The Vaughan Brothers - Family Style (1990)

Erg goed album! Geniale muziekanten!!! De broertjes Vaughan

Staat alleen wel een grove fout in de artiestennaam!
Er staat Stevie Vaughan terwijl het Jimmy Vaughan moet zijn!!!

Foutje is rechtgetrokken

Lekker hoor dit. Het begint al goed met Hard to be. Ik vind de nummers met Stevie op zang de betere maar dat komt omdat ik een huge Stevie fan ben

Hoe is het verdeeld? Ieder de helft, of echt alles samen geschreven?

Jimmie vind ik niet erg boeiend en mag als gitarist Stevie's snaren nog niet eens vervangen. Stevie's stem spreekt me ook meer aan.

Heb ik hier dan wat aan, of kan ik het beter links laten liggen?

Het is wat radio-vriendelijker dan de meeste dingen uit je MuMe Top-10, maar grote klasse! Ook heel wat beschaafder dan Stevie's albums, Jimmie's ander werk ken ik niet. Ik zou het toch zeker niet links laten liggen, maar een kans geven. Ook al omdat er zo weinig muziek is die deze vrolijkheid uitstraalt zonder er muzikaal onder te lijden. Ook de gitaarsolo-duo's met hun totaal verschillende stijlen doen elke gitaarliefhebber watertanden!

P.S. Track nr 7, Tick Tock, was een klein hitje indertijd op Studio Brussel.

Heel leuk album. Wat minder rauw dan de SRV albums, maar de strakke productie (Nile Rodgers) is prima. Fantastisch gitaarwerk, met name van Stevie Ray Vaughan toch. Hoor hem eens op Telephone Song. Wat een spetterende solo's, echt niet normaal.

Ik zou hem laten liggen Stijn. Ik ken je smaak inmiddels een klein beetje, en dit is ietwat te glad. Strong Persuader-stijl.

Oeh, nee, dat trekt me niet zo. Dan volg ik je advies op!

Zie nu trouwens dat je de vraag 2 jaar geleden al stelde.

Zonde. Alleen Brothers is al de moeite waard... of je moet niet van Stevie Ray Vaughan houden, dat kan (schijnbaar).

SRV wel, Jimmie niet, en gladde producties ook niet.

Ach, wat is glad.

Prima album waar het (spel)plezier vanaf straalt! Kan me voorstellen dat de broers hier trots op waren. Misschien zijn niet alle nummers even sterk maar dat is niet eens zo erg vind ik.

Glad?!? Het is prettig en niet erg rauw, maar wel erg goed...

Tick Tock is echt een heel leuk nummer.... De rest ook...

Lekker album voor op de achtergrond. "Tick Tock" is prachtig, "Hard to Be" ontzettend fijn!

Dit is een leuke en sympatieke plaat van de gebroeders Stevie Ray en Jimmy Vaughan. Kwalitatief vind ik "Family Style" niet zo goed als de soloplaten van Stevie Ray Vaughan, maar het is duidelijk dat de gebroeders het leuk vinden om met elkaar te spelen. Het spelplezier spat er vanaf. Alleen op het nummer "Telephone Song" hoor ik het niveau van Stevie Ray Vaughan terug. Verder is het gitaarspel op deze plaat prima, al is Stevie Ray duidelijk een betere gitarist dan zijn broer Jimmy. Desalniettemin is dit een uiterst genietbare plaat, maar ik prefereer toch de soloplaten van Stevie Ray Vaughan en zijn Double Trouble.

Dit zal voor mij nooit een regulier SRV-album kunnen vervangen, maar toch ben ik blij dat ie in mijn kast staat. Het voornaamste pluspunt is tegelijk ook het belangrijkste minpunt: de "vibe" is heerlijk los, ontspannen en "good-timey", maar het gevolg is wel dat ik soms wat verlang naar wat intensiteit, wat spanning, wat meer donker in de muziek. Maar ja, niet zeuren, daarvoor moet ik dan gewoon niet bij dit album zijn. De eerste twee nummers zijn het sterkst, Tick tock vind ik een behoorlijke draak (hoewel ik tot mijn verbazing zie dat de gebruikers hier het met afstand het beste nummer van de plaat vinden), en de rest zit daar aangenaam tussenin, met een lekkere produktie en een strak geluid.
        Bizar trouwens, dat Hillbillies from outerspace. Ik zou hebben durven zwéren dat het lead-instrument daarop een soort Hammondorgeltje met allemaal effecten is, vergelijkbaar met wat Joe Meek op Telstar gebruikte (volgens Wikipedia "either a clavioline, or the similar Jennings Univox, both keyboard instruments with distinctive electronic sounds"), maar volgens het tekstboekje is het een steel-gitaar. Wow!

Opvallende berichten inderdaad bij dit album, waar ik tot mijn schande niet eerder op stemde. Ik lees o.a termen als "laat maar liggen" en "Strong Persuader" stijl. Dat doet dit album gruwelijk onrecht aan, want het is voor iemand met een gruwelijke hekel aan te gladde bluesrock als ik gewoon genieten. Dit is dan ook geen glad bluesrock album. Natuurlijk is dit album niet van het niveau Texas Flood en het is duidelijk dat de inbreng van broer Jimmy niet de sterkste is. Maar dat maakt het nog niet tot een oninteressant album en glad is het ook zeker niet overal. Ik vind alleen Tick Tock echt te glad. Ik begrijp de verbazing van BOHH dan ook volkomen dat juist dat niemendalletje de meeste stemmen krijgt. Zal met de airplay destijds te maken hebben.

Een regelrechte musthave kan ik dit niet noemen, maar het spel van SRV alleen al en een aantal echt beresterke nummers als Telephone Song maken dit tot een heerlijk album.

Al ben ik niet zo'n liefhebber van het stemgeluid van Stevie Ray Vaughan, dit vind ik wel een lekker funky bluesy album, niet alleen door het gitaarspel van Stevie, maar ook door de relaxte productie van Nile Rodgers. Dit album hoor ik trouwens liever dan de meeste albums van Stevie zonder zijn broer.

Best een aardige plaat maar eerlijk gezegd had ik wel wat meer van de samenwerking van the Vaughan brothers verwacht.Haalt het dan ook niet bij Stevie's solo werk,alhoewel Telephone song wel een erg lekker nummer is.

Aardig album , maar wat braaf . Met de capaciteiten die SRV in huis had , verwacht je dat het wat meer vlamt . Nu speelt hij er met de handrem op en das jammer . Telephone Song laat horen , hoe ik SRV graag hoor.
De rest kabbelt lekker weg en stoort niet . 3 sterren