Marc Almond - The Stars We Are (1988)

De meest toegankelijke Marc Almond met daarop ook zijn grootste solo-hits. Kan er ook nu nu nog met veel plezier naar luisteren en is toch vrij tijdloos.

Tears Run Rings is iig een supernummer!
Een van mijn favorieten van The eighties.

Tears Run Rings is inderdaad echt grandioos. Ik kende dat nummer eigenlijk niet echt, totdat er laatst mee werd gewekt (leve mijn wekkerradio) toen het werd gedraaid op KinK. Dat trompetje aan het einde is toch wel het moment supreme.

Ben benieuwd of de andere liedjes ook zo mooi zijn.

Ik blijf het jammer vinden dat Marc Almond een beetje een soort van one hit wonder (vooruit two-hit wonder) is doordat hij slechts 2 echte solo-hits heeft weten te scoren die beiden op dit album te vinden zijn: Somethings Gotten Hold of My Heart en Tears Run Rings.
Jammer, omdat de man zo verdomd veel interessante dingen heeft gemaakt waar echt nauwelijks iemand naar om kijkt
Op dit album staat trouwens het schitterende duet met Nico, Your Kisses Burn!

Ja dat duet met Nico wil ik horen!

Man dat is zo dramatisch...... en goed!

Na zijn Soft Cell periode vind ik dit een geslaagd come-back album. Tears Run Ring is heerlijk, en ik geloof dat dit een van de laatste projecten van Nico was voor ze overleed. Ik schrok ook wel van haar foto in het albumboekje; niks geen schoonheid meer, gewoon een oude junk. Maar Marc Almond is top, heeft een mooi sensueel stemgeluid.

marc almonds 'tears run rings ...'
heeft wel iets van love will tear us apart.
niet zozeer het refrein, maar de wijze waarop ie de coupletten inzingt

Die vergelijking snap ik wel; nooit op die manier naar dat nummer geluisterd. Allebei erg mooie nummers, alleen Tears Run Rings is meer catchy.

op de eerste persingen van het vinyl doet gene pitney niet mee, en is er dus geen sprake van een duet.

ik prefereer die versie, de stem van gene pitney mixt met die van marc almond als olie en water

Als 2 personen samen zingen, dan is er sprake van een duet.
Staat ook bovenaan aan gegeven dat de versie met Gene Pitney niet op elke versie staat.

Mijn allereerste kennismaking met Marc Almond was als bij wel meerdere mensen denk ik het Soft Cell nummer Tainted Love.
Wat een klassieker is dat en wat een hit op allerhande schoolfeestjes was het toen. Het leuke is dat er nog steeds mensen verbaasd opkijken als je zegt dat het een cover is en geen nummer van Soft Cell: het orgineel is uit 1964 en gezongen door Gloria Jones.
Marc Almond heeft sowieso veel kanten. Zo kennen de meesten hem waarschijnlijk het best van zijn populairdere werk met pakkende popsongs, maar zo staat hij ook bekend om vergeten en onvergeten chansons naar boven te halen en te coveren evenals vergeten kitscherige popnummers. Daarnaast is er ook de experimentele Marc die zijn duistere kant naar voren brengt. Neem b.v. het album waarop hij samenwerkt met Foetus (en zo zijn er wel meer samenwerkingen te noemen).
Solo was het Mother Fist and Her Five Daughters die me attent maakte op de man. Ik vond dat een aardig album en pas later ging ik dat zelfs beschouwen als één van mijn persoonlijke favorieten. Het balanceert niet voor niks telkens op het randje van mijn top 10.
Pas met dit album uit 1988 was het echt goed raak en is dat nooit meer losgelaten.
Het album opent lekker bombastisch en orkestraal met de titelsong The Stars We Are. Mij leek dit altijd een perfecte opener voor een grandioze show in b.v. de Ahoy. Veel glamour en kitsch:danseressen met veren, boa's en weet ik het wat, een groot orkest en Marc die op spectaculaire wijze op zou komen. De zaal zou kolken. Maar goed, dat is altijd fantasie gebleven, want Ahoy status heeft hij nooit weten te bereiken. Wat mij betreft zit de stemming er al goed in en nu pas besef ik dat Rufus Wainwright ongetwijfeld ook op de hoogte moet zijn van dit album. Overigens is Marc ook een groot inspirator voor die andere aparte artiest Antony. Die laatste schijnt een groot ontzag voor Almond te hebben en op internet zijn dan ook een aantal filmpjes te vinden waar beide heren samen optreden en waar Antony zijn voorliefde vaak nog eens dik onderstreept.
These My Dreams Are Yours heeft iets heel luchtigs en klinkt lekker dromerig. Heerlijk is ook dat orgel dat vaag op de achtergrond klinkt. Wat mij betreft toont Almond hier zijn vakkundigheid zeer goed aan. Het is een ongelooflijk mooi nummer met een hoofdrol voor zangeres Victoria Wilson-Janes.
Bitter Sweet klinkt dan gelijk een stuk puntiger en poppy. Laten we de rol van begeleidingsband La Magia zeker ook niet onderschatten. La Magia bestond uit voornamelijk dezelfde muzikanten als The Willing Sinners. Ze geven de nummers een behoorlijk herkenbare sound mee. Het schijnt overigens dat dit nummer in de VS op college-radio een hit is geweest. Niet vreemd, want pakkend is het absoluut.
Vraag me welk nummer als eerste gedraaid moet worden op mijn crematie (die ik graag nog even uitstel), dan is dat Only The Moment. Met teksten als You're thinking too much about who will think badly of you. You throw away chances let love pass you by. But remember: There is never forever, only the moment. There is never forever, only the moment en Don't be afraid of the dark of the night. Just reach for your feelings: let your mood tell you you're making the right move. The days fade away and before you can say I wish I'd made all the right moves It's too late zit dat wel goed lijkt mij. Daarbij is het tevens één van de allermooiste Almond-songs ooit. De trompetsolo tegen het einde durf ik in deze wat bizarre context dan ook rustig hemels te noemen.
Your Kisses Burn is ook al zo'n torenhoge favoriet en daar is zangeres Nico mede verantwoordelijk voor. Dit duet met Almond is waarschijnlijk één van haar laatste opnames omdat ze op 18 juli 1988 op Ibiza overleed. Het is een zwaar aangezet stuk met een hoop bombast waar de stemmen van beide artiesten fantastisch met elkaar versmelten. Zeker weten een topnummer van dit album.
The Very Last Pearl werkt altijd vrij ontnuchterend bij mij na het vorige nummer. Dit klinkt heel wat luchtiger en vrolijker. Toch zit het muzikaal heel sterk in elkaar: het kent een hoop wendingen en er wordt fantastisch gespeeld.
Een absolute klassieker in de popmuziek mag Tears Run Rings zeker wel genoemd worden. Het werd dan ook een grote hit voor Marc Almond en het zette hem op dat moment behoorlijk in de schijnwerpers. Als ik het hoor denk ik gelijk wel terug aan die tijd, wat dat aan gaat vertegenwoordigt het een hoop sentimenten maar dat kan geen kwaad: het is en blijft een zeer goed nummer dat na ontelbare draaibeurten nog geen moment weet te vervelen.
Met Somethings Gotten Hold Of My Heart ging het pas echt goed loos voor Almond. In de UK werd het een terechte nummer 1 hit. Vooral de versie met de oorspronkelijke vertolker van dit nummer, Gene Pitney, sloeg aan. Op de oorspronkelijke persing (die ik ook in bezit heb) stond dit duet nog niet, maar door het grote succes is het er later alsnog bij gezet als afsluiter van de cd. Gelukkig is de versie met Gene Pitney op allerhande verzamelaars terecht gekomen dus ik heb dit album nooit opnieuw daarvoor hoeven aanschaffen.
Almond heeft sowieso wel wat met dit soort zangers en voor Pitney heeft hij een groot zwak getuige ook zijn cover op het laatste album Stardom Road van het nummer Backstage I'm Lonely. Ook dit nummer, Something's Gotten Hold of My Heart, is en blijft een juweeltje dat maar niet wil vervelen in de versie mét of zonder Gene Pitney.
The Sensualist is een mysterieus en zwoel nummer. Wat dat aan gaat doet het zijn naam eer aan. De strijkers hebben hier een ietwat oosters tintje. Het nummer gaat door als in een groot spannend avontuur en het voert je mee naar allerlei onontdekte plaatsen.
Dat oosterse tintje blijft nog even, want ook She Took My Soul In Istanbul is daarmee beinvloed. Suraya Ahmed zorgt met haar betoverende stem uiteraard ook voor die vergelijking. Net als het vorige nummer klinkt het nummer sensueel en zwoel.
The Frost Comes Tomorrow is wat tegendraadser en echoet nog wat Mother Fist-invloeden. Bij nummers als deze denk ik meestal aan donkere kroegjes waar matrozen en allerlei ongure types het nachtleven onveilig maken. Mother Fist and Her Five Daughters stond er vol mee en het is ook een kant van Marc Almond.
Kept Boy is een cabaretesque nummer waar zangeres Agnes Bernelle een hoofdrol heeft. Jaren '30, Berlijn, Cabaret, u kent de vergelijkingen wel en het gaat zeker op voor dit spannende nummer wat zo lekker doorzwiert en schmiert. Heerlijk! Op de oorspronkelijke uitgave is dit de afsluiter en degenen die de latere versie kennen krijgen Somethings Gotten Hold Of My Heart nog een keer in de duet-versie. Deze versie wijkt overigens verder niet af van de solo-versie. Bepaalde vocalen van Almond worden hier gewoon overgenomen door Pitney.
Nu ik momenteel helemaal in Marc Almond sferen verkeer vanwege zijn komende concert in Paradiso Amsterdam is dit album ook weer boven water komen drijven en besef ik dat het wel degelijk één van mijn lievelings-albums uit mijn collectie is. Geen enkele misser en het veroorzaakt buitengewoon veel luisterplezier: dat zorgt er voor dat het laatste halfje verdient is en dat het daarmee een 5* album voor mij is geworden (en eigenlijk was het dat altijd wel besef ik nu).

THE STARS WE ARE
is ongetwijfeld Almonds bekendste solo-album,
al was het maar omwille van de hits Tears Run Rings
en Something's Gotten Hold of My Heart (duet met Gene Pitney).

Tears Run Rings klinkt als de betere Soft Cell hit.
Something's Gotten Hold of My Heart is ook in de albumversie,
zonder de originele zanger van dit lied, hartverwarmend.
Bitter Sweet, ook op singel, is opgewekte synthpop.

Heel het album is trouwens doorweven van een optimisme
en blijft op die manier zijn titel trouw: de ster in elke mens.

Muzikaal laat deze plaat zich soms betrappen
op goedkopere mid 80s synthesizer arrangementen.
Bijvoorbeeld zo in de vierde singel Only the Moment.

Vermeldenswaardig albumtracks zijn volgens mij
de georchestreerde opener en titelsong The Stars We Are,
de ultieme liefdesbrief (en een favoriet van mij) These My Dreams Are Yours
en de oosterse kamelenrit She Took My Soul in Istanbul.

The Stars We Are was een commercieel verantwoord succes.
Een ideale instap voor Marc Almond verkenners, maar het mist
wel de warmbloedigheid van zijn voorgangers en Enchanted.
Daarvoor hoor ik te veel synths en arrangementen uit het boekje.

Dit is mijn favoriete Marc Almond album, Catchy, superglad en kitscherig, maar toch mooi.

Ik vind alle nummers goed, behalve Something gotten holf of my heart, met als uiterst dieptepunt de versie waaroip Pitney zelf ook nog meekraakt.
Bijzonder mooi vind ik These my dreams are yours, Only the moment, Your kisses burn, She took my soul in Istanbul en het titelnummer. Pakkende teksten ook en vertolkt met emotie zonder dat er overkill onstaat.

Dit toch blijkbaar ondergewaardeerd vroeger. Kan niet tippen aan Mother Fist maar ook hier maken de nummers een sterke indruk. Lekker poppy maar ook erg zwevend en hoogdravend, soms (in het duet met Nico bvb) komt zelfs de duistere kant heel subtiel binnengeslopen via de strijkers.
Een ster erbij en ik ga nog wat verder met het herluisteren van die Almond platen, heb de indruk dat ik ze allemaal beter en beter leer waarderen. Als hij nog niet doorgebroken zou zijn ten huize wcs, dan is dat nu helemaal gebeurd, al zijn platen bevallen me echt énorm goed de laatste dagen
nogmaals enorm bedankt aero

Zeker Enchanted proberen: mijn favoriet.

Heeft ie al lang gedaan
Je kunt beter zeggen: ga die nog eens opnieuw beluisteren want die beoordeling daar is te laag

Oh, die zal een van de komende dagen nog wel passeren, eens zien wat dat met die beoordeling doet, ben zelf best benieuwd hoe die nu gaat klinken

Iki vind die stem van Gene Pitney juist geweldig op dat nummer, en de wisselwerking met die van Marc Almond subliem. Een zeer geslaagd duet als je het mij vraagt.

Verder vind ik dit gewoon een magsitraal album. Onlnags ben ik mij in het oeuvre van de heer Almond gaan verdiepen, voor mij is het de laatste grootse ontdekking in de eeuwig voortdurende zoektocht naar de verborgen kunstschatten van de aarde.

Dit is waarschijnlijk waar creativiteit de staat van perfectie het dichtst benaderd, wat bij mij altijd gepaard gaat met een zekere euforie. In dit werk vinden we naar mijn idee de ziel van een ware kunstenaar.

Een zeer authentiek geluid van hoogstaande kwaliteit op alle vlakken. De composities, zijn stem, en de geweldige teksten. Het lijkt allemaal te kloppen. Hier wordt iets neergezet.

Tevens meen ik uit dit album op te maken dat Marc een groot denker is. Er zitten volgens mij wel een aantal wijze lessen in verscholen.

Het moge duidelijk zijn. Ik ben zeer onder de indruk. En dankbaar.

Ik weet niet hoever je al bent maar dan staat je nog een hoop te wachten. Vergeet zeker zijn werk onder de naam Marc & the Mambas niet!
Ik hoop veel van je te gaan lezen bij zijn albums.
Zou ik dan toch iets minder alleen komen te staan op deze site?

Hier luisterde ik als 14-jarige naar. Ik snapte toen geen bal van die muziek, maar vond het prachtig. Nu eindelijk op cd gekocht en ik vind het nog steeds prachtig. Duister en toch catchy, geniaal duet met Nico.

Marc Almond in de rol van uitgerangeerde Las Vegas ster.
Die smoking past hem prima.
Ondersteund door artiesten die tevens balanceren op de rand van de zelfkant.
Gene Pitney en Nico.
Hoe het hem lukt om omgeven door een Wall Of Sound toch ingetogen te klinken.
Groots muzikaal gebaar, maar dan met de breekbaarheid.
Alsof hij als bang muisje samen met een olifant in een porseleinkast gezet wordt.
Via omwegen zonder haarscheuren een weg naar buiten vinden.

Bordelen en foute nachtclubs geven geen voldoening meer.
Leren pakjes ingeruild voor driedelige pakken.
Soft Cell is passé.
Vanaf nu bevind hij zich tussen de gamers in casino's.
Het grote geld gemakkelijk over de balk gooiend.
Dikke lelijke zakenmannen met te jonge illegale vriendinnen.
Geen handboeien meer aan bedden in foute hotelkamers.
Handboeien verbonden aan rijkelijk gevulde koffers.
Van seksverslaafde naar gokverslaafde.

Hier is echter de link met het popliedje nog aanwezig.
Al is duidelijk hoorbaar dat hij zich steeds meer op chansons gaat richten.
Brel als een van zijn duidelijke voorbeelden.
In Nederland vergelijkbaar met Ramses Shaffy.
Al zal hij vanwege zijn doorgemaakte groei altijd gezien worden als de extravagante homoseksueel van Tainted Love.
Ook iets om trots op te zijn.
Maar ook hij krijgt het Swiebertje effect nooit van zich af geschud.
Misschien is het wel prima zo.
Dan liever de erkenning bij een kleine groep fanatieke liefhebbers.

Deze plaat heb ik ondertussen op mijn hd staan. Varieté en Torment & toreros ondertussen gehoord en die vind ik prachtig. Morgen is deze aan de beurt en de hits (al zijn ze wat kitscherig) zijn toch erg sterk.

Vergeet Enchanted (1990) niet, Ataloona.
Dat vind ik zijn beste plaat. Heel ontroerend zelfs.

aERo had mij al een linkje naar dat album gestuurd, ik zal hem dus eens proberen.

Al denk ik dat ik het de komende week nog druk ga krijgen met jouw tips in het review album van de week-topic. Ik vind alle 3 de bands hartstikke sterk en ik kan nog niet bepaald kiezen.

Daar sta je redelijk alleen in omdat het onder de fans niet echt vaak tot de favorieten genoemd wordt.
Overigens denk ik daar zelf heel anders zoals je weet en heeft het van mij de volle mep gekregen.
De fans hebben geen gelijk

Alhoewel ik het wel snap: Enchanted is toch op het randje van de kitsch en gaat nog een stapje verder dan The Stars We Are, waar deric raven spreekt over 'Marc Almond in de rol van uitgerangeerde Las Vegas ster'......... ik weet niet goed wat ik daar nu van moet denken. Ik krijg daar rare associaties bij. Ik snap dat ze zo niet bedoeld zijn, maar een echt fijn vergelijk kan ik het niet vinden geloof ik. Hij doet er dit album tekort mee en geeft het een etiketje mee waardoor velen er met een boog omheen zullen lopen en dat verdient het album niet. Ik snap absoluut de bedoeling met de vergelijking (komt ook wel in het verdere stukje naar voren), maar ik vind het wat ongelukkig gekozen.

Bij uitgerangeerde Las Vegas sterren denk ik aan andere artiesten.
Almond is dan meer van de smoezelige kroegen in hoerenbuurten of vervallen achteraf varieté theaters, in mijn belevenis althans

Ik bedoel het dan ook positief.
Bekijk artiesten als Elvis Presley, Johnny Cash en zelfs Nick Cave.
Artiesten die op een bepaald moment zo aan de grond zaten, waardoor ze weer van vooraf aan moesten beginnen.
Juist door dat diepe dal kwamen ze vervolgens erg sterk terug.

Almond zat in die jaren volgens mij nog niet in een diep dal. Vrij snel na het succes van The Stars We Are wel. Behoorlijk ernstig ook. Dat geeft hij zelf ook altijd heel eerlijk aan in interviews. Hij noemde de jaren '90 dan ook een hel voor hemzelf.

Vervolgens nog een ernsitg motorongeluk in 2004.
Het zat hem niet mee.

Ik kan me iets herinneren van een Pinkpop optreden, waar men juist zijn successen verwachtte, toen hij daar juist meer zijn cabaret kant liet zien, werd dat niet echt in dank af genomen.

Ik vind Almond ook totaal niet geschikt voor Pinkpop en al helemaal niet de Pinkpop in die jaren (tegenwoordig zet je Vader Abraham op Lowlands en het is feest ).
Ik heb daar overigens nog nooit beelden van kunnen vinden. Misschien maar beter ook.