Marc Almond - The Stars We Are (1988)

Mijn allereerste kennismaking met Marc Almond was als bij wel meerdere mensen denk ik het Soft Cell nummer Tainted Love.
Wat een klassieker is dat en wat een hit op allerhande schoolfeestjes was het toen. Het leuke is dat er nog steeds mensen verbaasd opkijken als je zegt dat het een cover is en geen nummer van Soft Cell: het orgineel is uit 1964 en gezongen door Gloria Jones.
Marc Almond heeft sowieso veel kanten. Zo kennen de meesten hem waarschijnlijk het best van zijn populairdere werk met pakkende popsongs, maar zo staat hij ook bekend om vergeten en onvergeten chansons naar boven te halen en te coveren evenals vergeten kitscherige popnummers. Daarnaast is er ook de experimentele Marc die zijn duistere kant naar voren brengt. Neem b.v. het album waarop hij samenwerkt met Foetus (en zo zijn er wel meer samenwerkingen te noemen).
Solo was het Mother Fist and Her Five Daughters die me attent maakte op de man. Ik vond dat een aardig album en pas later ging ik dat zelfs beschouwen als één van mijn persoonlijke favorieten. Het balanceert niet voor niks telkens op het randje van mijn top 10.
Pas met dit album uit 1988 was het echt goed raak en is dat nooit meer losgelaten.
Het album opent lekker bombastisch en orkestraal met de titelsong The Stars We Are. Mij leek dit altijd een perfecte opener voor een grandioze show in b.v. de Ahoy. Veel glamour en kitsch:danseressen met veren, boa's en weet ik het wat, een groot orkest en Marc die op spectaculaire wijze op zou komen. De zaal zou kolken. Maar goed, dat is altijd fantasie gebleven, want Ahoy status heeft hij nooit weten te bereiken. Wat mij betreft zit de stemming er al goed in en nu pas besef ik dat Rufus Wainwright ongetwijfeld ook op de hoogte moet zijn van dit album. Overigens is Marc ook een groot inspirator voor die andere aparte artiest Antony. Die laatste schijnt een groot ontzag voor Almond te hebben en op internet zijn dan ook een aantal filmpjes te vinden waar beide heren samen optreden en waar Antony zijn voorliefde vaak nog eens dik onderstreept.
These My Dreams Are Yours heeft iets heel luchtigs en klinkt lekker dromerig. Heerlijk is ook dat orgel dat vaag op de achtergrond klinkt. Wat mij betreft toont Almond hier zijn vakkundigheid zeer goed aan. Het is een ongelooflijk mooi nummer met een hoofdrol voor zangeres Victoria Wilson-Janes.
Bitter Sweet klinkt dan gelijk een stuk puntiger en poppy. Laten we de rol van begeleidingsband La Magia zeker ook niet onderschatten. La Magia bestond uit voornamelijk dezelfde muzikanten als The Willing Sinners. Ze geven de nummers een behoorlijk herkenbare sound mee. Het schijnt overigens dat dit nummer in de VS op college-radio een hit is geweest. Niet vreemd, want pakkend is het absoluut.
Vraag me welk nummer als eerste gedraaid moet worden op mijn crematie (die ik graag nog even uitstel), dan is dat Only The Moment. Met teksten als You're thinking too much about who will think badly of you. You throw away chances let love pass you by. But remember: There is never forever, only the moment. There is never forever, only the moment en Don't be afraid of the dark of the night. Just reach for your feelings: let your mood tell you you're making the right move. The days fade away and before you can say I wish I'd made all the right moves It's too late zit dat wel goed lijkt mij. Daarbij is het tevens één van de allermooiste Almond-songs ooit. De trompetsolo tegen het einde durf ik in deze wat bizarre context dan ook rustig hemels te noemen.
Your Kisses Burn is ook al zo'n torenhoge favoriet en daar is zangeres Nico mede verantwoordelijk voor. Dit duet met Almond is waarschijnlijk één van haar laatste opnames omdat ze op 18 juli 1988 op Ibiza overleed. Het is een zwaar aangezet stuk met een hoop bombast waar de stemmen van beide artiesten fantastisch met elkaar versmelten. Zeker weten een topnummer van dit album.
The Very Last Pearl werkt altijd vrij ontnuchterend bij mij na het vorige nummer. Dit klinkt heel wat luchtiger en vrolijker. Toch zit het muzikaal heel sterk in elkaar: het kent een hoop wendingen en er wordt fantastisch gespeeld.
Een absolute klassieker in de popmuziek mag Tears Run Rings zeker wel genoemd worden. Het werd dan ook een grote hit voor Marc Almond en het zette hem op dat moment behoorlijk in de schijnwerpers. Als ik het hoor denk ik gelijk wel terug aan die tijd, wat dat aan gaat vertegenwoordigt het een hoop sentimenten maar dat kan geen kwaad: het is en blijft een zeer goed nummer dat na ontelbare draaibeurten nog geen moment weet te vervelen.
Met Somethings Gotten Hold Of My Heart ging het pas echt goed loos voor Almond. In de UK werd het een terechte nummer 1 hit. Vooral de versie met de oorspronkelijke vertolker van dit nummer, Gene Pitney, sloeg aan. Op de oorspronkelijke persing (die ik ook in bezit heb) stond dit duet nog niet, maar door het grote succes is het er later alsnog bij gezet als afsluiter van de cd. Gelukkig is de versie met Gene Pitney op allerhande verzamelaars terecht gekomen dus ik heb dit album nooit opnieuw daarvoor hoeven aanschaffen.
Almond heeft sowieso wel wat met dit soort zangers en voor Pitney heeft hij een groot zwak getuige ook zijn cover op het laatste album Stardom Road van het nummer Backstage I'm Lonely. Ook dit nummer, Something's Gotten Hold of My Heart, is en blijft een juweeltje dat maar niet wil vervelen in de versie mét of zonder Gene Pitney.
The Sensualist is een mysterieus en zwoel nummer. Wat dat aan gaat doet het zijn naam eer aan. De strijkers hebben hier een ietwat oosters tintje. Het nummer gaat door als in een groot spannend avontuur en het voert je mee naar allerlei onontdekte plaatsen.
Dat oosterse tintje blijft nog even, want ook She Took My Soul In Istanbul is daarmee beinvloed. Suraya Ahmed zorgt met haar betoverende stem uiteraard ook voor die vergelijking. Net als het vorige nummer klinkt het nummer sensueel en zwoel.
The Frost Comes Tomorrow is wat tegendraadser en echoet nog wat Mother Fist-invloeden. Bij nummers als deze denk ik meestal aan donkere kroegjes waar matrozen en allerlei ongure types het nachtleven onveilig maken. Mother Fist and Her Five Daughters stond er vol mee en het is ook een kant van Marc Almond.
Kept Boy is een cabaretesque nummer waar zangeres Agnes Bernelle een hoofdrol heeft. Jaren '30, Berlijn, Cabaret, u kent de vergelijkingen wel en het gaat zeker op voor dit spannende nummer wat zo lekker doorzwiert en schmiert. Heerlijk! Op de oorspronkelijke uitgave is dit de afsluiter en degenen die de latere versie kennen krijgen Somethings Gotten Hold Of My Heart nog een keer in de duet-versie. Deze versie wijkt overigens verder niet af van de solo-versie. Bepaalde vocalen van Almond worden hier gewoon overgenomen door Pitney.
Nu ik momenteel helemaal in Marc Almond sferen verkeer vanwege zijn komende concert in Paradiso Amsterdam is dit album ook weer boven water komen drijven en besef ik dat het wel degelijk één van mijn lievelings-albums uit mijn collectie is. Geen enkele misser en het veroorzaakt buitengewoon veel luisterplezier: dat zorgt er voor dat het laatste halfje verdient is en dat het daarmee een 5* album voor mij is geworden (en eigenlijk was het dat altijd wel besef ik nu).

THE STARS WE ARE
is ongetwijfeld Almonds bekendste solo-album,
al was het maar omwille van de hits Tears Run Rings
en Something's Gotten Hold of My Heart (duet met Gene Pitney).

Tears Run Rings klinkt als de betere Soft Cell hit.
Something's Gotten Hold of My Heart is ook in de albumversie,
zonder de originele zanger van dit lied, hartverwarmend.
Bitter Sweet, ook op singel, is opgewekte synthpop.

Heel het album is trouwens doorweven van een optimisme
en blijft op die manier zijn titel trouw: de ster in elke mens.

Muzikaal laat deze plaat zich soms betrappen
op goedkopere mid 80s synthesizer arrangementen.
Bijvoorbeeld zo in de vierde singel Only the Moment.

Vermeldenswaardig albumtracks zijn volgens mij
de georchestreerde opener en titelsong The Stars We Are,
de ultieme liefdesbrief (en een favoriet van mij) These My Dreams Are Yours
en de oosterse kamelenrit She Took My Soul in Istanbul.

The Stars We Are was een commercieel verantwoord succes.
Een ideale instap voor Marc Almond verkenners, maar het mist
wel de warmbloedigheid van zijn voorgangers en Enchanted.
Daarvoor hoor ik te veel synths en arrangementen uit het boekje.

Hier luisterde ik als 14-jarige naar. Ik snapte toen geen bal van die muziek, maar vond het prachtig. Nu eindelijk op cd gekocht en ik vind het nog steeds prachtig. Duister en toch catchy, geniaal duet met Nico.

Marc Almond in de rol van uitgerangeerde Las Vegas ster.
Die smoking past hem prima.
Ondersteund door artiesten die tevens balanceren op de rand van de zelfkant.
Gene Pitney en Nico.
Hoe het hem lukt om omgeven door een Wall Of Sound toch ingetogen te klinken.
Groots muzikaal gebaar, maar dan met de breekbaarheid.
Alsof hij als bang muisje samen met een olifant in een porseleinkast gezet wordt.
Via omwegen zonder haarscheuren een weg naar buiten vinden.

Bordelen en foute nachtclubs geven geen voldoening meer.
Leren pakjes ingeruild voor driedelige pakken.
Soft Cell is passé.
Vanaf nu bevind hij zich tussen de gamers in casino's.
Het grote geld gemakkelijk over de balk gooiend.
Dikke lelijke zakenmannen met te jonge illegale vriendinnen.
Geen handboeien meer aan bedden in foute hotelkamers.
Handboeien verbonden aan rijkelijk gevulde koffers.
Van seksverslaafde naar gokverslaafde.

Hier is echter de link met het popliedje nog aanwezig.
Al is duidelijk hoorbaar dat hij zich steeds meer op chansons gaat richten.
Brel als een van zijn duidelijke voorbeelden.
In Nederland vergelijkbaar met Ramses Shaffy.
Al zal hij vanwege zijn doorgemaakte groei altijd gezien worden als de extravagante homoseksueel van Tainted Love.
Ook iets om trots op te zijn.
Maar ook hij krijgt het Swiebertje effect nooit van zich af geschud.
Misschien is het wel prima zo.
Dan liever de erkenning bij een kleine groep fanatieke liefhebbers.

Ik vind Only the Moment en Your Kisses Burn 't fijnst. Ook The Stars We Are en The Sensualist komen bij mij goed binnen. Daarnaast is Tears Run Rings epic.

Een prima jaren '80 album welke ik vaak gedraaid heb, heerlijk ontspannend en soms lekker opzwepend, vooral theatraal, net als Marc zelf.

Gisteravond zat ineens de tweede single van het album in mijn hoofd. Geen idee waarom en hem meteen maar eens opgezet voor het eerst sinds, geen idee, heel lang. The Stars We Are was een van de eerste cds die ik aanschafte nadat ik in de zomer van 1988 een cdspeler had gekocht (en gelukkig niet al mijn LPs direct de deur uit gedaan, zoals sommige van mijn vrienden),

Eigenlijk is dit mijn muziek helemaal niet, toch klonk het opnieuw uiterst prettig. De goedkope disco waar ook Soft Cell mee flirtte komt hier ook bij vlagen naar boven, maar het is toch vooral het avontuurlijke en decadente dat mij weer trof bij het afspelen. Tracks als 'Stars We Are' en de hitsingle 'Tears Run Rings' happen heel makkelijk weg, maar nummers als 'Your Kisses Burn' met Nico en 'Kept Boy' met een vrouw die nog minder kan zingen dan Nico zijn ronduit fascinerend. Tel daar nog geslaagde zwijmelaars als 'Only The Moment', waar geen enkel effect niet wordt gebruikt en cover 'Something Gotten Hold Of My Heart' met en zonder Gene Pitney bij op, en The Stars We Are is niets anders dan een volkomen geslaagd album. Sterker, in tegenstelling tot heel veel platen uit de jaren 80 die bijzonder gedateerd klinken, klinkt Marc Almonds meesterwerk nog net zo fris en fruitig als bijna 30 jaar geleden. Het predicaat tijdloos durf ik hier uit te delen.

Als hij niet in mijn MuMe overzicht staat van de jaren 80, gaat dat komend jaar zeker gebeuren.

Soft Cell was al bekend maar op Torch na niet zo mn ding. Marc Almond solo in den beginne dan ook ruim aan mij voorbij gegaan. Tot plots Tears run rings een hit(je) werd. Man man wat een episch nummer. Daar klopt zo'n beetje alles aan. Plus de memory aan de magical 80's ja. Want mooi was het. En is het nog. Toen kwam SGHOMH en was ik al niet om, dan toch nu wel. Ook al hadden de running tears me al in den greep. Cd gekocht en werkelijk, het ene nummer nog fraaier dan het andere. Pompeus wellicht maar ja,so what. Het was zo mooi. Is zo mooi. Titeltrack, Only the moment, Bittersweet, welja...prachtige sterke nummers, melodieus tot en met, fraai gezongen, goede zanger ook hoor, dat staat buiten kijf, tekstuele juweeltjes, volle sound middels strijkers, keys en zelfs trompetjes. Inmiddels ook de lp hier en die staat al ruim dagelijks op. Dat zegt wellicht meer dan al mn woorden hier. Vervolgens me meer verdiept in M. Almond en ja, meer en meer hier staan dan ook. Prachtig. Machtig. Glorieus.

Gatver, review-bericht zelf verwijderd omdat ik een woord wou aanpassen. Gelukkig had ik nog ergens een proto-versie opgeslagen.

Midden jaren ’80 hoorde ik voor het eerst bewust de naam Mick Jagger. In een videoclip liep hij te spasten naast een andere zanger wiens naam me als tienjarige nét iets bekender in de oren klonk. Pas jaren later viel mijn vijf-frank muntstuk: de hyperkineet die Bowie wat in de weg liep door de straten van Tokyo en NYC, was ook de zanger van The Rolling Stones. Die van ‘Satisfaction’ en ‘Paint It Black’ en misschien nog wel iets. Ik vraag me af met hoeveel we zijn in het hele universum: mensen die via een zijproject met Jagger kennismaakten, om pas later zijn hoofdwerk te ontdekken.

Iets gelijkaardigs overkwam me met Marc Almond. Als twaalfjarige nam ik lukraak een BRT Top 30-aflevering op cassette op. Tussen de hits zat ‘Something’s Gotten Hold of My Heart’. Puur toeval – en een oudere zus met jeansjas – zorgden ervoor dat ik dat duet solo playbackte bij de lokale jeugdbeweging. Van Almonds muzikale voorgeschiedenis had ik geen flauw idee. Soft Cell’s hoogdagen waren voor mij onbestaande, ik hoorde ‘Tainted Love’ pas bewust toen ik begin jaren ’90 de Tijdloze 100 van radiozender Studio Brussel opnam. Het nummer stond ergens rond plek 70, maar mijn focus lag op de top drie: Deep Purple, Led Zeppelin en – jawel – opnieuw The Stones. Pas toen ik jaren later een goedkoop compilatie-cd’tje in handen kreeg – iets als “VTM Holiday Hits” – legde ik de link tussen beide Almond-covers. De ultieme aha-Erlebnis kwam er pas drie jaar daarna, dankzij de kitscherige kunstwerken van Pierre & Gilles.

'The Stars We Are' ervaar ik zonder twijfel als Almonds meest evenwichtige en daardoor toegankelijkste soloplaat. De veelheid aan instrumenten voelt nooit als 'te veel' aan, de verdienste van een strakke productie. Volgens Almond zelf lukte dat beteugelen minder op de opvolger 'Enchanted'. Al moet gezegd: die plaat is thematisch consistenter als één caleidoscopische droom. Ook 'The Stars We Are' klinkt vaak dromerig maar is thematisch meer versnipperd. Voor luisteraars met minder Almond-ervaring kan die versnippering als meer gevarieerd overkomen.

Ingewijden weten dat ook achter de fluweelzachte romantiek van nummers als ‘These My Dreams Are Yours’ melancholie schuilt. Alleen artiesten als Almond kunnen op zweverige manier dromers doen ontwaken met deze wijsheid “There is never forever, only the moment”. Elders wordt dromen ronduit gevaarlijk, vergiftigd door hypnotiserende gezangen en verdovende middelen, gesitueerd in een sprookjesachtig Istanbul. Dat rijmt op 'vrolijke boel' en dat kan bij Almond nooit de bedoeling zijn. Om de balans te behouden is er het duistere duet ‘Your Kisses Burn’. Zelfs de snelle dood van Nico kon niet verhinderen dat dit ijskoude nummer een beetje ondergesneeuwd raakte. Dat zou niet het geval geweest zijn indien Almonds zangpartner hier die andere tragische bromberin was: Marianne Faithfull. Door haar associatie met de onvermijdelijke Jagger in de bitterzoete jaren '60 had dit duet gefundenes Fressen geweest voor de Britse media. Voor de goede verstandhouding: ook met Nico verdient 'Your Kisses Burn' de aandacht die het nooit kreeg. Zou Nick Cave hier de mosterd hebben gehaald voor z'n onder lof bedolven duet met Minogue?

Op een plaat zonder echte zwakke plekken springt ‘Tears Run Rings’ er voor mij uit. Na de Soft Cell klassiekers ‘Torch’ en ‘Say Hello...’ is dit misschien wel z’n grootste zelf geschreven hit. Het kringende tranenlied klinkt op het eerste gehoor wat feestelijk, de tekst is vlijmscherp. Hier horen we een zeldzaam politiek geëngageerde Almond. Geen zeurende Dylan, wel iemand met een duidelijke waarschuwing tegen conservatieve krachten die verworven vrijheden willen terugdraaien. Eind jaren ’80 klonk dat dystopisch, vandaag is het helaas bittere realiteit. Wie 'The Handmaid’s Tale' heeft gezien, weet misschien nog dat afleveringen vaak eindigen met een 80's song. Eén aflevering eindigt met een beeld van het Washington Monument, omgevormd tot kruis. Hoe perfect was ‘Tears Run Rings’ daar geweest als soundtrack? Ik weet niet meer voor welke song men wel koos maar dat was dus niet de beste keuze.

'The Stars We Are' werd Almonds grootste commerciële succes als soloartiest. Maar écht commercieel klinkt het nooit. De originele LP bevat trouwens ‘Something’s Gotten...’ in de soloversie, zonder Gene Pitney. Dat duet werd later toegevoegd als bonustrack op de CD-versie. Sta me toe 'The Four and a Halve Stars I Give' te verantwoorden door naar z'n voorganger en opvolger te verwijzen. Zowel 'Mother Fist' als 'Enchanted' schat ik nog hoger in. Maar 'The Stars We Are' is en blijft een prachtplaat. Een onvermijdelijke mijlpaal op eenieder die z'n eigen weg aflegt om rasartiest Almond te ontdekken.

Als beloning voir de leesinspanning, deel ik deze link. Die leidt(!) naar een krantenpagina. Onder de gefotografeerde kop van ’Showbiz Joop’ lees je over een dispuut dat Almond en Pitney met hem hadden n.a.v. een optreden in een razend populaire tv-show op de Nederlandse buis. Wedden dat de journalist van dienst niet vertrouwd was met het werk van Marc Almond?