Pain of Salvation - In the Passing Light of Day (2017)

In mijn universum, maar ik ken natuurlijk niet alle muziek die er is, is PoS wel uniek. Ze ontwikkelen, proberen en verrassen altijd. Soms groots, soms goed, zelden heel slecht. Wat het uniek maakt is Daniël Gildenlöw. Zijn visie, concepten, verhalen en emoties overstijgen de muziek. Zelfs al is de muziek niet uniek, dan is de emotionele inhoud dat eigenlijk altijd.

Leuke muziek! Het is de eerste leuke band die ik via MuMu - dankzij de Rotatielijst - heb ontdekt. Sowieso is de muziek in de Rotatielijst veelal leuker dan wat je op de radio hoort dus die is een interessante tool om de betere pop/rock te kunnen vinden.

En dan te bedenken dat ik helemaal niet zo van progressieve rock/metal hou. Zo vind ik Mastodon heel goed maar moet ik afhaken zodra ze te veel de richting van progressieve metal op gaan waardoor de muziek in mijn oren saaiig wordt. Pain of Salvation blijft echter stevig rocken, ook al is het erg progressief. Ik weet niet of mijn hoe score kan worden gehandhaafd als ik het album vaker heb beluisterd, maar mijn eerste indruk is zeer positief: een perfecte mix van progressieve, wat experimentele en hoogdravende, rock en een fijn, stevig metalgeluid die de muziek genoeg power geeft om ook de onderbuik te plezieren en het lichaam in beweging te houden.

Typisch groeiplaatje dit. Eerste reactie was mwhoah, maar na een stuk of vijf keer luisteren begint het me te bevallen. Maar zo goed als The Perfect Element zal ik het waarschijnlijk niet gaan vinden.

Ik heb inmiddels een aardige review gevonden.

Album Spotlight: Pain of Salvation - In the Passing Light of Day | The PROG Mind - theprogmind.com

Hier kan ik me best in vinden.

Afgelopen zaterdag begon het allemaal. Ik kwam het album tegen bij de nieuwe releases en, aangezien ik de naam al ken, ben toen maar eens gaan verder klikken. Zo doende kwam ik bij Meaningless terecht, een nummer wat vanaf de eerste tonen (ook dankzij de video trouwens) direct intrigeert. Het nummer meteen maar even vier keer op repeat gehad.

Ondertussen zijn we een kleine week verder en heb ik het album aan een aantal luisterbeurten onderworpen, Conclusie: Waarom ontdek ik dit nu pas?

Een heerlijke mengelmoes van verschillende stijlen en ideeën. Een meeslepend verhaal, dito zang en creatieve muziek maken dat het de gehele speelduur makkelijk blijft boeien, sterker nog het had van mij nog wel langer mogen duren. En precies de juiste instelling die dit Prog hart weer sneller doet kloppen. Man wat een heerlijke cd en wat een heerlijke ontdekking zo vroeg in dit jaar.

Vervelend plaatje dat eigenlijk al direct kopje ondergaat door de zwakke mix en productie.Het songmateriaal vind ik ook al niet echt opzienbarend,net als de zang overigens.
Een aantal nummers zijn nog wel om aan te horen (Full Throttle Tribe,Tongue of God) maar op een gegeven moment is dit weerspannige album te vermoeiend voor mij.

Ken je het oudere materiaal? Zeker ook een aanrader, nog meer dan dit album

Nee nog niet, maar daar ga ik vanavond eens naar op zoek.

Ik heb hetzelfde als legian. Ik kende de hele band niet, trof het album aan in de Rotatielijst, besloot eens te luisteren en was meteen verkocht. Ik heb inmiddels ook eerdere albums van de band opgezet maar die kunnen me (nog) niet zo bekoren. Wat dit nieuwe album zo bijzonder lekker en interessant maakt voor mij is dat de band hier zijn progressieve rock mengt met metal en dat zo doen dat beide stijlen elkaar ook echt aanvullen: de progressieve rock geeft de muziek 'brains' en de metal geeft het ballen. De combinatie maakt de bevrediging zo compleet. Die ballen mis ik een beetje op de eerdere albums van de band. En de songs op dit album zijn bovendien gewoon erg goed.

Geinig dat er zoveel mensen hier op MuMe nu deze band ontdekken door de positie op de rotatielijst. Goed geval van een sneeuwbaleffect!

Ik ben aardig uit de honeymoon phase maar de plaat blijft een degelijk stuk werk van de band, vooral zo laat in hun carrière. Favorieten voor mij blijven nog steeds Remedy Lane en The Perfect Element - niet geheel toevallig onder fans de meest gelauwerde platen.

En mensen die wat opmerken op de productie, ik moet je teleurstellen: dit is wellicht de beste productie die de band ooit gehad heeft. Nooit een sterk punt geweest van de band.

Ik zou legian en De Filosoof vooral Remedy Lane aanbevelen. Lang niet alles van deze band heeft hetzelfde niveau als dit album, wat ook komt omdat ze niet steeds hetzelfde trucje herhalen, maar Remedy Lane is absoluut een hoogtepunt. Be wat mij betreft ook, maar dat heeft ook met het concept te maken en is als muziekalbum wat minder samenhangend. Maar ik verwacht eigenlijk dat De Fiosoof wel de gewenste ballen vindt op Remedy Lane.

Ik heb ondertussen Remedy Lane beluisterd. Dank voor de tip Bonk. Be heb ik ook geprobeerd en die is toch wel heel anders in stijl. Maar minstens even interessant moet ik zeggen.
Ik mis op die albums (evenals The Perfect Element I) nog wel de emotionele impact die dit album op mij heeft.

"I was born in this building,
it was the first Tuesday I had ever seen,
and if I live to see tomorrow,
it will be my Tuesday number 2,119"

Het heeft even geduurd, maar ondertussen is dit album niet meer uit mijn gedachten te slaan. De mix van hard en zacht, van snel druk en stevig naar gevoelig en emotioneel is ongelofelijk goed gedaan. Evenals de verschillende stijlen en ideeën die in de nummers zitten. Om dan de 70 minuten een geheel te laten vormen vereist aardig wat kwaliteit. En die kwaliteit druipt er hier vanaf.

Het is een bijzondere trip die een erg persoonlijk en emotioneel verhaal vertelt. Wat muzikaal goed wordt ondersteund. Bijvoorbeeld If This Is the End

Dit zorgt elke keer weer voor kippenvel.

Vier maanden lang een constante strijd voeren en op het randje van de dood balanceren is een onvoorstelbare ervaring. Zelfs in If This Is the End geeft hij het niet zomaar op, Pas in The Passing Light of Day komt de acceptatie. Als je dan het stukje uit The Long Game leest

Na drie maanden pas volledig gebroken zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe die ervaring moet zijn geweest.

Hoewel dit album daar wel een ongelofelijk goede poging toe doet. Het gevoel, de wanhoop en strijd is duidelijk hoorbaar in dit album. Niet alleen tekstueel maar ook muzikaal. En dat maakt dat dit album het zo goed doet bij mij. Zonder de zang kan de muziek dit verhaal vertellen, de combinatie daarvan maakt het alleen maar sterker.

De eerste 5* voor dit jaar is een feit (tevens ook stem nr. 1000 ).

Voor Pain of Salvation geldt hier wat voor Metallica ook geldt: het nieuwe album is hun beste sinds vele jaren. Dat wil dus niet zeggen dat In the Passing Day of Light tot hun allerbeste materiaal behoort, maar deze terugkeer naar complexere muziek met beladen teksten is gewoon weer Pain of Salvation op zijn sterkst. De CD heeft wel te kampen met een erg lange speelduur en een produktie die me net te simpel klinkt. Toch is het fijn dat Pain of Salvation weer deze koers is gaan varen; wat Daniël Gildenlöw hier met zijn stem en emoties doet, is opnieuw bijzonder knap.

Mijn kennismaking met Pain of Salvation. Erg goed dynamisch prog metal/rock album. Laatst vanwege dit album meteen naar een optreden van de band geweest en dat beviel mij ook prima. Dit smaakt dus naar meer!

Jammer dat Ragnar Zolberg onlangs uit de band is gezet. Zijn bijdragen aan dit album bevallen me juist goed!

Inderdaad. Was wel een beetje uitgekeken op de solo-trips van Daniel op bijvoorbeeld de Road Salt-albums. Ragnar heeft een meer dan verfrissende invloed op de band en dit album (gehad).

Laatste weken veel tijd gehad om dit album goed te beluisteren. Daniël kan mij echt ergens in sleuren. Wat een fantastisch album, daar waar ik in begin nog wat twijfels had. Openingsnummer en slotnummer steken er bovenuit.
Dit album kan voor mij op de hoogte van The Perfect Element worden geplaatst. Net onder BE en Remedy Lane. Deze groep heeft toch echt wel een discografie waar weinig groepen aan kunnen tippen.

Gistermiddag deze band live gezien op 'Midsummer Prog Festival'
Ken de de band van naam en weleens naar geluisterd.
De show was erg goed maar vooral het afsluitende nummer, In the Passing Light of Day, heeft me overtuigd om deze band eens goed te gaan beluisteren.

Ik heb dit album van Pain of Salvation nu een paar keer geprobeerd - de band stond namelijk al een aantal maanden op mijn 'to do' list - maar de hortende en stotende geluiden worden mij op een bepaalde manier op een zeker moment toch te machtig, waardoor de liedjes niet goed binnenkomen. Daar komt nog eens bij dat ik de vaak schreeuwerige zang niet fijn vind. Van de een kan ik 't - hoewel beperkt - hebben, echter deze zanger raakt mij op dit moment gewoon niet en dit ondanks zijn verhaal. Toch laat ik deze In the Passing Light of Day voorlopig even 'aan' staan.
Weet je... sommige muntjes vallen nog weleens wat later.

Zeer verstandig. Luister naast 'in the passing light of day' ook zeker naar Remedy Lane.

Ik was er ook, zoals hier te lezen valt en ook ik was erg onder de indruk over het algemeen van de show en van het laatste nummer in het bijzonder . Ben benieuwd of de rest van mijn ervaring ook overeenkomt met jouw bevindingen.

Maar het loont zoals eerder aangegeven om deze band verder te ontdekken. En dan is dit album een prima begin (en inderdaad Remedy Lane ook een fantastisch album. Be kan ik ook aanraden, maar dat is wel wat ander concept ook muzikaal gezien en moet wat meer binnen je smaak liggen), want ik vond het al een heel sterk album, maar zo'n optreden geeft het nog meer lading voor mij.

Zaterdag ook gezien op Midsummer Prog Festival. Keek er al lang naar uit om mijn tweede favoriete band eens live te zien. Het was bij wijlen tot tranens toe. Wat een speelplezier ook bij de Zweedse mannen. Ik besef nu pas hoe goed dit album eigenlijk is. Een dikke 5* en kanshebber om binnen te komen in mijn top 10.

Voor bij wie het kwartje nog niet gevallen is; houd vol! Als je, zoals de meeste PoS-fans, Remedy Lane en Perfect Element hoog hebt zitten, dan moet je geduld hebben met dit album. Ik was na Road Salt een beetje teleurgesteld in PoS, want afgezien van de track Sisters wisten ze me niet meer te raken, waar ze vroeger juist de progband waren die regelrecht mijn hart in zong. En toen kwam deze plaat. Eerst twijfelde ik over de droge productie, maar op een nietsvermoedende treinreis greep de plaat me dan toch bij de kladden. En dan vooral de laatste track, de titeltrack, waar alles naartoe werkt. Wat een episch en ontroerend ding is dat. Naakt en machteloos bezingt Gildenlow zowel zijn eigen leven als de mensheid an zich. Ja, prachtig hoor, dikke vijf.

Deze was dus volledig aan mij voorbijgegaan. Ik ken PoS vanaf 2001, bezocht concerten van ze en liep rond met een T-shirt van Remedy Lane... Vanaf 2013 bekoelde de liefde. Ik volgde de band niet meer en zojuist ontdekte ik per toeval dat ze twee jaar geleden dit album uitbrachten.

Voor mij is het wel grappig om te lezen dat er juist mensen zijn die de band via dit album leren/leerden kennen. Het tegenovergestelde dus

Ik luister nu voor het eerst en het klinkt uitermate herkenbaar. Met wat nieuwe accenten, dat wel. Maar nog altijd die kenmerkende stijl en zang van Gildenlöw.

De meer directe en rauwe benadering van de Road Salt-albums is nog steeds niet weg, maar het is allemaal wel beduidend meer metal. Ook wel een van de eerste albums waar ik een bepaald nummer echt niet uit kan staan, want Reasons is voor mij gewoon chaotische herrie waar ik toch echt iets mis dan nog mooi genoemd kan worden. Dat haalt het album verder niet teveel naar beneden, maar ik heb altijd moeite met dit lied uitzitten.

Dat is dan ook meteen het meest negatieve.

In The Passing Light Of Day is een album waar vrij veel woede en emotie vanuit gaat, maar dat is gezien de levensbedreigende situatie waar Daniel Gildenlöw zich op dat moment in bevond ook niet vreemd. Woede over de situatie, de waanzin van operatie in en operatie uit, de gedachtes naar dat het allemaal kan eindigen en wat hij achter moet laten: het komt allemaal goed naar voren in tracks als On A Tuesday, Angels Of Broken Things, If This Is The End en In The Passing Light Of Day. Tweede zanger Ragnar Zolberg (in eerste instantie dacht ik door de toonhoogte te maken hebben met een zangeres) kleurt de extra partijen heel mooi in het drumwerk is enorm intens. Op Angels Of Broken Things komt ook echt een weergaloze gitaarsolo naar boven.

De afsluitende track is wel het echte hoogtepunt. Ik weet dat Gildenlöw zijn vrouw al vaker bezongen heeft, maar vanuit de context dat dit mogelijk de laatste keer was dat hij iets voor haar kon schrijven komt het allemaal toch iets harder aan. In The Passing Light Of Day is een erg moeilijk en rauw album, maar het is wel weer een terugkeer naar de iets meer kenmerkende Pain Of Salvation composities.

Tussenstand:
1. Scarsick
2. Remedy Lane
3. Entropia
4. In The Passing Light Of Day
5. The Perfect Element I
6. Road Salt Two
7. Road Salt One
8. One Hour By The Concrete Lake
9. BE

De gemiddeldes gaan weer omhoog en mijn score gaat hier weer naar beneden. Nee, doe mij maar Road Salt One. In The Passing Light Of Day is in een aantal opzichten een terugkeer naar het oude geluid, of wellicht beter gezegd de oude aanpak. Het is lastig, want het doet er wel veel aan denken, maar er zijn ook duidelijke verschillen. Ik vind Pain Of Salvation hier volwassener klinken en de muziek is songgericht en niet direct op een heel album. Er is een duidelijkere opbouw, maar tegelijkertijd moet de band ook weer met veel (inmiddels) typische wisselingen smijten. Wat ik wel erg fijn vond aan Road Salt One was dat het allemaal heel organisch klonk. Hier zijn de moderne invloeden volop terug, tot nu-metal achtige deuntjes aan toe. Er zijn hier ook wel nummers te vinden met verschrikkelijk lelijke chuggah riffs. De titeltrack krijgt dan nog het predikaat "ok" en daarmee kan ik ook dit album achter me laten.



Tussenstand:
1. Road Salt One
2. Remedy Lane
3. Road Salt Two
4. One Hour By The Concrete Lake
5. Entropia
6. In The Passing Light Of Day
7. Scarsick
8. The Perfect Element I
9. BE

Waarom verdient PoS eigenlijk (net) niet dat plekje in joue top 10?

Is natuurlijk ook zeer arbitrair. Ik denk dat de top 10 toch vooral bestaat uit albums die in mijn puberteit en studententijd binnenkwamen. Dit album of bijvoorbeeld English Electric van Big Big Train zijn dan toch meer de albums uit de laatste x jaar

Het tweede album dat in aan het doorgronden ben. Dit klinkt ook goed, maar kan nog niet alles plaatsen. Weet wel zeker dat het gaat komen. Voorlopig wel 4* in verband met de eerste helft van het album.