Marc Almond - The Stars We Are (1988)

Of net wel. Ik heb onlangs ’Tainted Life’, z’n autobiografie herlezen. Die verscheen in 1999 of 2000, dus een jaar of vijf voor z’n sidecar-ongeluk. Zijn steeds weerkerend geruzie met platenfirma’s en overmatig druggebruik was ik niet vergeten. Maar ik ontdekte een derde rode draad: hoe vaak hij aan de dood is ontsnapt: niet normaal! Ik geef een bijna chronologische samenvatting, mogelijk ben ik nog een paar voorvallen vergeten.

- Als kleuter kroop hij tijdens een bezoekje aan de zoo in de kooi van een orang-oetan.
- Als kind van een alcoholverslaafde vader stond hij thuis doodsangsten uit. Z’n vader beschouwde Almond als ongewenst kind en heeft hem met een hoofdkussen bijna doen versmachten.
- Als tiener ondernam hij een zelfmoordpoging. Voor de nieuwsgierigen: vol met pilletjes dreigde hij ermee enkele etages hoog een Herman Broodje te doen. Mijn oprechte dank aan de alarmschreeuwers en hulpverleners destijds. Mijn ordinair leven zou anders veel minder klankkleur hebben gekend.
- Op de trein en daarna door the streets of London achternagezeten door een stel hooligans die hem met de dood bedreigden.
- Beroofd door een tienergang in NYC.
- In Spanje (of Italië) met de dood bedreigd door maffia-connecties van een schimmige concertorganisator.
- Wham, bam, glitter, slam! Sequins and blood. Bijna verpletterd onder een gigantische discobal.
- Verdwaald en onder invloed in Marokko hulp gezocht bij corrupte politiemannen die hem niet in maar uit de stad hebben geleid. In de nachtelijke woestijn lieten ze hem in berooide toestand aan z’n lot over.
- Meerdere spuitjes bruine suiker in z’n arm geprikt zoals Dikkie Dik deed na het stelen van een autoradio.
- Half K.O. geslagen in een bar. Ik denk in Barcelona maar het kan ook in Rio zijn. De daders hadden het gelukkig enkel op zijn Dr. Martens boots gemunt.
- Hommeles met Joop van den Ende (geintje).
- Een levensbedreigende longaandoening.
- Hij was close met een flamboyante onderwereldfiguur. De crimineel koos geregeld Almonds tot woonst omgebouwde kerk om gezamenlijk spul te gebruiken, om orgieën te houden en ... om te schuilen voor de autoriteiten of meer angstaanjagend: voor een rivaliserende gang. Junks met vuurwapens zien zwaaien in je eigen woning, dat had fout kunnen aflopen. Zo’n evenement had kortstondig een ontnuchterend effect op Almond.
- Toen hij verhaal ging halen bij twee dealers die hem nog wat verschuldigd waren, kwam het tot veel meer dan een handgemeen. Almond werd na een wurgbeurt - zonder instemming, voor de duidelijkheid - zes hoog naar beneden gegooid ... ware het niet dat ook hier een alarmist zijn leven kwam redden en het mijne nog wat extra klankkleur gunde. Dat gebeurde in de 2e helft van de jaren ’90 en was voor de man één van de katalysatoren om in rehab te gaan. Die moest hij voortijdig beëindigen omdat een medebewoner de aanwezigheid van de ex-popster had gemeld aan een tabloid.
- Tabloids die hem geld aanboden om (niet) te melden dat hij HIV had. Over piemeltjes en gaatjes is Almond minder expliciet in z’n autobio dan over pilletjes en poedertjes. Maar misschien heeft hij ook in zijn losbandig seksleven niet altijd alle veiligheidsprocedures doorlopen. Het zou de kop van een tabloid kunnen zijn: "Is Marc Almond aan een Freddie Mercury'tje ontsnapt?”
- Opnieuw in the streets of Londen: een lichtreclame-bak verliest de strijd tegen de zwaartekracht. En opnieuw danzij een alerte alarmist treft de bak enkel Almonds achterhoofd. Eenmaal uit het ziekenhuis ontslagen grapte hij dat hij dit liever in de US of A had zien gebeuren. Het zou hem een veel hogere schadevergoeding hebben opgeleverd.

Als een kat over negen levens beschikt, hoeveel heeft Almond er dan nog over?

Dat klinkt als een spannend boek, ik ga het ook maar eens opspeuren

Zeker doen! In het boek is een ontnuchterde, zelfrelativerende maar voor zichzelf erg kritische Almond aan het woord. Het is ook een prima handleiding met achtergrondinfo over al z’n werk tot en met Open All Night. En om de kaft zit een wikkel waarop Almond wordt geportretteerd door Pierre et Gilles.

Als z’n leven ooit verfilmd wordt - tuurlijk niet, zie zijn vergankelijke bekendheid bij het brede publiek - zal ik wellicht met dè intellectuele dooddoener (!) afkomen "Het boek was toch beter.”

Ik heb het ook in de kast staan. Grappige is dat als je hem tegenwoordig ziet optreden het bijna een nette, ietwat saaie, meneer lijkt (en nu waarschijnlijk ook is: ik denk ook dat ie vooral nog optreedt vanwege het geld als het gaat om zijn solo optredens en voor de leuk als het gaat om het 'punkbandje' waar hij ook in speelt: The Loveless).

Waarde Eric (en andere lezers),

Sinds mijn review van Torment & Toreros mag duidelijk zijn dat ik geen immer volgzame fanboy ben. Toch voel ik me geroepen om de bedenkelijke motivatie voor Almonds optredens een beetje in twijfel te trekken. Al zit er mogelijk wel een grond van waarheid in je boutade.

Zo hint hij in z'n autobio vooral in de laatste hoofdstukken op zijn belabberde financiële toestand. Dat lag meestal aan tegenvallende verkoopcijfers en aan z'n verslavingen. Eén van die verliesposten is nu al ruim een kwarteeuw verleden tijd. Maar het feit blijft dat hij geen commerciële potten meer heeft gebroken sinds Tenement Symphony uit 1992. Daarenboven vangt hij ook niet zo veel aan royalties. Z'n grootste hits waren covers en op de b-kant van z'n twee allergrootste hits stond telkens nog een cover. Dus wave goodbye to vergoedingen voor andermans auteursrechten. En dan is er nog zijn ex-manager Stevo waar Almond al dertig jaar in onmin mee leeft. Maar die heeft wel één en ander uit Almonds catalogus in zijn portefeuille. Je stelling dat Almond om den brode gaat optreden klint dus enigszins aannemelijk.

Zonder cijferdetails blijft het gissen, maar wanneer beroemdheden beweren er financieel minder goed voor te staan, beschrijven ze doorgaans een materiële toestand die voor gewone stervelingen wel nog reuze meevalt. Ook uit Tainted Life: hij moest ooit van een platenmaatschappij transatlantisch vliegen in economy class. Dat was voor hem een verndereing alsof u en ik bij de voedselbank moeten gaan bedelen. Dichter bij huis: enkele jaren terug gaf een Vlaamse ex-presentatrice te kennen dat haar financiële toestand zo erg was, dat ze voortaan haar inkopen moest doen ... in den Aldi. Ik verzin het niet, ook niet het hoongelach dat haar toen te beurt viel.

Daarmee zijn we nog geen stap dichter bij Almonds actuele beweegredenen voor optredens. In dezelfde autobio geeft hij toe in de tweede helft van de jaren '90 geregeld te hebben opgetreden uit financiële noodzaak. Vooral als DJ bleek het lucratief want dat is logistiek veel goedkoper dan een (eigen) concert. Wat echte optredens betreft, denk ik dat hij een onderscheid maakt tussen festivals en eigen concerten. In het interview op de DVD van de Lokerse Feesten hoor je tussen de lijnen - tekst, geen chemische substanties - dat hij niet zo tuk is op festivals. Een groot deel van het publiek kent hem niet en de anderen verwachten enkel zijn hits. Dat ziet hij ongetwijfeld als een artistieke beknotting. Een saaie vent lijkt Almond me vooralsnog niet, wel iemand die professioneel genoeg is om zijn getemperd enthousiasme op de Bühne dan te camoufleren. In eigen concerten smijt Almond zichzelf keer op keer voor de volle 100%, dat is volgens mij geen camouflage.

Vroeger werden popartiesten op tournee gestuurd om de platenverkoop te stimuleren. Op concerten werd misschien vaker geen dan wel winst gemaakt. Het hoofddoel was publiciteit. Dat is al lang niet meer het geval, zelfs niet voor een eeuwig commercieel 'succesproduct' als Springsteen. Concerten zijn nu de potten met goud onderaan de regenboog: hoe groter of hoe elitairder - of beide - hoe beter. Blame in on the internet. Bij Almond zijn het maar kleine potjes en soms denk ik dat hij optreedt om z'n onstilbare honger naar nieuwe releases te kunnen financieren. Dat is misschien wat kort door de bocht maar zijn productiedrang lijkt een nog niet overwonnen verslaving. Zelf haak ik al eens af of stel ik aankopen van z'n nieuwste muzikale worpen even uit. Nee, niet uit financiële noodzaak en ook niet omdat het meeste wel ergens gratis online te vinden is. Ik ervaar het als overdaad of beter: als overaanbod.

Dan vraag ik me telkens af: waarom is hij zo extreem prductief? Dat kan onmogelijk voor het geld zijn, gelet op de soms hoge productiekosten - een Russisch zeeliedenkoor, iemand? - en de lage verkoopcijfers, alle positieve kritieken ten spijt. Vanop afstand denk ik dat het pure psychologie is. Hij voelde zich bij elke major platenmaatschappij een gekooide zangvogel. Sinds de bevrijding weet die niet meer van ophouden. En de man is gewoon geboren met een hyper-productieve afwijking. Hoe verklaar je anders al z'n werk tussen Stories of Johnny (1986) en Absinthe (1993)? Daar zitten naast zes reguliere albums van doorgaans heel hoog niveau ook de smakelijke restjes bij van twee volle Virgin's Tales en de dubbelaar Treasure Box. En dat als meer dan sporadische junkie en veelgevragde gast, il faut le faire.

Wees maar zeker dat Almond tot op vandaag geregeld commercieel lucratieve aanbiedingen krijgt, zoals een deelname aan Strictly Come Dancing of Help I'm a Celebrity, om over Big Brother en aanverwante ondingen nog maar te zwijgen. Met alle Chinezen maar niet met deze (Almond). Een rode draad in z'n carrière is dat hij steeds authenticiteit verkiest boven commercie. Dat en niks anders was volgens mij de splijtzwam binnen Soft Cell, of beter gezegd: tussen Soft Cell en de onbegrijpende en inhalige buitenwereld.

Earlyspencer (vernoemd naar ..., inderdaad) aka Benjamin aka sporadische fanboy.

Na het kopen en meerdere keren beluisteren van deze plaat weet ik weer dat ik van Marc Almond houdt. Van z'n stem, het uitproberen van van alles en het totale sfeertje wat hij hiermee creëert. Na 3 keer begin ik zelfs Your kisses Burn te waarderen . Tears run rings is de uitschieter voor me, 'top40 cassettebandjes jeugdsentiment'. Plechtig voornemen: ik ga meer verzamelen van hem. Waar te starten (naast deze en Non-stop Erotic cabaret)?

Als je in de lijn van The Stars We Are wil blijven zou ik zeggen Enchanted en Tenement Symphony.
Wil je een stapje verder gaan dan zeker Mother Fist and Her Five Daughters, Vermin in Ermine en Torment and Toreros.

Dank je! Ik ga op zoek en laat het weten hier.

Ik ga grotendeels akkoord met wat die andere Almond-fan hierboven adviseert. Almond hoef je niet chronologisch te ontdekken. Voor mij (geboren in 1976) is Soft Cell een boeiend zijproject tegenover zijn solo-werk, terwijl het zowel chronologisch als commercieel net andersom is.

Stars We Are is zijn meest evenwichtige en toegankelijke album. Commercieel een succes en een prima startpunt, zeker als er wat jeugdsentiment (hitparade-herkenning) meespeelt.

Enchanted is de commercieel geflopte opvolger. De platenmaatschappij was overambitieus, het mocht iets kosten. Zoals de titel doet vermoeden: sprookjesachtig maar verwacht geen happy end. Ik vind die plaat minstens even sterk als z'n voorganger. Dat is trouwens een wijd verspreide gedachte onder zijn fans.

Almond was extreem productief in de periode eind jaren '80. Probeer Treasure Box: een dubbel cd met demo's, remixen maar vooral onuitgegeven songs uit die periode. 'Exotica Rose' en 'The Gambler' zijn pure storytelling in een verraderlijk poppy sausje.

Hier splitst het ontdekkingspad: ik zou dan gaan voor Mother Fist: semi-akoestisch, een zeemans-sfeer en zeker tekstueel zijn absolute hoogtepunt, een heel album lang. Onder fans zijn meest favoriete album.

Het (makkelijkere) alternatief is dat je eerst gaat voor Tenement Symphony. Hier staan immers nog twee grote hits op, helaas maar niet toevallig beide covers: 'Jacky' en - what's in a forum-alias - 'Pearly Spencer'. De overige songs zijn te catalogeren als Pet Shop Boys go Classic.

Ging je voor Mother Fist, dan ligt Stories of Johnny voor de hand. Meer popgeluid maar nog steeds lekker contracterend met soms triestige teksten.

Almond wisselde om de paar jaar van platenmaatschappij. Johnny en Fist verschenen bij Virgin. Zogezegde left-overs maar bijna stuk voor stuk pareltjes met grote Brecht&Weil-inslag staan op de twee albums Virgin's Tale I en II.

Ik zou het zware (en ondermaats geproducete) werk van Marc and the Mambas even laten wachten, om te voorkomen dat je afhaakt. Er valt immers nog veel lekkers te ontdekken, te beginnen met de eerste twee volwaardige platen van Soft Cell: Non Stop ... en The Art of F.... Laatstgenoemde is mijn favoriet, mede dankzij 'Heat'. Hoor waar Depeche Mode de mosterd ging halen.

Natuurlijk ben je 100% vrij in de volgorde. Maar weet dat het derde Soft Cell album This last Night ... een anti-album is. En dat zijn de Mambas-platen eigenlijk ook. Hier is enige tolerantie voor nodig die zelfs ik - devote fan sinds 1999 - niet altijd kan opbrengen.

Absinthe is een coverplaat waar Almond minder bekende Franse chansons vertaald in het Engels zingt. De plaat klinkt veel rijker / gevarieerder dan Jaques: een gelijkaardig project maar dan volledig toegewijd aan Brel.

Fantastic Star is Almonds laatste poging tot commercieel succes. Het werd een mega-flop maar ik kan de best wel toegankelijke songs zeker smaken, 'Adored and Explored' en 'The Idol' voorop.

Open all Night is zijn eerste plaat op een indie-label. Niks ambitie behalve hier en daar wat ambient-lounge muziek integreren. Almond dweepte in die tijd met bands als Portishead en Massive Attack. Daar slaagt hij in maar een essentiële plaat is dit niet voor mij.

Na 2000 bleef Almond een enorm bezige bij maar veel baanbrekends maakte hij niet meer. Trek gerust een parallel met zijn grote voorbeeld Bowie. Ik zou z'n laatste album met eigen werk Chaos and a Dancing Star aanbevelen. Anderen op dit forum zullen zonder aarzelen Variety meer krediet toekennen. Van de cover-albums in de 21e eeuw lijkt Velvet Trail me de sterkste, maar de laatste I'm not Anyone mag er ook wezen. Daar hoor je hoe goed Almonds stem nog steeds klinkt.

De Soft-Cell reünie-albums zijn wat ze zijn: reünie-albums. Leuk (voor de fans) maar niet vernieuwend en zeker geen evergreens. De scherpte van een veertigjarige of een zestigjarige zanger op elektrobeats komt minder over dan bij een twintiger, denk ik dan. Binnenkort verschijnt een nieuwe plaat van Soft Cell. Ongetwijfeld de allerlaatste en een bijzondere want na het overlijden van Dave Ball eind 2025.

Geniet maar best niet aan een overmatig tempo. Dit materiaal heeft bezinktijd nodig, of rijptijp zoals topwijn. Probeer z'n autobio Tainted Life te lezen. De kans dat je dan een fan wordt, kan er enkel door toenemen. Join the club of Gutterhearts. Soft Cell (met een vervanger voor en de zegen van Dave Ball) speelt begin augustus 2026 ten dans in Lokeren, België.

Wauw! Dankjewel voor je uitgebreide antwoord. Mooie ontdekkingsreis! Laten we stellen dat ik bij enchanted ga beginnen sowieso. Of… wat er per toeval op mn pad komt, dat weet je natuurlijk nooit precies van te voren.

Mooi verslag Earlyspencer en absoluut goede adviezen!

Echter als Soft Cell - Marc Almond adept -ik volg M.A. al vanaf Non Stop Erotic Cabaret uit 1981, tot de dag van vandaag)- heb ik een kleine aanvulling.

De eerste twee Soft Cell albums staan bij de followers wel te boek als de twee beste, maar op album nummer drie staat wel een track die zo fabelachtig gaaf is dat deze niet ongenoemd mag blijven en het horen meer dan waard is (ik zou haast zeggen een must)….
En dat is Soul Inside, een nummer dat ik Marc ook enkele keren live heb horen zingen, het is dus wellicht voor hem ook een van zijn dierbare nummers.

De kracht van die song zit hem in het feit dat Marc aan een stuk door, zonder break dit nummer gepassioneerd zingt.

Als devoted follower gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik ook het meest terug grijp naar de drie albums he Stars We Are - Enchanted - Tenement Symphony, die vervelen mij nooit.

Non Stop …… brengt mij terug naar mijn adolescenten jaren waarin het leven voor je ligt, vol verwachtingen.:-)

Maar wat nog niet vermeld is en ook zeer zeker de moeite waard is Heart On Snow, het album dat Marc ALmond uitbracht in 2003 Een album vol nummers opgenomen in Rusland met veel bijdragen uitvan Russische artiesten. het onvolprezen Gone but not forgotten, met prachtig Russisch koor achter hem is een van de mooiste Marc Almond tracks ever……. luister en huiver.

Sowieso heeft Almond zo ongelooflijk veel uitgebracht dat de moeite waard is. Als je dan eenmaal de smaak te pakken hebt.....