Lynyrd Skynyrd - Second Helping (1974)

Oh, aha, op die manier. Nu heb ik Steve Miller nooit echt geweldig gevonden (komt door Joker, en Eagle, wat ik verschrikkelijke songs vind).
Overigens ken ik het door jou aangehaalde nummer niet...

Maar iedereen is schatplichtig bij iemand. Skynyrd is enorm beïnvloed door Free en Rolling Stones en tekstueel door Merle Haggard en Neil Young.

Als je een beetje van Lynyrd Skynyrd houdt, lijkt het me moeilijk voor te stellen dat je Steve Miller niet kunt waarderen. Het kan natuurlijk zijn dat je amper iets van hem weet, zoals BoyOnHeavenHill. Hoe hij Sweet Home Alabama en Take the Money and Run door elkaar kan halen, lijkt me alleen te verklaren door de aanwezigheid van een coffeeshop in de directe actieradius van zijn woon- of verblijfplaats

Zoals ik al zei, ik ken alleen The Joker en Fly Like an Eagle. Die nummers vind ik verschrikkelijk. Het is natuurlijk niet de bedoeling een band op 2 nummers af te rekenen. Dus wie weet, ga ik ooit nog eens aandachtig naar de Steve Miller Band luisteren

Nee, een coffeeshop is niet aanwezig in de directe enz., daarvoor woon ik te dicht bij scholen in de buurt... Wel vind ik op internet vele pagina's van mensen die de overeenkomst ook al is opgevallen, inclusief een "karaoke mashup" op YouTube en een stuk op een site met de prachtige naam guitarnoise.com: "Perhaps no other progression sings out “rock and roll” as much as this one. It’s usually done in a one-measure-apiece style such as this: I – - – / VII – - – / IV – - – / I – - – / No matter what key you decide to try this out, you’ll recognize some song. Taking Care of Business, Sweet Home Alabama, Take The Money and Run, the verses of Sympathy for the Devil – it all depends on how you vary the rhythm." En Guitar Hero 5 bevat voor het gemak Sweet home Alabama en Take the money and run maar meteen allebei...

Ik hoor het allemaal niet, maar ik neem aan dat jullie het bij het rechte eind hebben. Uiteraard tapten al deze artiesten uit hetzelfde vaatje. Mij ging het om jouw conclusies. Met hetzelfde gemak zeg ik: Lynyrd Skynyrd is dus nogal schatplichtig aan de Stones, om het maar eens diplomatiek te formuleren.

Anyway, prachtige plaat dit, hoewel net iets minder dan het debuut, in my humble opinion.

Wat is dit toch een prachtig album zeg. Sweet home Alabama hoeft verder niet besproken zou je zeggen. Het nummer is zo platgedraaid opde Nederlandse radiostations dat het je keel uit zou moeten komen. Nou dit nummer mag ik zonder problemen ook de komende 10 jaar 5 keer per week horen. Maar de overige nummers doen er weinig voor onder. Ik ben ook helemaal lyrisch over Workin'for MCA, wat een knetterend gitaarwerk. Daarna wordt er perfect afgewisseld met de Ballad of Curtis Loew. Zo'n heerlijk southern countybluesje. De volgende 2 zijn weer heerlijke temponummers en afgesloten wordt er met Call me the Breeze van JJ Cale. Waar je bij Cale nog wel eens sterke koffie nodig hebt om wakker te blijven houden de heren van Lynyrd Skynyrd je probleemloos bij de les. Deze versie is ook nog regelmatig te horen in het stadion van de New Orelans Saints waar quarterback en oud Superbowlwinnaar Drew Brees zijn tegenstanders tot waanzin drijft. Prachtig album.

Wat een heerlijke plaat is dit! Het begint lekker herkenbaar met Sweet Home Alabama, die na al die jaren nog steeds heerlijk klinkt. Verder vind ik "Workin' for MCA" ook een mooi nummer en "Call Me the Breeze", wat een fantastische afsluiter is dat!
Wederom een erg goed album van Skynyrd! Dat word dus binnenkort meer!

Deze wil ik jullie niet onthouden:

YouTube - Lynyrd Skynyrd - 1974 Rockpalast - Musikhalle Hamburg Germany Dec.5

Hoewel ik het debuutalbum van Lynyrd Skynyrd net iets sterker vind, is ”Second Helping” gewoon weer een sterk album. De opener ”Sweet Home Alabama” is een onvervalste klassieker en dat gitaarloopje is legendarisch. Met het tweede nummer ”I Need You” gaat het tempo wat naar beneden en ontpopt zich een heerlijk loom meeslepend nummer. Op ”Working for MCA” klinkt Lynyrd Skynyrd heerlijk ruig om vervolgens weer gas terug te nemen in de mooie country ballad ”The Ballad of Curtis Loew”. J.J. Cale’s ”Call Me The Breeze” krijgt een heerlijk Southern Rock sausje en daarmee zet Lynyrd Skynyrd dit nummer naar haar eigen hand. ”Second Helping” is weer Southern Rock van de bovenste plank met geweldige vocalen van Ronnie Van Zand en heerlijk driedubbel gitaarwerk. De eerste twee albums van Lynyrd Skynyrd zijn gewoonweg geweldig en daarom is het des te tragisch hoe de geschiedenis van de band veranderde door dat noodlottige ongeluk. Wat voor moois hadden de mannen nog voor ons in het verschiet? Ik weet dat er na ”Pronounced Leh-Nerd Skin-Nerd” en ”Second Helping” nog twee albums zijn uitgebracht in de klassieke samenstelling, maar vooral het debuut en deze ”Second Helping” blijven me bij.

Het zal een "aquired taste" zijn want hij heeft mij nooit echt kunnen overtuigen. Je blijft horen dat hij fan was van Paul Rodgers in z'n Free periode. Hij haalt dat nivo gewoon niet en voegt te weinig "eigen" toe om daar los van te komen.

Wow. Echt?

Hij staat echt ergens bovenin mijn lijstje beste zangers ooit. Ronnie had zo veel gevoel in zijn stem.

Je kan niet echt spreken van een klassieke samenstelling.

Op de eerste drie platen speelt Ed King vrolijk mee naast Rossington en Collins. King is weg op de vierde plaat.
Op de eerste twee platen drumt Bob Burns, die wordt vanaf de derde plaat vervangen door Artimus Pyle.

De vierde plaat is de enige 70's plaat van Skynyrd met slechts 2 leadgitaristen.

Op Street Survivors en One More from the Road is weer een derde gitarist gevonden in Steve Gaines.

Als je het zo bekijkt zijn er nooit twee Skynyrd platen opgenomen in dezelfde bezetting (want Wilkinson heeft geen baspartijen gespeeld op het debuut...)

Bij nader inzien doel ik op de combinatie Van Zant, Rossington en Collins.

Dan heb je sowieso nog 3 studioplaten te ontdekken en ook nog: Lynyrd Skynyrd - Skynyrd's First And... Last (1978)

Ik ontdekte pas laat dat Sweet home Alabama een antwoord is op Neil Youngs protestlied tegen racisme. “I hope Neil Young will remember, we don’t need him here around.” Ik blijf er sindsdien een soort Trump avant la lettre in horen. Goeie riff evenwel

Enig nuance behoeft hier. Het was geen antwoord op Neil Youngs protestlied tegen racisme maar meer op het gemak waarmee Young het zuiden als achtergebleven en racistisch bestempelde... Iets wat Young later ook zelf heeft toegegeven en hij zelf ook afstand nam van de nummers Southern Man en Alabama.

Dat is precies wat Ronnie van Zant bedoelde. Hij was fan van Neil Young en Neil was fan van Skynyrd. Dus er was ook geen sprake van ruzie.

Neil Young schreef een protestlied tegen die gouverneur van Alabama (ben de naam kwijt), en Ronnie wilde alleen duidelijk maken dat niet alle southern men (en women) racisten zijn.

Drive By Truckers heeft er ook weer een mooie rock-opera aan gewijd.

Dat was Southern man, (dont need him around, volgens Ronnie) twee grootheden in de muziekwereld, eentje jammer genoeg al weer ruim 40 jaar weg, waar blijft de tijd.

Gelukkig hebben we de muziek nog.

George Wallace was de naam van die gouverneur.

AbleMabledank voor de nuancering. Misschien moet ik hier toch eens wat verder induiken.

Luister eens A Southern Rock Opera van Drive By Truckers. Hier wordt alles uitgelegd ??

Natuurlijk is Sweet Home Alabama met heerlijk piano getokkel de parel van dit sfeervolle album. The Ballad of Curtis Loew met bijzonder fraai gitaarspel is ook een belangrijke pijler van dit album waar ik veel energie van krijg.

Ik neig meer naar het slepende Swamp Music, de krachtige rocker Working for MCA, Need You en Needle and the Spoon.

Alhoewel ik Needle and the Spoon en Sweet Home Alabama beiden speelde in een oude band, vind ik het drumwerk van Artimus Pyle op de volgende platen gaver.

Ik zou ook nooit zover gaan om deze plaat een volle score van 5* te geven, daarvoor vind ik Don't Ask Me No Questions iets te flauw en ik ben geen liefhebber van JJ Cale, dus Call Me The Breeze bevalt mij niet zo.

Uitstekende en erg fijne tweede plaat van de uit Jacksonville,Florida afkomstige Southern rockers van Lynyrd Skynyrd.Deze,opnieuw door Al Kooper geproduceerde Second helping vind ik minstens zo sterk als hun debuut met dien verstande dat ik deze zelfs wat vaker opzet.
De opener Sweet home Alabama deed hier in Nederland destijds niks maar geldt nu natuurlijk wereldwijd als een Rockklassieker.En terecht want dit fantastische nummer kan maar niet vervelen.Dat doen overigens de meeste songs niet snel op het gevarieerde Second helping.Afgezien van het wat mindere Don't Ask Me No Questions zijn de overige tracks allemaal van topkwaliteit.De prachtige ballad I need you,de scheurende gitaren op Workin' for MCA of het heerlijk swingende The Needle and the Spoon,inclusief heerlijke gitaarsolo en een prima prestatie van zanger Ronnie Van Zant,het zijn stuk voor stuk prachtige nummers.
Second helping verdient dan ook een dikke vier sterren en tevens heb ik nog steeds het gevoel dat Lynyrd skynyrd,in de periode tot de vliegtuigcrash in 1977,in deze contreien nog behoorlijk onderschat wordt.

Prachtige opvolger van een min of meer niet te overtreffen debuut. Na dit album ging het mijns inziens downhill met het componeren. Puur mijn kijk op het geheel en ik begrijp best dat anderen daar een andere kijk op hebben. Op dit Second helping behoeft Sweet home Alabama natuurlijk geen uitleg dan wel lofzang. Schitterende riff en zanglijnen. Iets met 'ultieme zomerplaat'...ik snap dan ook volkomen waarom Kid Rock het nummer gebruikte als basis voor zijn al even lekkere All summer long. Toch geef ik deze een half puntje minder. Ik vind op deze namelijk The ballad of Curtis Loew ietsje minder. Dat heb ik bij het debuut met geen enkel nummer.

Superalbum dit

Geweldige opvolger van het debuutalbum. Wellicht net een tikkie minder maar goed genoeg om ook deze een plekje in de verzameling te geven.

Sweet home Alabama, I need You, Call me the Breeze...pfff hoe fraai.

Wederom sieraad in mijn platenkast.

Ook op deze plaat weer een belangrijke rol voor producer Al Kooper, die naast de productie en de mix ook wat piano en akoestische gitaar en de hoorn-arrangementen van Breeze voor zijn rekening neemt.

De laatste plaat met drummer Bob Burns en waarom I Need You is ingedrumd door Mike Porter is mij een raadsel.

Verder mag Ed op deze plaat meer dan alleen bas spelen, en dat pakt erg goed uit. Hij mag lekker vlammen op deze plaat, naast natuurlijk Gary en Allen. Ed King is toch wel één van mijn favoriete Skynyrd-gitaristen geweest. Zo jammer dat hij er in de jaren negentig (na de reunie) er uitgewerkt is.

Nog een vreemd geval hier: op Don't Ask Me No Questions staat: vocals & guitar: Gary, background vocals: Leon & Ronnie. Maar het is toch overduidelijk Ronnie die hier de lead zingt. We zullen het er maar op houden dan Gary de tweede stem zingt in de refreinen (die zware stem).

Erg goed album, de nummers zijn op hetzelfde niveau, maar dit album mist de ongepolijste magie die de eerste plaat voor mij genre-overstijgend goed maakt. Half puntje minder dan het debuut daarom.

Veel bands hebben problemen met het releasen van een tweede album, zeker wanneer het eerste een gigantisch succes is. Lynyrd Skynyrd is er daar geen van. Pronounced 'Lĕh-'nérd 'Skin-'nérd is vandaag de dag het meest bekend doordat Free Bird op dat album is te vinden, maar met Second Helping leverden de Skynyrd mannen misschien nog wel een grotere oorwurm af: Sweet Home Alabama. Een song met een flinke sneer naar Neil Young (als antwoord op diens Alabama en Southern Man en het nummer zorgde zelfs ervoor dat de heren terug door één deur konden) en het album wordt me misschien net iets te makkelijk vereenzelvigd met de openingstrack. Of ik heb het nummer in de loop der jaren gewoon te vaak gehoord, dat kan ook. In ieder geval is er maar één nummer op Second Helping dat me tegensteekt en dat is Swamp Music met zijn vervelende refrein. Is dat erg? Goh, eigenlijk niet als je ziet wat voor fijn materiaal die 7 andere songs zijn. Het verhalende Curtis Loew, de aanklacht tegen drugs met The Needle and the Spoon, het wondermooie I Need You, ... Er valt genoeg te beleven en zelfs een nummer van JJ Cale (Call me the Breeze) weten ze perfect naar hun hand te zetten. Naar mijn gevoel is er met opvolger Nuthin' Fancy eventjes een dipje, maar ik heb alvast zin om die ook nog eens wat draaibeurten te geven. Wel grappig trouwens dat één van de bonustracks een single versie is van Don't Ask Me No Questions. Dat is een net iets langere versie (het scheelt maar een paar seconden), maar ik dacht altijd dat single versies korter waren dan het origineel zodat ze netjes in het stramien om op de radio te draaien pasten. Blijkbaar niet dus.