Pain of Salvation - In the Passing Light of Day (2017)

Nog 2 maanden, erg benieuwd naar dit album. Ze zeggen dat het weer meer richting de oudere albums wordt, een tweede The Perfect Element Part I zou ik top vinden. Tracktijden beloven in ieder geval veel goeds.

Eerste single is uit: Meaningless

Pain Of Salvation - Meaningless - YouTube

The Perfect Element Part 2 zeg maar Geintje, zou inderdaad prettig zijn. Nog altijd de topper van POS voor mij.

Nee, want de alternatieve titel van Scarsick is The Perfect Element Part 2: He, zo geweldig is die plaat niet(meer)

Weer wat geleerd We gaan 't horen en ben benieuwd.

In ieder geval al interessant dat Meaningless praktisch een cover is van Ragnar's vorige band Sign's Rockers Don't Bathe. Kan me verder in de hele discografie van de band alleen Iter Impus herrineren als nummer waaraan Daniël niet heeft meegeschreven.

Tweede single is uit: Reasons

Pain Of Salvation - Reasons - YouTube

Beide beluisterd op youtube. klinkt heel veel belovend!

Ik ben nog een beetje huiverig maar vooral "Reasons" doet vermoeden dat ze weer de oude PoS formule uit de kast hebben getrokken. Die complexe ritmische riffs en grooves vond ik altijd één van hun strong points.

Nog even de kat uit de boom kijken maar heb goede hoop op een revival

Gisteren even snel wat korte stukjes gehoord waarbij ik de indruk had dat het een vrij rustige plaat is geworden. Ben er erg benieuwd naar in ieder geval.

On A Tuesday knalt anders behoorlijk uit de startblokken. Na de twee singles waren de verwachting niet bijster hoog, maar op het eerste gehoor klinkt het allemaal toch wel erg lekker!

Vandaag een eerste keer beluisterd. Zeker niet slecht Toch wat wennen... zal nog wel even duren alvorens ik sterren kan geven. Hier en daar klinkt het toch wel als vanouds...

Ik geloof dat ik verslaafd ben..... Wat is dit goed. Nu al paar keer geluisterd. Raakte meteen, maar vanmorgen met teksten erbij en koptelefoon op, kwam hij écht binnen. Eerste topper van 2017. Wat komt er toch veel moois uit Zweden.

Het is weer even wennen, die Gildenlöw-intensiteit na mijn PoS hiaat, maar sodeju wat een vette schijf dit. Ook hier direct hooked. Special Edition inbound en een beetje snel graag!

Stemmen daar is het nog te vroeg voor, maar na ongeveer 10-12 volledige luistersessies ben ik wel iets verder dan first impressions:

maandenlang is er gewacht op Daniel Gildenlows vernieuwde poging om weereens ouderwets te rocken. Drie jaar geleden is onze genie op sterven na doods geweest, lang in het ziekenhuis gelegen en deze plaat is simpelweg een viering van Daniels gezondheid anno nu. Zo zetten de heren de plaat ook al een tijdje zelf neer via hun eigen Facebook kanaal bijvoorbeeld.

Recensies komen de laatste weken 1 voor 1 binnen en vergelijkingen met The Perfect Element worden steevast getrokken. Het is nogal wat.....voor mij is dat DE beste rock/metal plaat ooit gemaakt en dan dus uiteraard ook PoS beste, op de voet gevolgd door Be en Remedy Lane.

Al met al, ja, het eerste nummer maakt direct duidelijk dat de boys hier zijn om weer te rocken. Daarentegen is mijn voorlopige conclusie dat deze plaat nog niet in de verste verte in de schaduw mag staan of in dezelfde adem genoemd mag worden als de drie eerder genoemde legendarische werken der progressieve metal. Het komt op dit moment op mij over alsof Daniel met deze muzikanten actief probeert iets van de complexiteit van oudere albums te vatten, maar het komt over als een trucje. Als een andere fase van Daniel, eentje die veel dichter bij een kruising tussen Scarsick en Road Salt II ligt, met een paar trucjes die mij het gevoel moeten geven dat er iets geniaals aparts uit zijn breinpan is gekomen wat nog een hele tijd zal doorgroeien.....tot uiteindelijk sommige van de meest legendarisch platen uit mijn muzikaal leven.

Daarentegen groeit het (nog) niet door maar begint het om heel erg eerlijk te zijn al weer te vervelen, iig delen van de plaat. En dat is geen goed teken.

Een definitief oordeel is zeker nog niet mogelijk, maar ik vind de ongekende positiviteit die ontketend is betreffende dit album onterecht, ik begrijp het tot mijn hele grote spijt nog niet. Ik hoop dat ik het op een later punt wel ga begrijpen....

Als ik nu zou stemmen zou ik 3 stemmen geven. Als zijnde feitelijk het minst goede PoS studio album, misschien samen met Road Salt deel 1. Zowel Scarsick als RS II schat ik hoger in nog.

Dat gezegd hebbende, mogen we uiteraard dankbaar zijn dat er nog een Daniel Gildenlow in leven is die ons bovengemiddeld leuke rock platen kan geven.....wat dat betreft is dit wel degelijk een viering van zijn nu weer blakende gezondheid. Dat hij dat wil vieren met zijn torso volledig vol op de albumcover, vergeef ik de man die de beste zanger aller tijden is voor mij in dit soort muziek.

De afgelopen twee weken heb ik me warm gemaakt voor deze nieuwe plaat door de tot nu toe indrukwekkende discografie van de band weer helemaal te beluisteren. Tijdens deze luistersessies kwamen ook langzamerhand de eerste recensies van In the Passing Light of Day binnen die allemaal razend enthousiast waren, de verwachtingen lagen dus hoog. Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik ben op dit moment compleet niet overtuigd door deze plaat. Ik zou de plaat nu samen met One Hour by the Concrete Lake als de minste plaat van de band tot nu toe benoemen. Daar zijn een aantal redenen voor.

Pain of Salvation heeft altijd flink wat springerige metalinvloeden gehad in zijn muziek, maar dan was het op een funky Faith No More-achtige manier. Vooral op Scarsick leek het bij vlagen Angel Dust 2.0., nu is het Zweedse gezelschap moderner geworden. Ik hoor akelig hoekige ritmes, bijna djenty en ook in de stijl van een band als Leprous, dat vind ik niet werken bij deze plaat door de productie. Dat is gelijk het volgende punt dat ik wil aankaarten: ik vind deze plaat levenloos klinken, en de productie draagt daar aan bij. De drums missen punch en klinken ronduit karig (het drumspel is daarentegen wel erg goed) en de vocalen staan naar mijn mening te hoog in de mix; deze conclusies leg ik na beluistering via de stereo en op de koptelefoon.

Er staat niks slechts op deze plaat, maar ook niks dat mij echt doet opveren zoals materiaal op de vorige platen. Misschien komt de omslag nog en de plaat gaat zeker nog meer kansen krijgen, maar ik heb er een hard hoofd in.

Misschien hoort de plaat wel 'levenloos' te klinken, alsof je in het ziekenhuis ligt(ruis in de plaat, oa te horen bij On a Tuesday, hartslag geluiden in Full Throttle Tribe...). Persoonlijk hoor ik Daniel ook liever iets hoger in de mix, blijft een fantastische zanger die zijn emoties perfect weet over te brengen.

Vindt de plaat zelf waanzinnig. De opening hakt er heerlijk in en is gelijk een van de beste opening nummers die ik kan bedenken (naast The Grudge van Tool), mede omdat het juist een nummer is wat klinkt alsof het de plaat zal eindigen + er gebeurt zoveel en Pain of Salvation heeft nog nooit zo hard geklonken als in dit nummer, al mag het sludgy einde in Full Throttle Tribe ook even genoemd worden. Verder noemenswaardig vind ik de heerlijke solo, welke tevens erg onverwachts is, vanaf de 4e minuut in Angels of Broken Things en heel If This is the End.
Daarnaast vind ik In The Passing Light of Day de perfecte afsluiter, wordt nergens saai en bouwt lekker op, avontuur opzich.

Ga 'm naar 5* verhogen.

Na twee luisterbeurten ben ik erg onder de indruk van deze nieuwe plaat. Ik zal het niet gaan plaatsen of meten met andere albums die ze hebben uitgebracht, want met goeie progmetal weet je nooit wat je kan verwachten, en een referentiekader opbouwen is nu juist een beetje wat ik dan wil laten varen. Het is voor mij juist fijn om albums op zichzelf te beoordelen.

Immers, ieder album dat POS heeft uitgebracht is zo enorm...anders...
Anders qua bezetting, anders qua arrangement, sfeer, toon, noem maar op. De enige rode draad die door al hun albums loopt is de thematiek. En de samenhang in die thematiek staat denk ik centraal voor mij als ik hun albums zou willen beoordelen. Voor mij is dit een zeer fijn album omdat het als één geheel op mij over komt. Er wordt een verhaal verteld -wellicht wel het persoonlijkste verhaal dat Daniël ooit heeft opgepend- en het laat mij niet los.
Hoewel Scarsick als één van de mindere platen wordt beoordeeld onder de fans, is het wel het laatste album geweest dat ik van begin tot einde kan afluisteren, mezelf wanend in de cadans die het weet vast te houden. Na Scarsick heeft de groep een tweetal albums uitgebracht die mij toch minder wisten te bekoren. Ik miste op enkele nummers na een bepaalde thematische integriteit. Het geluid lag er soms zo dik op dat ik meer het gevoel kreeg de muziek voor de vorm te luisteren dan voor de inhoud.

Die trend is overduidelijk niet voortgezet op dit album, en daar ben ik erg blij mee. In die zin klinkt het weer als 'vanouds', maar o zo nieuw. Aangezien ik ook graag naar de meest gruwelijk harde Deathcore luister, vind ik het interessant om de nodige polyritmische djent-invloeden voorbij te horen komen.

Voorlopig laat ik het hierbij eventjes, want ik heb nog aardig wat luisterbeurten te gaan voordat ik wat meer in details kan treden over het album. Maar mijn eerste indruk is echt driewerf WAUW.

Inmiddels wat vaker dan een paar keer geluisterd..... Ik ben nog steeds van mening dat dit een ge-wel-dig album is. Ik snap de behoefte om vergelijkingen met de eerste albums te maken, maar voor mij is de enige overeenkomst tussen elke PoS album Daniël Gildenlöw..... En wat albums als The Perfect Element, Remedy Lane, Be en Scarsick zo bijzonder maakten, was Daniël. Zijn verhalen, zijn gedachten, zijn emoties, zijn stem, zijn genialiteit, zijn muziek die van hard naar zacht, van metal naar folk, van fluisteren naar schreeuwen ging.

Daarom pakte de twee road salt albums me nooit helemaal. Wel bepaalde nummers, maar dat was omdat ze in één nummer een flikkering van die voorgaande albums lieten zien. Sisters, Road Salt, 1979. Maar het was niet dat geheel, dat ik nu wel weer ervaar.... Een kop, een staart en daartussen geweldige muziek vol verrassingen, rauwe emotie en stof tot nadenken.

Over het geluid is ook al het één en ander gezegd. Ik vond het geluid van albums als Remedy Lane en The Perfect Element nooit geweldig. Soms verzoop het gewoon. Maar zelfs dat deed mijn waardering voor die albums niet minder worden. Wat dat betreft vond ik de remix van Remedy Lane echt een verbetering. Sinds BE heb ik daar geen last meer van. Tuurlijk was het geluid bij de Road Salt albums (drums bijvoorbeeld) vrij droog. Maar dat was met opzet. Ook hier is dat soms het geval. Maar ook hier ervaar ik het als deel van het concept. Wanhoop, verdriet, spijt, de kale realiteit van een leven dat aan een draadje hangt. Daar waar ik t/m Remedy Lane dacht dat het was, omdat ze dat stuk niet helemaal in de hand hadden. Bovendien vind ik, zeker met het volume stevig open, dat het je veel details hoort.

Voor mij is dit album het bewijs dat Daniël Gildenlöw weer helemaal terug is. Niet alleen qua gezondheid, maar ook qua ambitie om weer de grootste band ter wereld te worden. Dat gaat nooit gebeuren, maar die ambitie leidt in elk geval tot prachtige kunst.

Eerste luisterbeurt bezig en ik moet zeggen dat het aangenaam luisteren is. Nergens 'wauw', maar dat is sowieso een rariteit aan het worden vrees ik. Zo op het eerste gehoor schat ik deze toch hoger in dan 'One hour ...' en de twee 'Road Salts'.

Ik weet het niet met deze plaat. De twee lange nummers aan begin en eind vind ik te weinig bijzonder (m.n het titelnummer) om hun lengte te rechtvaardigen. Daartussen staan een aantal erg goede nummers en bevat Angels of Broken Things een hele toffe lange gitaarsolo. In elk geval de tofste die ik dit jaar heb gehoord. Terwijl ik dit opschrijf staat Remedy Lane op en wordt duidelijk dat In The Passing Light Of Day plaat klinkt als vroeger, maar dat ze het allemaal al eens beter hebben gedaan.
Toch voelt het niet helemaal eerlijk om Pain of Salvation zo streng te beoordelen, hun sound is nog steeds uniek en welke band herhaalt zichzelf nou niet tot op zekere hoogte. Zoals gezegd, ik weet het nog niet met deze plaat. Repeat maar weer.

Ik moet er vooral aan denken bij de titelsong, behoorlijk mooi gebeuren toch die song.

Heb Pain of Salvation nooit echt beluisterd en een nieuwe plaat is altijd een goede reden om het dan toch eens te doen. Enerzijds vind ik dat de band best een vet geluid heeft, maar anderzijds werken ze me ook behoorlijk op de zenuwen. Het resultaat is een album dat ik uit kan zitten maar wat me nooit echt pakt. Mijn beste poging tot beschrijving is dat dit een soort Leprous is, maar dan wat rauwer en met een betere zanger. De betere nummers vind ik 'On a Tuesday', 'Tongue of God' en ook het wat poppy 'Meaningless', maar daar tegenover staan 'Reasons' en 'Full Throttle Tribe' met ontzettend irritante refreinen. Het nodigt me niet uit om voorgaande albums te beluisteren, zeker aangezien het gemiddelde van deze verrekte hoog ligt.

dat is vaak zo als een album een week oud is. Probeer Remedy Lane eens. Vind je dat niets? Afhaken!

Leprous is duidelijk beïnvloed door Pain of Salvation. Een soort van origineel klinkende combinatie tussen Faith No More (vooral Album of the Year hoor ik in hun sound terug), Dream Theater en Meshuggah. Ik vind echter dat Pain of Salvation deze stijl van emotionele doch chaotische prog metal - waarbij beiden ook gebruik maken van typisch laag gestemde nu metal (of is dit vloeken in de kerk?) achtige riffs - een pak beter uitvoert dan Leprous. Daarbij is Gildenlöw ook een vocalist van wereldformaat.

Ik heb dit album vandaag binnengekregen. Ik kan het hopelijk zo snel mogelijk beluisteren (heb nog een aantal albums aangekregen die ik nog aan een beluistering moet onderwerpen en ook nog wat bestellingen op komst) en de beoordeling zal volgen. Ik heb in ieder geval wel trek in een return to form; Perfect Element en Remedy Lane waren meesterstukjes in de prog metal, maar sindsdien hebben de albums van deze Zweden mij maar kunnen bekoren.

Ik kan hier helaas niet zoveel mee. Het songmateriaal gaat grotendeels langs me heen en het album ligt door de rauwe en vrij kale produktie niet echt aangenaam in het gehoor. Het tegendraadse drumwerk vind ik ook behoorlijk vervelend. De nummers zijn daarnaast echt veel en veel te lang. De weer wat hardere koers van de band valt toe te juichen, maar het resultaat is wat mij betreft niet om over naar huis te schrijven.

Met veel tamtam lag dit in de Duitse metalwinkel. Mooie hoes. Maar ik zou dit nooit kopen om naar de muziek te luisteren. Dertien in een dozijn. Daar kom je er niet mee tegenwoordig. Promotie is niet alles.

het kan van alles zijn, maar zeker geen dertien in een dozijn...

Persoonlijk heb ik Pain of Salvation ook altijd een van de uniekere en meer avontuurlijke prog-metalbands gevonden. Ik ken eigenlijk geen tweede band die zoals hen klinkt.

Dat zal best, maar ik ben het met buizen eens dat dit album niet zo heel uniek of avontuurlijk klinkt. Misschien de eerdere albums dan, maar daar heb ik geen weet van.