Singles (1992)

De film kon me niet zo boeien, deze soundtrack des te meer. Alleen al voor het nummer Drown van the Smashing Pumpkins was de aankoop het waard.

Ik heb de film nooit gezien, maar vind de soundtrack erg goed. Ik kocht hem - zijnde Smashing Pumpkins fan - destijds voor Drown, maar het nummer van Soundgarden (met een heel hoog zingende Chris Cornell en dat van Mother Love Bone (prachtig nummer van een minuut of zijn ook erg mooi.

same here Herman
Die Paul Westerberg nummers heb ik altijd om te huilen gevonden...

en de film die kan je overslaan.

De film is een ietsje minder, maar de soundtrack is gewoonweg absoluut fantastisch!!!!

Alice In Chains: Would? .... meesterlijk.. een song die komt binnenvallen, zo van "pas op, wij ménen het!"... schitterend nummer!

Pearl Jam: Breath... wowowow!

Het knappe acoustische solouitstapje van Chris Cornell (toen bij Soundgarden van een Split nog lang geen sprake was!).. met het bloedmooie "Seasons"!!!

De tongue in cheeck rock van Paul Westerberg.... het leuke tussendoortje van de zusje HEART, hier veromd als "The Lovemongers" die op leuke wijze Led Zeppelin's "The Battle Of Evermore" brengen...

En dan.. MOTHER LOVE BONE !!!!

Een Schitterende bijdrage van Soundgarden (Birth Ritual)...

Mudhoney!!!

De grote Jimi Hendrix, toch ook uit Seattle mag ook niet ontbreken (May this be love)... en de finale is ook prachtig: Screaming Trees met I Nearly Lost you, maar.. vooral.. SMASHING PUMPKINS "Drown"... waaaw!!!

Ik heb gisteren de film gezien. Wel leuk, goeie acteerprestaties, maar deze grungesoundtrack is inderdaad fantastisch. 4,5*

Leuk detail trouwens: Eddie Vedder speelt zelf een rolletje in de film.

Ook Jeff Ament en Stone Gossard zitten er in.

zag net dat pearl jam state of love and trust speelde in arnhem, dus maar eens even hierheen gespoed om 4.5* te plakken op deze meesterlijke soundtrack!

Ondanks dat Nirvana ontbreekt is dit wel een geweldige soundtrack, de film heeft niet het nivo van dit album.

Schitterende verzamelaar, onontbeerlijk voor de echte rockfan!

4,5.

Yep, zeer goede soundtrack met een aantal fijne rarities als Breath, State of Love and Trust, Seasons, Birth Ritual en Drown. Voor de grunge scene liefhebber een uitermate geschikte plaat.

Misschien is ie wel zo goed OMDAT Nirvana ontbreekt...

Nee, Nirvana had er wel op gemoeten, in plaats van Jimi Hendrix. Die heeft niks met dat tijdsbeeld te maken.

One of the few Seattle bands of this era not to have a cameo was Nirvana, and according to Everett True's book "Nirvana: The Biography," Kurt Cobain hated this film.

http://en.wikipedia.org/wiki/Singles_%281992_film%29

Zal waarschijnlijk de reden zijn waarom Nirvana er niet opstaat.

Eerlijk gezegd mis ik Nirvana helemaal niet.

Bedankt voor de info, Klumpie.

En inderdaad, kaztor: ik mis Nirvana ook totaal niet ...
En, Deric Raven: je hebt gelijk dat Hendrix niet van het tijdsbeeld is, maar wel van Seattle dacht ik: anyway: van mij mag ie erop blijven staan hoor

Eerst iets over de film; die was gewoon erg slecht.
Een soort van Friends In Seattle, met een zeer slecht acterende Matt Dillon. Hij zet de artiesten uit Seattle neer als erg simpele houthakkers.
Eddie Vedder van Pearl Jam heeft ook een rolletje in deze film, alleen is hij te schuchter om de camera aan te kijken. De rest van Pearl Jam weet zich ook niet echt een houding aan te meten.

Nu over de soundtrack; die is namelijk briljant.
Zoals ik eerder al op merkte, vind ik het gemis van Nirvana erg jammer, en had Jimi Hendrix van mij weg gelaten mogen worden.
Maar voor de rest, is hij gewoon steengoed.

Na de sterke opener van Would? (Alice In Chains), volgt het mooie Breath van Pearl Jam. Ze komen later nog eens terug met het nog betere State Of Love And Trust.

Het beste nummer van Mother Love Bone (Chloe Dancer / Crown of Thorns) staat er op. Eigenlijk is deze hele soundtrack een ode aan Andrew Wood, want ook Soundgarden, Pearl Jam en Mudhoney zijn vertegenwoordigd.
Indirect kan Nearly Lost You natuurlijk ook zo gezien worden.
Jammer dat er dan weer geen nummer van Temple Of The Dog op staat, maar dat lag weer te veel voor de hand denk ik.

Die cover van Led Zeppelins Battle Of Evermore is knap gemaakt, is bijna niet van het orgineel te onderscheiden.
Ik wist niet dat dit de band Heart was (die dus ook uit Seattle komt), toch wel een grote verrassing.

De nummers van Paul Westerberg zijn wel grappig, maar voegen niet echt wat toe.

Smashing Pumpkins zorgen wel weer voor een waardige geslaagde afsluiter.

Zo hé, deze ga ik binnenkort weer eens opzoeken. Indertijd veel gedraaid, maar het staat me allemaal niet meer voor de geest.

Dé soundtrack van mijn late tienerjaren. De film is al erg oké, maar de soundtrack is gewoon briljant!! Niet zomaar een verzameling artiesten en songs zoals zoveel filmsoundtracks Inspired By. Hoort ook eigenlijk in mijn Top 10 van favoriete albums allertijden.

Cd maar eens rippen en op mijn gsm zetten voor in de auto.

Echt een briljante soundtrack! Zoals eerder genoemd: het beste nr van Mother Love Bone, twee super nrs van Pearl Jam (die staan verder nergens anders op). En dan nog de andere 'grunge' bands!!! De nrs van Paul Westerberg (Replacements) zij leuk als tussendoortjes. Maar eens weer gaan luisteren!

En zo wordt je via het album van Mother Love Bone door users doorverwezen naar deze soundtrack Singles. Normaal bedenk je zoiets niet, DE grunge soundtrack zit bij deze film... Hij had voor een groot deel werkelijk niet misstaan als soundtrack bij de net uitgebrachte film Pearl Jam 20 Years (ook een aanrader trouwens, net als de soundtrack ervan). Veel van deze artiesten spelen (logischerwijs) een rol daarin.

Wat betreft Singles hebben het hier niet zo maar over een soundtrack, hell wat een goede songs staan hier op zeg. Degene die dit heeft samengesteld wist er duidelijk wat meer van.

Het is volkomen onmogelijk om 3 favoriete tracks aan te kruisen: ik heb er 10! 2x (alleen hier de albumversies te horen) Pearl Jam - waaronder het magistrale State of Love and Trust - het sublieme Crown of Thorns van Mother Love Bone, 2x Chris Cornell / 1x met Sound Garden, maar ook Battle of Evermore van Lovemongers & Overblown van Mudhoney zijn niet verkeerd. Daarna staat nog Nearly Lost You van Screaming Trees wat echt een dijk van een nummer is. En dan eindigt het album met een klassieker: Drown van the Smashing Pumpkins, in zijn volle glorie (de volle lengte).

Het eerste nummer van Paul Westerberg (je zal maar tussen deze bands gezet worden...) is wat minder, maar Waiting for Somebody is niet eens zo slecht. Oh ja, ene Jimi Hendrix staat er ook nog op: die kan het ook wel. Alleen past 'ie hier niet echt. Daar had natuurlijk Nirvana moeten staan. Dat is mijn enige kritiekpunt op deze verder sublieme soundtrack.

Een soundtrack die de tijdgeest goed samenvat. Alhoewel ik dit soort dingetjes pas veel later op waarde ben gaan schatten, kan ik me alleen al bij de aanblik van de tracklist alleen al, weer helemaal inleven in de lokale alternatieve feestjes waar ik wel eens rondhing.
En de film... die heb ik nog nooit afgekeken.

Hé Edwynn, het was toen dus niet alleen metal wat de klok sloeg? In Utrecht had je een alternatieve disco, waar dit volgens mij ook gedraaid werd en the Cure en Depeche Mode en zo. Daar ging ik ook wel eens naar toe. Ik weet alleen niet eens meer hoe die heette...

Even googlen: Le Toucan, maar natuurlijk!

Eind jaren '80 draaiden ze deze bands:
New Order, The Cure, The Cult, Frankie goes to Hollywood, The Clash, U2, ABC, Human League, Soft Sell, Duran Duran, Kajagoogoo, Howard Jones, Killing Joke, Depeche Mode, Simple Minds, Propaganda, Stone Roses, Happy Mondays, Talk Talk, Blue Nile, Hue & Cry, A Flock of Seagulls, Blondie, Alphaville, Inxs, Blondie en Yazoo.

Alleen vraag ik mij nu af of ze tot begin jaren '90 bestonden. Anders heb ik de grunge bands weer ergens anders gehoord.

Nou eigenlijk wel. Begin jaren 90 luisterde ik alleen maar naar thrash, death en black metal. De rest moest ik , op enkele uitzonderingetjes na, niet. Maar met vrienden ging ik wel naar alternatieve feestjes en ook wel naar dansfeesten. Gewoon gezellig mee, weet je wel?
Pas veel later ben ik ook nog eens wat van die cd's gaan kopen. En dan snap ik niet hoe ik dat toen heb kunnen negeren.

Grappig is dat inderdaad, dat je er nu anders tegenaan kijkt. Maar ja, je muzieksmaak ontwikkelt zich ook de ene en/of de andere kant op. Ik draai de afgelopen jaren juist weer meer metal dan vroeger (begin jaren '90). Toen was het vooral grunge, u2, Springsteen en zo. Wel ben ik altijd een muziekomnivoor geweest, met een zwak voor bepaalde bands en stromingen. Waarbij de grunge muziek van dit album altijd populair was en nog steeds is.

Mijn probleem is dat ik alles altijd ben blijven draaien. Er komt dus alleen maar meer bij. Dat doet au in de portemonnee....

... en in mijn cd-kast die steeds weer overloopt. Ik ben de laatste tijd cd's gaan verkopen en sommige in hangmapjes gaan opbergen. Zo denk ik bewust na wat ik nou echt binnen handbereik wil blijven hebben, 'archiveer' en weg doe. On topic: dit album Singles mag blijven.

Ik lees in het boekje dat het album mede geproduceerd is door Cameron Crowe, die ook de maker is van de zojuist uitgebrachte film Pearl Jam 20 en muziekjournalist was in Seatlle begin jaren '90. Ik schreef hierboven dat degene die dit samengesteld heeft er meer van moest weten, vandaar dus. Een echte Seatlle grunge kenner.

Ik draai dit album echt nooit. Moet dat toch maar weer eens gaan doen. Jullie enthousiasme wakkert die van mij ook een beetje aan!

Goed idee: het liefst hard!

For old time's sake moet ik dit nog weer eens opzoeken, indertijd was vooral SoLaT favoriet, met NLYT als goede tweede.