Pain of Salvation - In the Passing Light of Day (2017)

Stemmen daar is het nog te vroeg voor, maar na ongeveer 10-12 volledige luistersessies ben ik wel iets verder dan first impressions:

maandenlang is er gewacht op Daniel Gildenlows vernieuwde poging om weereens ouderwets te rocken. Drie jaar geleden is onze genie op sterven na doods geweest, lang in het ziekenhuis gelegen en deze plaat is simpelweg een viering van Daniels gezondheid anno nu. Zo zetten de heren de plaat ook al een tijdje zelf neer via hun eigen Facebook kanaal bijvoorbeeld.

Recensies komen de laatste weken 1 voor 1 binnen en vergelijkingen met The Perfect Element worden steevast getrokken. Het is nogal wat.....voor mij is dat DE beste rock/metal plaat ooit gemaakt en dan dus uiteraard ook PoS beste, op de voet gevolgd door Be en Remedy Lane.

Al met al, ja, het eerste nummer maakt direct duidelijk dat de boys hier zijn om weer te rocken. Daarentegen is mijn voorlopige conclusie dat deze plaat nog niet in de verste verte in de schaduw mag staan of in dezelfde adem genoemd mag worden als de drie eerder genoemde legendarische werken der progressieve metal. Het komt op dit moment op mij over alsof Daniel met deze muzikanten actief probeert iets van de complexiteit van oudere albums te vatten, maar het komt over als een trucje. Als een andere fase van Daniel, eentje die veel dichter bij een kruising tussen Scarsick en Road Salt II ligt, met een paar trucjes die mij het gevoel moeten geven dat er iets geniaals aparts uit zijn breinpan is gekomen wat nog een hele tijd zal doorgroeien.....tot uiteindelijk sommige van de meest legendarisch platen uit mijn muzikaal leven.

Daarentegen groeit het (nog) niet door maar begint het om heel erg eerlijk te zijn al weer te vervelen, iig delen van de plaat. En dat is geen goed teken.

Een definitief oordeel is zeker nog niet mogelijk, maar ik vind de ongekende positiviteit die ontketend is betreffende dit album onterecht, ik begrijp het tot mijn hele grote spijt nog niet. Ik hoop dat ik het op een later punt wel ga begrijpen....

Als ik nu zou stemmen zou ik 3 stemmen geven. Als zijnde feitelijk het minst goede PoS studio album, misschien samen met Road Salt deel 1. Zowel Scarsick als RS II schat ik hoger in nog.

Dat gezegd hebbende, mogen we uiteraard dankbaar zijn dat er nog een Daniel Gildenlow in leven is die ons bovengemiddeld leuke rock platen kan geven.....wat dat betreft is dit wel degelijk een viering van zijn nu weer blakende gezondheid. Dat hij dat wil vieren met zijn torso volledig vol op de albumcover, vergeef ik de man die de beste zanger aller tijden is voor mij in dit soort muziek.

Ik kan hier helaas niet zoveel mee. Het songmateriaal gaat grotendeels langs me heen en het album ligt door de rauwe en vrij kale produktie niet echt aangenaam in het gehoor. Het tegendraadse drumwerk vind ik ook behoorlijk vervelend. De nummers zijn daarnaast echt veel en veel te lang. De weer wat hardere koers van de band valt toe te juichen, maar het resultaat is wat mij betreft niet om over naar huis te schrijven.

Leuke muziek! Het is de eerste leuke band die ik via MuMu - dankzij de Rotatielijst - heb ontdekt. Sowieso is de muziek in de Rotatielijst veelal leuker dan wat je op de radio hoort dus die is een interessante tool om de betere pop/rock te kunnen vinden.

En dan te bedenken dat ik helemaal niet zo van progressieve rock/metal hou. Zo vind ik Mastodon heel goed maar moet ik afhaken zodra ze te veel de richting van progressieve metal op gaan waardoor de muziek in mijn oren saaiig wordt. Pain of Salvation blijft echter stevig rocken, ook al is het erg progressief. Ik weet niet of mijn hoe score kan worden gehandhaafd als ik het album vaker heb beluisterd, maar mijn eerste indruk is zeer positief: een perfecte mix van progressieve, wat experimentele en hoogdravende, rock en een fijn, stevig metalgeluid die de muziek genoeg power geeft om ook de onderbuik te plezieren en het lichaam in beweging te houden.

Vervelend plaatje dat eigenlijk al direct kopje ondergaat door de zwakke mix en productie.Het songmateriaal vind ik ook al niet echt opzienbarend,net als de zang overigens.
Een aantal nummers zijn nog wel om aan te horen (Full Throttle Tribe,Tongue of God) maar op een gegeven moment is dit weerspannige album te vermoeiend voor mij.

"I was born in this building,
it was the first Tuesday I had ever seen,
and if I live to see tomorrow,
it will be my Tuesday number 2,119"

Het heeft even geduurd, maar ondertussen is dit album niet meer uit mijn gedachten te slaan. De mix van hard en zacht, van snel druk en stevig naar gevoelig en emotioneel is ongelofelijk goed gedaan. Evenals de verschillende stijlen en ideeën die in de nummers zitten. Om dan de 70 minuten een geheel te laten vormen vereist aardig wat kwaliteit. En die kwaliteit druipt er hier vanaf.

Het is een bijzondere trip die een erg persoonlijk en emotioneel verhaal vertelt. Wat muzikaal goed wordt ondersteund. Bijvoorbeeld If This Is the End

Dit zorgt elke keer weer voor kippenvel.

Vier maanden lang een constante strijd voeren en op het randje van de dood balanceren is een onvoorstelbare ervaring. Zelfs in If This Is the End geeft hij het niet zomaar op, Pas in The Passing Light of Day komt de acceptatie. Als je dan het stukje uit The Long Game leest

Na drie maanden pas volledig gebroken zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe die ervaring moet zijn geweest.

Hoewel dit album daar wel een ongelofelijk goede poging toe doet. Het gevoel, de wanhoop en strijd is duidelijk hoorbaar in dit album. Niet alleen tekstueel maar ook muzikaal. En dat maakt dat dit album het zo goed doet bij mij. Zonder de zang kan de muziek dit verhaal vertellen, de combinatie daarvan maakt het alleen maar sterker.

De eerste 5* voor dit jaar is een feit (tevens ook stem nr. 1000 ).

Ik heb dit album van Pain of Salvation nu een paar keer geprobeerd - de band stond namelijk al een aantal maanden op mijn 'to do' list - maar de hortende en stotende geluiden worden mij op een bepaalde manier op een zeker moment toch te machtig, waardoor de liedjes niet goed binnenkomen. Daar komt nog eens bij dat ik de vaak schreeuwerige zang niet fijn vind. Van de een kan ik 't - hoewel beperkt - hebben, echter deze zanger raakt mij op dit moment gewoon niet en dit ondanks zijn verhaal. Toch laat ik deze In the Passing Light of Day voorlopig even 'aan' staan.
Weet je... sommige muntjes vallen nog weleens wat later.

De meer directe en rauwe benadering van de Road Salt-albums is nog steeds niet weg, maar het is allemaal wel beduidend meer metal. Ook wel een van de eerste albums waar ik een bepaald nummer echt niet uit kan staan, want Reasons is voor mij gewoon chaotische herrie waar ik toch echt iets mis dan nog mooi genoemd kan worden. Dat haalt het album verder niet teveel naar beneden, maar ik heb altijd moeite met dit lied uitzitten.

Dat is dan ook meteen het meest negatieve.

In The Passing Light Of Day is een album waar vrij veel woede en emotie vanuit gaat, maar dat is gezien de levensbedreigende situatie waar Daniel Gildenlöw zich op dat moment in bevond ook niet vreemd. Woede over de situatie, de waanzin van operatie in en operatie uit, de gedachtes naar dat het allemaal kan eindigen en wat hij achter moet laten: het komt allemaal goed naar voren in tracks als On A Tuesday, Angels Of Broken Things, If This Is The End en In The Passing Light Of Day. Tweede zanger Ragnar Zolberg (in eerste instantie dacht ik door de toonhoogte te maken hebben met een zangeres) kleurt de extra partijen heel mooi in het drumwerk is enorm intens. Op Angels Of Broken Things komt ook echt een weergaloze gitaarsolo naar boven.

De afsluitende track is wel het echte hoogtepunt. Ik weet dat Gildenlöw zijn vrouw al vaker bezongen heeft, maar vanuit de context dat dit mogelijk de laatste keer was dat hij iets voor haar kon schrijven komt het allemaal toch iets harder aan. In The Passing Light Of Day is een erg moeilijk en rauw album, maar het is wel weer een terugkeer naar de iets meer kenmerkende Pain Of Salvation composities.

Tussenstand:
1. Scarsick
2. Remedy Lane
3. Entropia
4. In The Passing Light Of Day
5. The Perfect Element I
6. Road Salt Two
7. Road Salt One
8. One Hour By The Concrete Lake
9. BE

De gemiddeldes gaan weer omhoog en mijn score gaat hier weer naar beneden. Nee, doe mij maar Road Salt One. In The Passing Light Of Day is in een aantal opzichten een terugkeer naar het oude geluid, of wellicht beter gezegd de oude aanpak. Het is lastig, want het doet er wel veel aan denken, maar er zijn ook duidelijke verschillen. Ik vind Pain Of Salvation hier volwassener klinken en de muziek is songgericht en niet direct op een heel album. Er is een duidelijkere opbouw, maar tegelijkertijd moet de band ook weer met veel (inmiddels) typische wisselingen smijten. Wat ik wel erg fijn vond aan Road Salt One was dat het allemaal heel organisch klonk. Hier zijn de moderne invloeden volop terug, tot nu-metal achtige deuntjes aan toe. Er zijn hier ook wel nummers te vinden met verschrikkelijk lelijke chuggah riffs. De titeltrack krijgt dan nog het predikaat "ok" en daarmee kan ik ook dit album achter me laten.



Tussenstand:
1. Road Salt One
2. Remedy Lane
3. Road Salt Two
4. One Hour By The Concrete Lake
5. Entropia
6. In The Passing Light Of Day
7. Scarsick
8. The Perfect Element I
9. BE