld.

Ik denk dat ik dezelfde ontwikkeling heb meegemaakt als vele drummers met mij. Toen ik op tien-jarige leeftijd begon met drummen heb ik samen met mijn vader een tweedehands drumstelletje gekocht via Marktplaats. Geen idee meer waar het ding vandaan moest komen, maar ik kan me wel herinneren dat het ergens buiten de provincie was. Een heel avontuur natuurlijk voor zo'n klein hummeltje. Het was in ieder geval wat je zou verwachten van een eerste, tweedehands drumstelletje; een stoffige vijfdelige ketelset (bassdrum meegerekend) met verouderde vellen, inclusief een hihat, crashbekken en ridebekken die hun beste tijd ook hadden gehad. Het voelde als een godsgeschenk toen hij dan eindelijk klaarstond in de slaapkamer van mijn ouders - daar kon 'ie krapaan staan, omdat er nergens anders ruimte was - op een oud tapijt die door mijn opa speciaal voor de gelegenheid van zijn zolder had getoverd.

Na de basisdrumlessen gevolgd te hebben, vond mijn drumleraar het tijd worden om te beginnen met het meespelen van nummers. Uiteindelijk kwam na ongeveer één jaar les het nummer Sweet Home Alabama voorbij in zijn leerlingenplaylist. Een terechte feel-good klassieker met lekker meebrulrefrein en een drumpatroon dat zo uit de basislessen leek te zijn weggelopen; een ideaal nummer om de reeds aangeleerde vaardigheden verder te verstevigen en uit te diepen. Het was meteen ook mijn kennismaking met Lynyrd Skynyrd toentertijd en Sweet Home Alabama heeft zich achteraf dan ook gemanifesteerd als een belangrijke song in mijn muzikale ontwikkeling. Als gedreven jongeman ging ik op de slaapkamer van mijn ouders aan de slag met het nummer dat me door mijn drumleraar toebedeeld was. Samen met een paar bijna-stukgeslagen drumstokken die ik bij de aankoop van het drumstel had gekregen, een door een tien centimeter lang draadje verbonden paar 'draadloze' oordopjes en een gitzwart, veel te groot paar oorkappen uit de gereedschapskist van mijn vader, ging ik de strijd aan met Sweet Home Alabama.

Na enkele pogingen ging dat als een trein, omdat de drumritmes zoals gezegd identiek waren aan wat ik reeds had geoefend en omdat het tempo niet heel erg hoog was. Ik oefende altijd via Spotify en klikte daarbij altijd het album Second Helping aan, omdat de plaat natuurlijk meteen begint met Sweet Home Alabama. Het gebeurde echter nog wel eens dat ik per ongeluk, onbewust, de shuffle-modus aan had laten staan van een vorige luistersessie. Vaak drukte ik het volgende nummer dan op pauze en klikte ik het nummer weer aan waar ik druk mee in de weer was. Ik was echter een keer zo druk met een drumfill bezig, dat ik niet in de gaten had dat het volgende nummer al was begonnen met afspelen. En toen draaide daar, voordat ik het wist, het vijfde nummer van de plaat; The Ballad Of Curtis Loew.

Vanaf de eerste tel was ik meteen verkocht en stopte ik met spelen. Het warme introductietokkeltje betoverde me onmiddellijk en zoog me meteen in het verhaal dat de band met dit nummer wil vertellen. Curtis Loew? Ik had nog nooit van de beste man gehoord, maar het tekstuele verhaal en de warme muzikale aankleding intrigeerde me enorm. Bij het invallen van de drums begon ik - de drumstokken nog wel in de hand hebbende van de oefensessie - spontaan wat onserieus mee te trommelen met het nummer. Dankzij het prachtige en aangrijpende verhaal over de aimabele meneer Loew, de heerlijke laid-back vibe van het nummer en het niet al te hoge tempo, kreeg ik heel veel energie en ontstond er langzamerhand de intrinsieke motivatie om ook dit nummer onder de knie te krijgen.

Vanaf dat moment vergezelden Curtis Loew en ik elkaar wekenlang elke dag. Curtis met zijn gitaar, die hij volgens de lyrics hele dagen bespeelde voor een tien-jarig kind (misschien dat ik me daardoor wel zo aangetrokken voelde tot het nummer...) en uiteindelijk een stille dood stierf, en Ate met zijn drumstel, die dankzij Curtis leerde zijn creativiteit de vrije loop te laten gaan tijdens het drummen en om de diepste beleving en energie die achter een nummer schuilt altijd centraal te stellen bij het spelen en componeren van muziek. Tijdens het spelen van Curtis' ballade bedacht ik spontaan nieuwe drumpatroontjes en fills die ik daarvóór nog nooit had gespeeld en waar ik nog nooit van had gehoord. Het nummer gaf me - elke luisterbeurt weer - zo ontzettend veel energie en creatieve inspiratie, dat ik als muzikant enorme stappen vooruit wist te maken. Dat viel mijn drumleraar overigens ook op, die echt ontzettend positief verrast was over hoe ik het deed. Zo is Curtis van onschatbare waarde geweest voor mijn ontwikkeling als muzikant en voor mijn ontwikkeling als de muziekliefhebber die ik nu ben, waardoor hij altijd een speciaal plekje in mijn muzikale hart toebedeeld zal krijgen.

Vandaag zag ik stomtoevallig dat een vriendin van me naar Lynyrd Skynyrd aan het luisteren was. Daardoor kon ik het laten om dit speciale album, dat ik nadien overigens nog veelvuldig in zijn geheel heb afgespeeld, weer eens op te leggen. En de conclusie is dat, elf jaar na dato, Second Helping - en dan specifiek natuurlijk The Ballad Of Curtis Loew - een feest der herkenning is in de meest positieve zin van het woord. De emoties liepen dan ook hoog op toen Curtis voorbij kwam met zijn bluesgitaar, die hij hele dagen in dienst stelde voor een tien-jarig jongetje. Elf jaar geleden deed hij dat ook voor mij, en daar zal ik hem eeuwig dankbaar voor zijn.

Curtis, bedankt.

5*