Rainbow - Live in Munich 1977 (2006)

Dit is Rainbow op zijn best! vanaf het moment dat dit concert begint met een magistrale knallende uitvoering van Kill the King is de toon gezet. Andere hoogtepunten zijn Mistreated, Catch the Rainbow en Still I'm Sad...

ik mis stargazer en sommige nummers gaan wel heel erg lang door ; 4*

Je kunt beter de dvd kopen.

Deze onlangs aangeschaft en langs de OnStage maatlat gelegd. Die cd wint het wat mij betreft met name door de compactere en daardoor veel rakere uitvoering van Still I'm Sad die op OnStage gelukkig ook zonder drumsolo is. Overigens vind ik op deze cd Ronnie James Dio de man daar waar Blackmore zich net even te vaak verliest in langdradig en niet altijd bijzondere boeiend gepiel. Iets wat op OnStage ook minder opvalt. Desalniettemin is deze cd overall gezien geweldig vermaak.

Pluk Long live rock'n'roll en Do you close your eyes er uit en plak ze achter je favoriete 1976 concert ...

Ik heb On Stage, is deze dan toch de moeite om aan te schaffen voor 9 euro?

Zeker, als je er tegen kunt om sterk verschillende versies van dezelfde liedjes te hebben. Een paar weken geleden, toen ik in Nederland was, heb ik de DVD aangeschaft. Om een zuiver oordeel te kunnen vellen heb ik die zonder beeld over mijn stereo installatie afgedraaid. Vergeleken met On Stage - die heb ik ook, evenals Live in Düsseldorf - heeft LIve in München voor- en nadelen.
Voordelen: Long live rock'n'roll en Do you close your eyes blazen de originele studioversies weg.
Mistreated is naar mijn smaak beter in München, omdat Dio het veel beter zingt en Blackmore een interessanter intro speelt. Deze versie is zelfs beter dan in Düsseldorf.
Man on the silver Mountain begint met een stukje Lazy in een werkelijk idioot hoog tempo.
In Still I'm Sad speelt de band Ode aan de Vreugde: het vierde deel uit de beroemde 9e van Beethoven. Even later drumt Powell onder de finale uit Tsjajkovsky's Ouverture 1812.
Bassist Bob Daisley zingt hier en daar de tweede stem en dat is een verrijking. Hij is bovendien beter dan Jimmy Bain.
Nadelen: de eigenlijke delen van Kill the King en Still I'm sad klinken wat minder agressief dan op On Stage.
Dio is inderdaad in topvorm, maar valt hier en daar weg.
Blackmore is inderdaad niet het gehele concert in absolute topvorm, maar soms gewoon in topvorm. Dat betekent nog altijd dat hij met 99,9% van alle andere gitaristen de vloer aanveegt.
Nog een nadeel: Stargazer ontbreekt.
Mijn conclusie is de ultieme Rainbowconcertregistratie niet bestaat, in tegenstelling tot Deep Purple met Made in Japan, waarbij je alleen maar The Mule hoeft te vervangen door Black Night.
En ja, op DVD is dit concert niets minder dan adembenemend.

Hartelijk dank voor je reactie, lijkt me dus toch de moeite waard!

Persoonlijk vind ik dit de beste periode van Dio, al is zijn eerste periode bij Black Sabbath ook niet te versmaden. Het nadeel van de live registraties uit deze tijd is dat alles behoorlijk wordt uitgemolken. Daardoor draai ik deze, maar ook On Stage niet al te vaak. De studioversies van bijvoorbeeld Kill the King staan in schril contrast met de live-uitvoeringen. Vandaar dat als ik Rainbow luister, ik een live plaat in de speler duw.

Ik heb hiervan alleen de dvd. Dat doe ik vaak zo: studioalbums op cd, liveregistraties op dvd. Ik heb de rit wel nog nooit volledig uitgezeten, niet uit desinteresse, gewoon uit tijdsgebrek. Toch wat eerste indrukken:
- Blackmore is als gitarist een klasse apart.
- Dio is als zanger een klasse apart.
- Ik houd van de respectvolle manier waarop Dio het publiek toespreekt, een wereld van verschil met de 'fucks' van Osbourne.
- Hoewel ik houd van lange gitaarsolo's en uitgesponnen nummers, vind ik dat Rainbow in die periode wat overdrijft. Twee extra lange nummers tussen kortere versies lijkt me voldoende.
- Ik mis nummers van het album 'Rising', uiteindelijk gaat het over die tournee.

Nou nee, LLR&R was al opgenomen voor deze tournee begon.
Rising is opgenomen tussen de eerste twee tourneeën (met Bain en Carey) in. München is van de derde tournee met Daisley en Stone, die tot diep in 1978 duurde.
Valt allemaal na te lezen in het boekje dat bij de DVD hoort.

Met dit concert, uitgezonden op de WDR, zag ik Ronnie James Dio voor het eerst in beeld bewegen velen jaren geleden. Fantastisch om te zien rondom 4:00 uur 's nachts tijdens de uitzending van Rockpalast. Een donkere uitstraling en dan wat hippie achtige nummers ten gehoren brengen! Een legendarisch concert blijkt, die bijna niet doorging: Ritchie zat in de gevangenis door één of ander incident en was door een hals over kop autorit toch nog instaat het door te laten gaan. Zij het uren later als de oorspronkelijke aanvang en het publiek was allang niet meer compleet rond 23:00 's avonds. De DVD van Eagle is een aanrader. Mooi verzorgd, met extra's, waaronder een interview met fantast Bob Daisley, maar zeker vermakelijk!

Munich 77 vs On stage (76) de toto
D1: 2, 1, 2, 3, 1 (ivm het niet komen opdagen van een oponent)
D2: 2, 1, afgelast

drie keer winst, drie keer verlies en een gelijkspel. Daarbij opmerkend dat je wel zin moet hebben in het ultralange still i'm sad. Do you close your eyes vind ik niet zo'n verrijking, ondertussen wel genoeg uitspattingen gehoord.

Geluids kwaliteit gaat naar Munich.
Nostalgie gaat naar on stage.

ik kan niet kiezen dus. Dan maar dezelfde score ( of een rematch?)

Na On Stage en Live in Germany 1976 is dit het derde live-album van Rainbow dat ik de laatste tijd beluisterd heb. Alle albums lijken op elkaar, hoewel er wat verschillen zitten in de bezetting van Rainbow en in de setlist. Hier is Long Live Rock n’ Roll toegevoegd. Wat mij betreft een van de mindere nummers van Rainbow uit de tijd dat Dio daar achter de microfoon stond. Ook van deze liveuitgave van dat nummer word ik niet meteen wild, ook omdat het publiek mee moet zingen. Dat is, naar mijn mening, vooral leuk als je zelf aanwezig bent bij een concert. Daarbij is de uitgave van Still I’m Sad hier, met een toetsensolo en dan een lange drumsolo, teveel van het goede voor mij. Dio's improvisatie aan het einde van Man on the Silver Mountain vind ik ook niet erg goed overigens, maar dat is ook op andere live-albums het geval. Daar staat dan weer tegenover dat de versie van Mistreated op Live in Munich 1977 de beste is van de drie live-album die ik heb.

Verder zijn er uiteraard wat kleinere dingen die hier anders klinken dan op de andere albums. Ik vind bijvoorbeeld de achtergrondzang, bijvoorbeeld op Kill the King en 16th Century Greensleeves, veel nadrukkelijker aanwezig op dit album, wat de nummers net wat extra’s geeft.

Net als Live in Germany en (in iets mindere mate) On Stage is dit prima vermaak voor als je in de stemming bent voor ellenlange nummers met veel gitaargepriegel en solo’s.

4.0*

Zoals de All Music Guide hierover schrijft: "This is the deliverance on the promise of '70s hard rock." Dus inclusief te lang uitgesponnen gitaarsolo's, toetsenimprovisaties, klassieke citaten (Ode an die Freude middenin Still I'm sad, voel je 'm?), een drumsolo en vooral een uitzinnige feel-good-sfeer die de hele plaat doet aanvoelen als een koortsachtige droom die in een kwartiertje alweer voorbij is. Het hoort er allemaal bij, allemaal onderdeel van het totaalpakketje, love it or leave it – zelf lust ik er wel pap van, en ik heb alleen maar spijt dat deze band indertijd aan mij voorbij is gegaan omdat hij totaal voorbij mijn muzikale horizon (Lou Reed, 10cc, Elton John, Bowie, Steely Dan) lag.
        Ben ik overigens de enige die het idee heeft dat David Stone op Still I'm sad vanaf 9'52 de solo's en vooral de sounds van achtereenvolgens Rick Wakeman, Keith Emerson en één der toetsenisten van Todd Rundgrens Utopia's (Moogy Klingman of M. Frog Labat) pasticheert?

Mistreated wordt hier zo fantastisch uitgevoerd.
Heb al die Live In Munich, Köln, Düsseldorf, etc. CD's van ze. CD's ja. En dan op keihard volume in de auto, daar klinken ze het best. Fantastische tijdsopnamen, Rainbow at the top.
Ben benieuwd wat Richie op 17 juni nog kan laten horen.
Maar zo legendarisch als toen in 1976 das war einmal.
R.I.P. Cozy Powell, R.I.P. Ronnie James Dio, R.I.P. Jimmy Bain.
Tony Carey en Ritchie Blackmore zijn nog actief in de muziek en treden nog op, en leven nog.

Gelukkig dat je dat laatste nog ff erbij zet

Hihi.

Weinig veranderingen in de setlist t.o.v. die 1976 West-Duitsland CD's. Stargazer eruit en Long Live Rock 'n Roll erin, toetsensolo van eerstgenoemde zal haast wel naar Still I'm Sad verplaatst zijn. Leuk zo'n 25 minuten versie, ben meestal wel een liefhebber van die lange improvisaties. Heb verder alleen On Stage en Live in Germany; de oude uitgave van Connoisseur Collection volstaat nog prima voor Stargazer. Als dit de beste (en een korter gehouden versie) van Mistreated is, tref ik het want dat is niet mijn favoriete onderdeel van de oude Rainbow. Vind dat vooral een nummer voor David Coverdale die dat met Whitesnakes Live... in the Heart of the City ook op plaat heeft gezet. Munich komt zonder intro snel terzake met Kill the King; album wint het bij mij nipt van eerder genoemde andere livealbums, omdat het een volledig concert is en geen samenstelling uit diverse concerten. Toetsenist David Stone behoort tot de meest onbekende bandleden die in Rainbow gediend hebben.

Midden jaren ’80 zond Rockpalast een concert van Rainbow uit 1977 uit, vast niet voor het eerst. Ik was desondanks verrukt: eindelijk beelden van deze fantastische band! Op tv ontwaarde ik enkele fraaie details, die mij hielpen om On Stage beter te begrijpen. In de jaren ’90 was de show weer op tv en toen bezat ik een videorecorder, hoep hoep hiera!
Hij is tegenwoordig te koop als Live in Munich 1977. Nadat ik laatst On Stage weer eens beluisterde, besloot ik de Rockpalast-dvd te kopen. Concerten kijk ik thuis met beamer en de grote audio; biertje erbij en zelfs in lockdowntijden sta ik in een concertzaal.

De personalia: Tony Carey was weggepest door Blackmore, zo valt te lezen in Dio’s biografie Rainbow in the Dark. Met Jimmy Bain was kennelijk ook iets mis, sowieso omdat hij met zijn vingers baste en baas Blackmore wilde de fellere aanslag van een plectrum. Door deze dvd kan ik raden wat hem nog meer niet aanstond in Bain.
Nieuw was dus de linkerzijde van het podium, vanuit het publiek gezien: toetsenist David Stone en bassist Bob Daisley. De eerste lijkt wat timide, of is hij gewoon geconcentreerd? Daisley wandelt rustig en zelfverzekerd rond. Terwijl Powell zich achter hem in het zweet werkt, straalt Dio midden vooraan rust en autoriteit uit. Uitgebreid bedankt hij het publiek voor het lange wachten. Staande bij zijn microfoon, die het hele concert in de standaard blijft, maakt hij al zingend met de linkerhand allerlei gebaren; met de vingers van de rechterhand tikt hij regelmatig op de microfoon, wellicht een oude gewoonte uit zijn trompetjaren.
Rechts staat de man in het zwart, routineus, creatief, zijn band dirigerend. Voor geluidseffecten gebruikt hij o.a. een bandrecorder. Aan het einde van de show beproeft hij hoe stevig zijn gitaar eigenlijk is, maar zelfs dat doet hij beheerst.

Hierboven schreven anderen over allerlei verschilletjes tussen On Stage en deze dvd/cd én de voorge-schiedenis: Blackmore was zojuist uit een politiecel ontslagen. Bij de extra’s van de dvd vertelt Daisley meer. Hij beschrijft wat enkele dagen eerder misging tijdens een concert, hoe Blackmore zich tevergeefs verborg voor de politie en in de cel belandde. Bij aankomst in München droeg hij al dagenlang dezelfde podiumkleding; hij zal vanaf binnenkomst niet fris hebben geroken…
Dat hij desondanks in topvorm is, is daarom extra knap. Tijdens het concert bedankt Dio expliciet roadie Ox als de Man op de Zilveren Berg en bovendien is Long Live Rock ‘n' Roll níet voor Oostenrijk; nu snap ik waarom.

Andere leuke extra’s op dvd zijn videoclips van drie songs van hun volgende plaat en de veel te korte docu Rainbow Over Texas ’76, waarop Tony Carey en Jimmy Bain te zien zijn. De laatste beweegt wild over het podium, een fascinerend gezicht, maar ik vermoed dat de baas vond dat hij daarmee teveel aandacht trok. Hilarisch zijn Daisleys anekdotes over de practical jokes van Blackmore voor wie zelfs de tourmanager verre van veilig was.

Tenslotte valt op hoe ver tegenwoordig de techniek is gevorderd ten opzichte van 1977. De lichtshow bijvoorbeeld, met de regenboog die toen het summum van techniek was. Onveranderd hoog is de kwaliteit van de muziek: wát een band, wát een stem had ome Dio, wát een composities maakten deze mannen... Hoe mooi is het ook om Blackmore het hoofd te zien wiegen tijdens de ingetogen delen van zijn solo’s. Het warmst word ik van de talrijke en uitgebreide bedankjes van Dio aan het publiek: je voelt je zó welkom bij hem, alsof je er live bij bent!

Mooi he.